Isabelle Yasmina Adjani ye una gallardoniada actriz francesa. Ye considerada tantu pola crítica como pol públicu como una de les intérpretes más grandes del cine francés, del cine européu y de la historia del cine.Michael Temple, Michael Witt (2008): The French Cinema Book, British Film Institute. ISBN 1844570126, ISBN 978-1844570126 (páx.77)
Debutó nel cine a la edá de 14 años con Le Petit bougnat de 1970 pa depués incursionar con ésitu na Comédie-Française coles obres Escuela de muyeres de 1972 y Ondine de 1974. En 1975 y gracies a la so emponderada personificación de Adèle Hugo na cinta L'Histoire d'Adèle H., recibió la so primer candidatura al Óscar como meyor actriz a la edá de 19 años, consagrándose como la muyer más nueva en ser nomada naquel tiempu, un récor que sostuvo per cerca de tres décades. En 1981 foi reconocida como meyor intérprete nel Festival de Cine de Cannes poles películes Possession y Quartet y en 1989 recibió'l Osu de Plata nel marcu del Festival Internacional de Cine de Berlín pola so emponderada actuación en La pasión de Camille Claudel, cinta que tamién-y anició una segunda candidatura al Óscar, convirtiéndose na primer actriz gala en recibir hasta dos nominaciones al máximu gallardón del séptimu arte.
Ye reconocida pola intensidá dramática de les sos interpretaciones y pola so facilidá pa interpretar muyeres neurótiques, fráxiles, misterioses, alteriaes, allunaes o hasta mentalmente inestables.« Isabelle Adjani : “J'aime passionnément ce métier, mais je passe mon temps à y échapper” », Télérama, consultáu'l 22 de setiembre de 2012. Otramiente, ye l'actriz con más premios César de la historia, reconocencies que consiguió poles cintes: Possession de 1982, Branu asesín de 1984, La pasión de Camille Claudel de 1989, Reinar Margot de 1995 y La journée de la jupe de 2010. Foi condecorada cola Lexón d'Honor nel grau de «Comandante» en 2010 y cola Orde Nacional del Méritu nel grau de «Caballero» en 2014. Otres cintes importantes de la so filmografía son: L'inquilín de 1976, Nosferatu, vampiru de la nueche de 1979, Subway de 1985, Les diabóliques de 1996 y Sous les jupes des filles de 2014.
Dende principios de los años setenta recibió'l llamatu de «La Sublime».Maurice Bessy, Raymond Chirat, André Bernard (1997): Histoire du Cinéma Français (Reliure Inconnue). París: Pygmalion. ISBN 2857043031
Mocedá Isabelle Yasmina Adjani nació'l 27 de xunu de 1955 nel XVII Distritu de París, fía de padre arxelín d'orixe cabilio llamáu Mohammed Cherif Adjani, y de madre alemana católica d'orixe bávaru, llamada Emma Augusta «Gusti» Schweinberger, que lu enseñó alemán dende la primer infancia. Gusti conoció al padre de Adjani cerca del final de la Segunda Guerra Mundial, cuando él pertenecía a l'armada francesa. Casáronse y ella viaxó a París con él ensin apoderar l'idioma.Isabelle Adjani : " Mon père, kabyle, s'était engagé dans l'armée française à 16 ans, et c'est en remontant d'Italie jusqu'en Bavière à el fin de la seconde guerre mondiale qu'il rencontre et séduit ma mère " Interview with Isabelle Adjani, Télérama, 31 March 2009" Allemande rencontrée en Bavière qu'épousa à el fin de la Seconde Guerre mondiale Mohammed Adjani, soldat kabyle de l'armée française ", Jean de La Guérivière, Amère Méditerranée: Le Maghreb et nous, Seuil, 2004, p.391"Ma mère était bavaroise. Elle se sentait très mal en France, où elle était arrivée sans parler un mot de français. Elle ne supportait pas que son mari soit algérien. Elle disait qu'il était d'origine turque et je le croyais. Ente mes parents, il y avait un racisme conjugal. Ma mère traitait mon père de crouille et mon père lui répondait : Sale boche. Il s'appelait Mohammed mais ma mère l'avait obligé à changer de prénom. Sur notre boîte aux lettres, il y avait: Cherif Adjani. Mamère trouvait que ça faisait américain.", Adjani la vérité, Interview Isabelle Adjani, Le Nouvel Observateur, 1985
Isabelle creció en Gennevilliers como billingüe, falando francés y alemán fluidamente. Ella comentó que los sos padres solíen utilizar les sos diferencies étnicu y cultural l'unu al otru mientres les sos engarradielles. Dempués de ganar un recital nel so colexu, empezó a participar en teatros d'aficionaos a la edá de 12 años. Terminó con ésitu'l so bachilleratu y asistió a la Université de Vincennes a partir de 1976.
