La dinastía Qin (chinu: 秦朝, Wade-Giles: Ch'in², pinyin: Qín) gobernó China dende'l 221 e.C. al 206 e.C. . El nome Qín, que tien una pronunciación similar en castellán a "chin", ye unu de los posibles oríxenes de la pallabra China. La unificación de China nel 221 e.C. sol primer emperador Qin Shi Huang, nome que podría traducise como "El augusto emperador fundador de los Qin", marcó los empiezos de la China imperial, periodu que duró (con ciertes interrupciones) hasta la cayida de la dinastía Qing en 1912. La dinastía Qin dexó como mandáu un estáu centralizao y burocrático que sería siguíu poles dinastíes socesives.
El rei de Qin, Zheng, se autoproclamó "Primer emperador", una fórmula de títulos acutada enantes pa deidaes y los mitolóxicos gobernantes de China. Ye conocíu polos historiadores como Qin Shi Huang, Primer emperador de Qin. El so deséu yera que los socesivos gobernantes de China gobernaren colos títulos de "Segundu emperador", "Tercer emperador", etc.
Historia
Oríxenes y desenvolvimientu
Nel sieglu IX e.C., Feizi, descendiente del antiguu asesor políticu Gao Yao, fóise-y concedíu'l dominiu sobre la ciudá de Qin, anguaño la ciudá de Tianshui que s'atopa onde dalguna vegada alzóse esta ciudá. Mientres el reináu de Xiao Zhou, l'octavu rei de la dinastía Zhou, a esta zona conocíase-y como l'estáu de Qin. En 897 e.C., so la rexencia de Gonghe, l'área convertir nuna dependencia encargada de la cría y reproducción de caballos.Lewis 2007, p. 17 Unu de los descendientes de Feizi, el duque Zhuang, aportó a favorecíu pol rei Ping de Zhou, el decimoterceru rei d'esa llinia. Como pagu, el fíu de Zhuang, el duque Xiang, foi unviáu escontra l'este como'l líder nuna espedición de guerra, mientres la cual establecióse formalmente'l nome de la familia Qin.
L'estáu de Qin nuna primer instancia unvió una espedición militar al centru de China nel añu 672 e.C., anque nun participó en nenguna incursión de gran repercusión por cuenta de la amenaza de los miembros de la tribu vecina. Nos alboreceres del sieglu IV AD, sicasí, toles tribus vecines esterminaes o conquistaes, l'escenariu taba llistu pal surdimientu del espansionismu Qin.
Poderíu thumb|Pesa de la dinastía Qin na cual ta rexistráu un estándar de pesu. Muséu del rei de Nanyue.|alt=Pesa portando una inscripción en chinu. Shang Yang, un burócrata del estáu Qin nel periodu de los Reinos Combatientes, abogó pola filosofía del llegalismu que favoreció la introducción d'una serie de reformes militarmente ventaxoses dende 361 e.C. hasta la so muerte nel añu 338 e.C. Yang tamién ayudó a construyir la capital de Qin, Xianyang, a mediaos del sieglu IV e.C. La ciudá resultante paecíase enforma a les capitales d'otros Estaos Combatientes.
El llegalismu influyó notablemente nel métodu de faer la guerra per parte de Qin que se tornó práuticu y despiadáu. Mientres el Periodu de Primavera y Seronda, la filosofía prevaleciente dictaba que la guerra yera l'actividá d'un caballeru y polo tanto tenía de realizase como tal; los comandantes militares fueron instruyíos pa respetar lo qu'ellos percibíen como les lleis del Cielu na batalla. Por casu, cuando'l duque Xiang de Song taba en guerra col estáu de Chu mientres el periodu de los Reinos Combatientes, tornó la oportunidá d'atacar a encomalo enemiga, mandada por Zhu, mientres cruciaben un ríu. Dempués de que los enemigos cruciaren el ríu y entamaren les sos fuercia, el duque yera ganáu de manera decisiva na batalla. Cuando los sos asesores más tarde -y amonestaron de tal cortesía escesiva escontra l'enemigu, él retrucó, "Ye sabiu nun entartallar a los débiles, nin dar la orde d'ataque hasta que l'enemigu formara les sos files." thumb|left|Escultura en bronce d'un tigre del periodu de los Qin, muséu d'historia de Shaanxi. L'estáu de Qin fixo casu omiso a esta tradición militar, aprovechando les debilidaes de los sos enemigos. Un noble del estáu de Wei acusó al a los homes d'estáu de Qin de ser "avaros, maldadosos, vidueños de ganancies, y ensin sinceridá. Nun saben nada alrodiu de les lleis de cortesía, les rellaciones fayadices, y la conducta virtuosa, y con tal d'aprovechar cualquier oportunidá de ganancia material son capaces de desoyer a los sos familiares como si fueren animales." Foi'l pensamientu llegalista sumáu a un fuerte lideralgu per parte de los gobernantes, l'empléu d'homes talentosos d'otros estaos, y la poca oposición interna dio a los Qin una fuerte base xeopolítica.
