thumb|250px|El campeón olímpicu Erik Lemming, na prueba de xavalina-estilu llibre de los Xuegos Olímpicos de 1908.

El llanzamientu de xavalina ye una prueba d'atletismu na que, como'l so nome indicar, llánzase una xavalina, fecha con material reglamentario de metal o fibra de vidriu, l'oxetivu ye llanzala lo más lloñe posible.

Teniendo en cuenta que'l llanzamientu d'artefactos de distintes formes y tamaños pa cazar animales a distancia pa consiguir sustentu remontar a munchos miles d'años tras, y l'home dende antiguu siempres tuvo un enclín a midise colos demás homes pa demostrar que ye meyor, puede suponese que la exhibición d'esti tipu d'habilidaes, llanzar más lloñe o con más puntería, podría tener un orixe muncho más alloñáu de lo que nos amuesa la hestoria escrita. El llanzamientu de xavalina como deporte de competición regláu yá se realizaba na antigua Grecia, incluyida dientro de la prueba de pentatlón, nos Xuegos Olímpicos de l'antigüedá y nos Xuegos Panhelénicos. El pentatlón yera la competición por excelencia de los Xuegos Olímpicos; incorporar nel añu 708 e. C. y consistía nos cinco pruebes siguientes: Estadiu (stadion), una carrera de 180 metros a cuerpu Llucha Saltu de llonxitú Llanzamientu de xavalina Llanzamientu de discu

La téunica pa llanzar la xavalina supónse que yera distinta a l'actual, yá que se dexaba utilizar tires de cueru pa utilizales como propulsor, llamaes amentum en llatín, y que, acabaes en dos furos polos que s'introducíen dos deos pa endolcales na xavalina, enllargaben el llargor del brazu y coles mesmes imprimíen a la xavalina un xiru que lu estabilizaba nel aire.

El llanzamientu de xavalina forma parte del programa d'atletismu de los Xuegos Olímpicos de la era moderna dende 1908.

Reglamentu thumb|200px|Pa llanzar la xavalina, tien de garrase pola encordadura. Llanzar dende un pasiellu d'una llongura de 30 metros, acabáu nun arcu de 38 metros de radio. El sector de cayida va tar marcáu con dos llinies blanques de 45 cm d'anchor, talmente que si los cantos internos de les llinies enllargárense tendríen de pasar poles cuatro interseiciones de los cantos interiores del arcu y les llinies paraleles que delimitan el pasiellu d'impulsu y que se crucien nel puntu central del círculu del cual l'arcu forma parte. El sector va tener asina 59º aproximadamente.

Pa realizar cada intentu, l'atleta tien un minutu. De normal, cada atleta realiza tres intentos, y los ocho atletes con meyor marca válida, o toos si son ocho o menos, realicen otros trés intentos n'orde inversu a la so meyor marca.

La xavalina tien de garrase pola encordadura (siquier la mano del atleta tien de tocala), y llanzase percima del costazu o del brazu de llanzar; nun se dexa llanzala en rotación nin puede l'atleta dar el llombu al sector de cayida antes de soltar la xavalina; los estilos non clásicos nun tán autorizaos. Si la xavalina romper nel intentu o nel aire nun se va cuntar como nulu; tampoco si'l frayatu fai perder l'equilibriu al atleta y provoca que toque fuera del arcu; nesti casu va dexáse-y volver empezar. Na cayida, la punta metálica tien de tocar el suelu primero que cualesquier otra parte de la xavalina. L'atleta tien de sostener la xavalina pola empuñadura asitiada nel so centru de gravedá y llanzala percima del costazu y cerca del oyíu o oreyes.

Carauterístiques de la xavalina La xavalina ye un venablu allargáu cola punta metálica. El llargor de la xavalina ye de 260-270 cm en categoría masculina y 220-230 cm en categoría femenina, y un pesu mínimu de 800 g pa los homes y 600 g pa les muyeres. Tien un asidero, fabricáu con cordel, d'unos 15 cm de llargu, que s'atopa aproximadamente nel centru de gravedá de la xavalina (ente los 90 cm y 110 cm). A lo llargo de la historia viénose averando a la punta'l centru de gravedá de les xavalines, pa faer que cayan antes, yá que s'empezaben a realizar marques qu'entepasaben la llongura de los campos de cayida.

Téuniques de llanzamientu L'oxetivu d'efectuar un bon llanzamientu téunicu ye'l de que la xavalina tenga la mayor velocidá posible nel momentu de ser llanzada, anque tamién inflúin otros aspeutos que pueden ser controlaos, como l'ángulu de salida o l'alliniadura de la xavalina colos costazos.