El so hermanu menor, Éric, yera fotógrafu y morrió'l día de Navidá de 2010 a los 53 años.
Carrera En 1969 mientres asistía al llicéu Alfred de Vigny (y pensando estudiar nel futuru Psicoloxía al acabar los sos estudios escolares), recibió la propuesta del direutor Bernard Toublanc-Michel; asina debutó nel cine a los catorce años xunto a Claude Amazan nel filme Le petit bougnat. Formóse como actriz clásica al entrar na Comédie-Française en 1972, llogrando destacar pola so interpretación na obra Escuela de muyeres col papel de Agnés. Llueu dexó la compañía pa buscar una carrera nel cine.
N'interpretando papeles menores en delles películes, llogró un ésitu modestu con La Gifle de 1974, una cinta que'l direutor François Truffaut vio y que lo impulsó a audicionarla pa la so siguiente película Diariu íntimu de Adèle H.de 1975, que terminara d'escribir cinco años tras.
thumb|left|Adjani nel Festival de Cine de Cannes en 2009.|200px La so interpretación como Adèle Hugo, fía Victor Hugo, foi calificada de «prodixosa» y con solu 19 años recibió una nominación al premiu Óscar como meyor actriz, convirtiéndose na intérprete más nueva n'optar pol máximu gallardón del séptimu arte. La cinta premiar con un David de Donatello, un India Catalina y la reconocencia de la Sociedá Nacional de Críticos de Cine y del Conseyu Nacional de Crítica de Cine de los Estaos Xuníos, ente otros. Debíu al ésitu, el direutor François Truffaut comentaría: «Francia ye bien pequeña pa ella. Isabelle foi fecha pal cine americanu».
Tres ello empezó a recibir ufiertes dende Hollywood, la primera d'elles foi The Other Side of Midnight del direutor Charles Jarrott, pero refugó la idea declarando a Hollywood como una ciudá ficticia», y diciendo: «nun soi americana. Nun crecer con esi deséu de ganar un premiu». En 1978 aceptó filmar Driver: el desafíu, una cinta del direutor Walter Hill pos yera almiradora de la so anterior cinta Hard Times. Ella declaró:
Driver: el desafíu tuvo más d'un millón d'espectadores en Francia pero nun tuvo la mesma suerte n'Estaos Xuníos. En 1976 trabayó con Roman Polański na película Le locataire la cual tuvo malos comentarios, y en 1979 rodó Nosferatu, pantasma de la nueche del direutor Werner Herzog. La presencia de Adjani nesta postrera foi descrita pol consagráu críticu cinematográficu Roger Ebert como un toque maxistral», emponderando la película en tou sentíu y describiendo la so interpretación de la siguiente manera: «[la so presencia] equí nun ye solo pola so cara perfectu, sinón pola so interesada habilidá de paecer real dende un planu etéreo». Nosferatu foi grabada n'inglés y alemán coles mesmes por requisitu de la distribuidora 20th Century Fox y dende entós convirtióse nuna de les meyores cintes d'horror de tolos tiempos.
thumb|right|Adjani na ceremonia d'entrega de los premios César en 2010.|200px En 1981 foi reconocida como meyor actriz mientres el Festival de Cine de Cannes poles sos películes Quartet del direutor James Ivory y por Possession del direutor Andrew Zulawski. Por esta postrera, una cinta d'horror onde interpreta un doble papel, una d'elles una muyer con una severa crisis nerviosa por cuenta de la influencia d'un ente malinu, costó-y l'aplausu de la crítica y volver una cara recurrente nel xéneru d'horror y suspensu. Adjani ganó'l so primer Cesar pola so interpretación. Ganar nuevamente l'añu siguiente pola cinta dramática Branu asesín, onde representa a una típica muyer francesa en busca de vengación.