Otra ventaya de la dinastía Qin yera'l so enorme y eficiente exércitu lideráu por xenerales capaces. Utilizaron los últimos desarrollos n'armamentu y tresporte disponibles que fixeron frente a los armamentos desactualizados de los sos enemigos. Estos últimos desarrollos dexaron una mayor movilidá en dellos tipos de terrén que sirvieron pa compensar la diversidá de relieve de les rexones de China. D'esta miente, tanto ideolóxicamente como na práutica, los Qin yeren cimeros militarmente.
A lo último, el reinu de Qin tenía una ventaya xeográfica por cuenta de la so fertilidá y la so posición estratéxica, protexida por delles cadenes montascoses qu'apurríen al estáu una defensa natural. La espansión de la producción ayudaba a sostener al gran exércitu de Qin; la canal del ríu Wei construyíu en 246 e.C. foi particularmente significativu a esti propósitu.
Conquista de los Reinos Combatientes thumb|left|Qin Shi Huang como emperador. Mientres el periodu de los Reinos Combatientes anterior a la dinastía Qin, los principales estaos que compiten pola supremacía rexonal yeren Yan, Zhao, Qi, Chu, Han, Wei y Qin. Los gobernantes d'estos estaos se autoproclamaban a sigo mesmos como reis, en llugar d'utilizar los títulos de baxa nobleza que tuvieren con anterioridá. Sicasí, nengún reclamó'l tronu de los gobernantes Zhou como una entidá unificada nin el "Mandatu del Cielu", y polo tanto nun tener el derechu d'ufiertar los sacrificios sagraos que los gobernantes Zhou realizaben.
Antes de la so conquista nos sieglos IV y III e.C., la dinastía Qin sufrió dellos reveses. Shang Yang foi executáu en 338 e.C. pol rei Huiwen por cuenta de una rensía personal allugáu dende la so mocedá. Tamién hubo lluches internes pola socesión de Qin nel 307 e.C., que descentralizó en cierta midida l'autoridá Qin. Qin foi ganáu por una alianza de los otros estaos nel añu 295 e.C., y pocu dempués sufrió otra derrota pol estáu de Zhao, por cuenta de que la mayor parte del so exércitu atopábase defendiendo contra Qi. L'estadista agresivu Fan Sui (范雎), asumió'l cargu de primer ministru a penes resolvióse la crisis socesoria, empezó una política espansionista basada nos métodos aplicaos polos estaos de Jin y Qi, lo que llevó al reinu de Qin a recuperase y a empezar la conquista definitiva de los reinos vecinos.
Los Qin nun se fixeron esperar nel so asaltu a los otros estaos. Primero atacaron a Haber, direutamente nel este, y tomaron la ciudá de Xinzheng en 230 e.C.. Depués afararon el norte; l'estáu de Zhao rindir nel 228 e.C., y l'estáu más septentrional de Yan siguió a esta llista de conquistes, cayendo nel añu 226 e.C.. De siguío, los exércitos Qin llanzaron ataques al este, y más tarde al sur, asina; tomaron la ciudá de Wei en Daliang (anguaño conocida como Kaifeng) en 225 e.C. y obligaron al estáu de Chu a rindise nel añu 223 e.C.. A lo último, depunxeron al restu de la dinastía Zhou en Luoyang y conquistaron al estáu de Qi, tomando la ciudá de Linzi nel añu 221 e.C.. Cuando les conquistes completar nel añu 221 e.C., el rei Zheng - que tenía 9 años cuando asumió'l tronu del estáu de Qin - convertir nel gobernante efeutivu de toa China. Él consolidó la so posición como únicu gobernante cola abdicación del so primer ministru, Lü Buwei. Depués combinó los títulos de los anteriores trés Soberanos y los Cinco Emperadores nel so nuevu nome: Shi Huangdi (始 皇帝) o "Primer Emperador".World and Its Peoples: Eastern and Southern Asia, p. 36Dáu'l vezu chinu modernu d'incluyir los nomes de la dinastía como parte del apellíu, convirtió'l nome del emperador en Qin Shihuangdi. Más tarde, esto foi embrivíu a Qin Shihuang, porque ye raru que los nomes chinos tengan cuatro caráuteres. L'emperador recién declaráu ordenó que toles armes que nun tuvieren en baxu posesión de la dinastía Qin fueren confiscadas y fundíes. El metal resultante foi abondu pa construyir dolce grandes estatues ornamentales na acabante declarar capital de la dinastía Qin, Xianyang. Coles mires de prever el resurdimientu de los señores feudales, tamién destruyó los murios y fortificaciones que dixebraren primero a los seis estaos. Escurrióse un serviciu militar nacional: tou home ente les edaes de diecisiete y sesenta años yera forzáu a sirvir un añu nel exércitu.Morton 1995, p. 47