Dende l'entamu de los llanzamientos na era moderna esistieron delles téuniques de llanzamientu, esistiendo inclusive mientres dalgún tiempu una téunica rotatoria, afecha al llanzamientu de xavalina por Félix Erausquin, derivada del llanzamientu de barra que se practica nel País Vascu. Con esta nueva téunica, Miguel de la Quadra-Salcedo batió ampliamente'l récor mundial de xavalina.L'Atletismu Olímpicu Español. ISBN 84-604-3552-0 Ante la peligrosidá qu'ufiertaba esta téunica pa llanzadores inespertos, la IAAF ver na obligación de modificar el reglamentu por dos vegaes, incluyendo nel reglamentu que nin el llanzador nin la xavalina podíen tar empobinaos en nengún momentu del llanzamientu de llombu a la parte de llanzamientu. Esta marca non se homologó magar ser el cambéu del reglamentu posterior al llanzamientu. Esta téunica yera bien peligrosa si nun s'apoderaba perfectamente, yá que esistía la posibilidá de que la xavalina saliera escontra otru llugar que nun fuera la zona de la cayida, col consiguiente peligru pa espectadores y atletes que pertenecíen n'otres pruebes.

Anguaño utilízase la téunica denomada clásica, que s'afai, con pequeñes variantes, a les carauterístiques del atleta. Nesta téunica utiliza una serie de pasos previos al llanzamientu. De normal utilízase una carrera normal, para, dempués, al armar el brazu calteniendo la xavalina al altor de los güeyos y alliniada colos costazos na direición del llanzamientu, faer una serie de pasos cruzaos y d'últimes efectuar un sofitu col pie esquierdu (pasu d'acomodu), bloquiando la parte izquierda del cuerpu, pa dempués col pie derechu y el cadril efectuar una llixera rotación escontra dientro (pasu nidiu), y darréu soltar el brazu, executando'l llanzamientu. La manzorga, dende'l pasu cruzáu, haber de llevar alta para nel momentu de llanzar llevala escontra'l llau esquierdu. Dempués débese siguir la inercia del llanzamientu, nun bloquiándose dafechu. Ye importante que'l llanzador en tou momentu tea relaxáu, pos los músculos espurrir más si tán relaxaos qu'en tensión, dexando una mayor elasticidá nel llanzamientu. Podemos resumir esta téunica diciendo que tien cuatro partes carrera, pasu cruzáu, llanzamientu y recuperación.

Récores - actualizáu al 12 de xunetu de 2015.

Marca (m)AtletaPaísLlugarFecha Mundial (WR) Homes 98,48 Jan Železný Jena 25-05-1996 Muyeres 72,28 Barbora Špotáková Stuttgart 13-09-2008 Olímpicu (OR) Homes 90,57 Andreas Thorkildsen Beixín 23-08-2008Muyeres 71,53 Osleidys Menéndez Atenes 27-08-2004 Européu (ER) Homes 98,48 Jan Železný Jena 25-05-1996 Muyeres 72,28 Barbora Špotáková Stuttgart 13-09-2008 Americanu (AM) Homes 91,29 Breaux Greer Indianapolis 21-06-2007Muyeres 71,70 Osleidys Menéndez Ḥélsinki 14-08-2005 Africanu (AF) Homes 92,72 Julius Yego Beixín 26-08-2015 Muyeres 69,35 Sunette Viljoen Nueva York 09-06-2012 Asiáticu (AS) Homes 89,15 Qinggang Zhao Incheon 02-10-2014Muyeres 65,47 Li Zhang Incheon 01-10-2014 Oceánicu (OC) Homes 89,02 Jarrod Bannister Brisbane 29-02-2008Muyeres 66,83 Kimberley Mickle Melbourne 22-03-2014

Atletes con meyores marques mundiales Actualizáu a 07-05-2017

Masculín Llugar ResultáuAtletaPaís Llugar Fecha 1. 98m 48cm Jan Železný Jena 25-05-1996 2. 94m 44cm Johannes Vetter Lucerna 11-07-2017 3. 93m 90cm Thomas Rohler Doḥa 05-05-2017 4. 93m 09cm Aki Parviainen Kuortane 26-06-1999 5. 92m 72cm Julius Yego Beixín 26-08-2015 6. 92m 61cm Serguéi Makárov Sheffield 30-06-2002 7. 92m 60cm Raymond Hecht Oslu 21-06-1995 8. 91m 69cm Konstadinós Gatsioúdis Kuortane 24-06-2000 9. 91m 59cm Andreas Thorkildsen Oslu 02-06-2006 10. 91m 53cm Tero Pitkämäki Kuortane 26-06-2005

Modelu antiguu Llugar ResultáuAtletaPaís Llugar Fecha 1. 104m 80cm Uwe Hohn Brandeburgu 20-06-1984 Esiste una marca ensin reconocer pola IAAF.