El mesmu añu incursionó na música por primer y única vegada col so álbum Pull Marine, escritu y producíu pol lletrista Serge Gainsbourg. El cantar homónimu tuvo'l so propiu video musical que foi dirixíu por Luc Besson. So la so direición, rodó'l drama Subway en 1985, una cinta que cuntó col «so propiu estilu y enerxía visual» según The New York Times. Los sos esfuercios por faese con una carrera sobresaliente n'América viéronse atayaos cola so siguiente película Ishtar de 1987, protagonizada por consagraos actores como Warren Beatty y Dustin Hoffman pero considerada dende'l so estrenu como una de les peores películes de la historia del cine.
Tres el fracasu de Ishtar, Adjani produció la so siguiente película La pasión de Camille Claudel de 1989, un drama inspiráu na vida y obra de la escultora francesa del mesmu nome y que foi dirixíu pol so anterior pareya, el direutor Bruno Nuytten. La cinta foi un ésitu tantu de crítica como en taquilla y devolvió a Adjani al estrellalgu, premiandola col so tercer premiu César y otorgándo-y la so segunda candidatura al premiu Óscar, 14 años dempués de ser considerada per primer vegada y convirtiéndose na primer actriz gala en recibir hasta dos nominaciones na historia. La pasión de Camille Claude tamién foi candidata al Óscar a la meyor película de fala non inglesa. Tres esta reconocencia, l'actriz foi incluyida pola revista People como una de «les 50 persones más belles del mundu».
A partir de la década de los noventa volvióse más selectiva al escoyer los sos papeles y les sos apaiciones nel cine amenorgar notablemente en comparanza cola década anterior. En 1994 llogró'l so cuartu César al protagonizar La reina Margot del direutor Patrice Chéreau, cinta basada na novela homónima d'Alexandre Dumas ya inspirada en Margarita de Valois. En 1996 incursionó nuevamente en Hollywood cola película Les diabóliques, del direutor Jeremiah Chechik. La cinta foi un fiascu en taquilla y foi recibida negativamente pola crítica. Sería la so última película n'América hasta la fecha. En 1997 presidió'l xuráu mientres la cincuentena edición del Festival de Cine de Cannes.
Ente 2000 y 2010 grabó siete películes, les más notables son: Adolphe de 2001, El señor Ibrahim y les flores del Corán de 2003, La journée de la jupe de 2008 y Mammuth de 2010. Por La journée de la jupe, un drama nel qu'interpreta a una profesora d'escuela que toma a los sos estudiantes de rehenes pa promover l'usu de la falda nun colexu musulmán, Adjani ganó'l so quintu César como meyor actriz, 14 años dempués de la so cuarta victoria y asina, convirtiéndose na actriz con más premiu César de la historia. Foi condecorada cola Lexón d'Honor nel grau de «Comandante» en 2010 y cola Orde Nacional del Méritu nel grau de «Caballeru» cuatro años más tarde.
En 2011 foi proclamada por Los Angeles Times como «la muyer más bella del cine», en 2013 incursionó per primer vegada en Bollywood con un papel secundariu na cinta Ishkq in Paris y en 2014 tornó al teatru cola obra Kinship, coprotagonizada pola actriz Carmen Maura.
Vida personal thumb|right|Adjani nel Festival de Cine de Berlín en 2010.|200px
La so fama A partir del ésitu de L'école des femmes (1973) y de la pasión con que s'apurrió l'actriz nesta obra de Molière nel rol de Agnès, daquién pronunció una frase que llueu se fixo popular y que lo diz casi tou sobre ella: «Una Isabelle Adjani naz solamente una vegada cada cien años».Roques-Briscard, Christian (1987), La Passion de Adjani, París: Pierre-Marcel Favre, 2-8289-0279-X (páx.43)