Espansión escontra'l sur
En 214 e.C., Qin Shi Huang aseguró les sos fronteres al norte con una fracción (100.000 homes) del so gran exércitu, y unvió a la mayoría (500.000 homes) del so exércitu al sur pa conquistar el territoriu de les tribus del sur. Antes de los acontecimientos que conducieron al dominiu Qin sobre China, ellos ganaren la posesión de gran parte de Sichuan, al suroeste. L'exércitu Qin nun taba familiarizáu col terrén de la selva, y foi ganáu por táctiques de guerra de guerrilles de les tribus sureñes, resultando na muerte de más de 100.000 homes. A pesar de la derrota, Qin tuvo ésitu na construcción d'una canal nel sur, que s'utilizó en gran midida pal suministru y replegamiento de les sos tropes mientres el so segundu ataque al sur. Sobre la base d'estos llogros, los exércitos Qin conquistaron les tierres costeres qu'arrodien Guangzhou,D'antiguo conocida como Cantón. y conquistóse les provincies de Fuzhou y Guilin. La influencia Qin llegó tan al sur como Hanoi. Dempués d'estes victories nel sur, Qin Shihuang movió más de 100.000 presos y exiliaos a colonizar les zones recién conquistada. Tocantes a l'ampliación de les fronteres del so imperiu, el Primer Emperador tuvo un gran ésitu nel afitamientu de les sos conquistes nel sur.Morton 1995, p. 47
Les campañes contra los Xiongnu
A pesar de que l'Imperiu Qin llogró espandise escontra'l norte escasamente llograba caltener los territorios conquistaos por enforma tiempu. Les tribus d'estos llugares, coleutivamente llamaes Hu por Qin, tuvieron llibres de la dominación china mientres la mayor parte de la dinastía. Ante la negativa d'axustar colos llabradores de la dinastía Qin, la tribu de los Xiongnu, qu'habitaba la rexón de Ordos nel noroeste de China, de cutiu asaltar y producíen grandes saqueos, lo que provocó les represalies de Qin. Dempués d'una campaña militar dirixida pol xeneral Meng Tian, la rexón foi conquistada en 215 e.C.. y l'agricultura establecióse; los llabradores, sicasí, taben descontentos colos altos impuestos y más tarde remontáronse.
La dinastía Han tamién tuvo ésitu n'espandise escontra la rexón de Ordos, por cuenta de la sobrepoblación, pero terminó escosando los sos recursos nel procesu. Owen Lattimore falaba alrodiu de los intentos de dambes dinastíes por conquistar y consolidar el so dominiu na rexón de Ordos, "La conquista y espansión yeren ilusories. Nun había nengún tipu d'ésitu que nun va crear la so propia reacción."Breslin 2001, p. 5 Ello ye que este foi'l casu de les fronteres de la dinastía en múltiples direiciones; l'actual Xinjiang, Tibet, Manchuria, Mongolia Interior, y les rexones al sureste yeren ayenes a los Qin, ya inclusive nes zones sobre les que teníen control militar yeren culturalmente distintes.Lewis 2007, p. 5
Decadencia thumb|300px|Un relieve talláu en piedra de la dinastía Han que representa l'intentu d'asesinatu de Jin Ke a Qin Shi Huang; Jin Ke (izquierda) ye deteníu por unu de los médicos de Qin Shi Huang (izquierda, fondu). La daga usada nel intentu d'asesinatu vese atrapada nuna pilastra. Qin Shi Huang (derecha) ye vistu sosteniendo un discu imperial de jade. Unu de los sos soldaos (a la derecha) entainar a salvar al so emperador.