A final de los años 50 Miguel de la Quadra-Salcedo llogró una marca de 112,30 m. Pa ello utilizó'l "estilu español " o estilu "Erausquin", téunica creada por Félix Erausquin. Pero la IAAF prohibió la téunica por peligrosa pa los xuegos olímpicos de Roma del añu 60 y anuló tolos rexistros previos.

Femenín (Actualizáu a 12-07-2015)

Posición Marca Atleta País Llugar Fecha 1. 72m 28cmhttp://www.iaaf.org/records/toplists/throws/javelin-throw/outdoor/women/senior Barbora Špotáková Stuttgart 13-09-2008 2. 71m 99cm Maria Abakumova Daegu 02-09-2011 3. 71m 70cm Osleidys Menéndez Ḥélsinki 14-08-2005 4. 70m 20cm Christina Obergföll Múnich 23-06-2007 5. 69m 48cm Trine Hattestad Oslu 28-07-2000 6. 69m 35cm Sunette Viljoen Nueva York 09-06-2012 7. 68m 34cm Steffi Nerius Elstal 31-08-2008 8. 67m 67cm Sonia Bisset Salamanca 06-07-2005 9. 67m 51cm Miréla Manjani Sydney 30-09-2000 10. 67m 32cm Linda Sthal Nueva York 14-06-2014

Campeones olímpicos

Masculín Pa detalles ver Medayistes olímpicos n'atletismu (Llanzamientu de xavalina masculín). Edición 20px Oru 20px Plata 20px BronceLondres 1908 Eric Lemming <small>(54,83) Arne Halse Otto NilssonEstocolmo 1912 Eric Lemming <small>(60,64) Juho Saaristo Mór KóczánAmberes 1920 Jonni Myyrä <small>(65,78) Urho Peltonen Pekka JohanssonParís 1924 Jonni Myyrä <small>(62,96) Gunnar Lindström Eugene OberstÁmsterdam 1928 Erik Lundqvist <small>(66,60) Béla Szepes Olav SundeLos Angeles 1932 Matti Järvinen <small>(72,71) Matti Sippala Eino PenttiläBerlín 1936 Gerhard Stöck <small>(71,84) Yrjö Nikkanen Kalervo ToivonenLondres 1948 Tapio Rautavaara <small>(69,77) Steve Seymour József VárszegiḤélsinki 1952 Cyrus Young <small>(73,78) Bill Miller Toivo HyytiäinenMelbourne 1956 Egil Danielsen <small>(85,71) Viktor TsybulenkoRoma 1960 Viktor Tsybulenko <small>(84,64) Walter Krüger Gergely KulcsárTokiu 1964 Pauli Nevala <small>(82,66) Gergely Kulcsár Jānis LūsisMéxicu 1968 Jānis Lūsis <small>(90,10) Jorma Kinnunen Gergely KulcsárMúnich 1972 Klaus Wolfermann <small>(90,48) Jānis Lūsis Bill SchmidtMontreal 1976 Miklós Németh <small>(94,58) Hannu Siitonen Gheorghe MegeleaMoscú 1980 Dainis Kūla <small>(91,20) Aleksandr Makarov Wolfgang HanischLos Angeles 1984 Artu Härkönen <small>(86,76) Dave Ottley Kenth EldebrinkSeúl 1988Aplicóse'l cambéu anterior a la celebración de los Xuegos Olímpicos- de la xavalina, averando a la punta'l centru de gravedá d'ésta. Esti cambéu introducir pa faer que cayera antes la xavalina, yá que s'empezaben a realizar marques qu'entepasaben la llongura de los campos de cayida, col consiguiente peligru. Anovóse'l récor olímpicu, siendo batíu por Jan Železný na calificación con una marca de 85,90 metros, distancia que nun superaría na final. Tapio Korjus <small>(84,28) Jan Železný Seppo RätyBarcelona 1992 Jan Železný <small>(89,66) Seppo Räty Steve BackleyAtlanta 1996 Jan Železný <small>(88,16) Steve Backley Seppo RätySydney 2000 Jan Železný <small>(90,17) Steve Backley Sergey MakarovAtenes 2004 Andreas Thorkildsen <small>(86,50) Vadims Vasiļevskis Sergey MakarovBeixín 2008 Andreas Thorkildsen <small>(90,57) Ainārs Kovals Tero PitkämäkiLondres 2012 Keshorn Walcott <small>(84,58) Oleksandr Pyatnytsya Antti RuuskanenRio de Janeiro 2016 Thomas Röhler <small>(90,30) Julius Yego Keshorn Walcott

Femenín