Limoges ([liˈmoʒ]; n'occitanu: LimòtgesToponimia occitana en lemosin.net.) ye una ciudá capital histórica de l'antigua rexón francesa del Lemosín (actual Nueva Aquitania) y prefeutura del distritu de Limoges. Ye célebre poles sos fábriques de porzolanes.
La ciudá de Limoges tien 140.138 habitantes (en 2008) y una estensión de 77,45 km². Forma parte del Camín de Santiago (Via Lemovicensis).
Demografía
El valor pa 2006 ye una estimación del INSEE.
Economía Limoges, como munches otres ciudaes, basó mientres enforma tiempu la so economía sobre la industria, bien activa hasta la crisis de les últimes décades. Esti sector tuvo apoderáu pola famosa porzolana de Limoges, fabricada a partir de caolín de Saint-Yrieix-la-Perche. Tamién esistió mientres enforma tiempu una importante tradición testil. A partir de 1831 y hasta los años 1980 (1984, zarru de la fábrica Heyraud), la industria del calzáu foi la segunda actividá de la ciudá: cuntaba con unos 7000 obreros, partíos en decenes d'empreses de distintos tamaños, ente les que tien de mentase a Monteux y Heyraud; de toes elles namái sigue esistiendo la empresa J.M. Weston.
Clima Limoges presenta un clima oceánicu de tipu Cfb según la clasificación climática de Köppen.
Tresporte Limoges tien un aeropuertu internacional, llamáu Limoges Bellegarde.
Monumentos históricos y otros llugares d'interés thumb|center|800px|Vista panorámica de la ciudá de Limoges.
Edificios relixosos Catedral de San Esteban|200px|thumb Ilesia de Saint-Michel-des-Lions|200px|thumb Ilesia de Saint-Pierre-du-Queyroix|200px|thumb
Catedral de San Esteban (sieglos XIII–XIX).
Ilesia de Saint-Michel-des-Lions (sieglu XIV): esta ilesia caltién dende la Revolución francesa, les reliquies de San Marcial. La so arquiteutura ye carauterística de les ilesies-nave de los dominios de los Plantagenêt. Tien unes magnífiques vidreres de los sieglos XV y XVI, dos Piedad medievales y numberosos oxetos de cultu, un elegante campanariu de tipu lemosín sieglu XIV con una bola de cobre, dos lleones galu-romanos al pie del campanariu, que dieron llugar al monumentu.Páxines d'Inquiz
Ilesia de Saint-Pierre-du-Queyroix (sieglu XIII): d'orixe románicu, reconstruyida ente los sieglos XIII al XV. Notable una vidrera d'estilu renacentista, un Cristu del sieglu XIII y munchos detalles más, como un retablu barrocu y estatues notables. Tres esta ilesia nació hai más de 50 años el famosu club de baloncestu del Cercle Saint-Pierre, más conocíu poles sigles CSP.
Ilesia de Santa María (sieglu XIII): ye una parte de l'antigua ilesia conventual de los Dominicos, hermanos predicadores o Xacobinos (el restu de la ilesia acovez los archivos municipales de Llimones). Tien un magníficu retablu. L'inquisidor Bernard Gui foi enterráu nesta ilesia.
Ilesia de Beaune-les-mines 039;: esta pequeña ilesia románica caltuvo una bien bella estatua de San Cristóbal..
Capiya de Saint-Aurélien de Limoges (sieglos XIV al XVII): esti pequeñu edificiu zarra les reliquies del segundu obispu de Limoges, santu patrón de la cofradería de los carniceros. Tien belles estatues medivales y un magníficu retablu barrocu.Cofradería de Saint-Aurélien, «Chapelle de Saint-Aurélien, histoire de la confrérie de Saint-Aurélien, guide pour visitar de la chapelle», Limoges, 2001. L'edificiu sigue siendo calteníu polos carniceros del barriu, que lo mercaron como Bien Nacional cuando la Revolución, salvándolo de la destrucción.Limousin
Bautisteriu paleocristianu (sieglu V): plaza Saint-Etienne. Asitiábase al pie del pórticu norte de la catedral, llamáu Pórticu de San Juan, sobre l'allugamientu d'una antigua ilesia parroquial, suprimida nel momentu de la Revolución, establecida so la advocación de San Xuan Bautista. Trátase d'un vastu edificiu de planu exagonal centráu sobre la pila bautismal. Cada unu de los llaos abría sobre una estancia cuadrada. La entrada efeutuar por una escalinata con tres puertes abierta al oeste. Los restos d'esti bautisteriu tán anguaño cubiertos, a la espera d'una decisión arquitectónica pa la so puesta en valor.
Cripta de San Marcial de Limoges (sieglu X): place de la République. Esta cripta caltién inda les tumbes de San Marcial, primer obispu y patrón de la ciudá, de los sos dos compañeros Alpinien y Austriclinien y de la llexendaria Sainte Valérie. Foi afayada mientres la década de 1960, cuando se construyó l'aparcamientu de Prestar de la République. Güei nun queda más qu'una pequeña parte. La situación de la tumba dio llugar a una pelegrinación y dempués causó la construcción de l'abadía benedictina de San Marcial. Esta abadía espolletó y estendió la so influencia pol suroeste de Francia. Ellí realizáronse magníficos manuscritos, güei calteníos na Biblioteca Nacional de Francia; tamién nella fabricaron les más belles pieces d'orfebrería de la Edá Media, conocíes col nome d'Obra de Limoges. Asitióse nel área de la so influencia los empiezos de la poesía en llingua d'Oc y fíxose remontar l'orixe de la polifonía a la so escuela musical. Afarada bien a principios del sieglu XIX d'aquel monumentu nun queda güei más que la cripta.Limoges, Cripta de San Marcial nes páxines del Ministeriu de Cultura de Francia
Abadía de Sainte-Marie de la Règle (sieglu IX–sieglu XVIII): Fundada en 817 por Ludovico Pío, esta Abadía taba cercana a la Catedral de San Esteban. Foi un importante conventu femenín, dirixíu por abadeses salíes de la nobleza lemosina. A partir de 1790 los edificios de l'Abadía dieron cabida a un centru de detención, antes de ser casi dafechu destruyíos. Sol Primer Imperiu l'edificiu edificóse alredor de los que quedaba de los aposentos de l'Abadesa, el Gran Seminariu, que siguió ellí hasta 1905. La mayor parte de los edificios fueron baltaos na década de 1960, principalmente los aposentos de l'Abadesa, del sieglu XVII: la capiya del seminariu (en realidá nunca consagrada) sirve d'anexu a la mediateca municipal, al Depósitu Llegal rexonal y al Muséu de la Resistencia. Nel antiguu comedor del seminariu hai instaláu un centru d'acoyida de los Compagnons du tour de France. Nun queda de l'antigua abadía puramente dicha más qu'un magníficu soterrañu sol allugamientu de los aposentos de l'Abadesa.
Abadía de la Règle|200px|thumb
Conventu des Carmes (sieglu XIII): avenue Saint-Éloi; nel allugamientu de la ilesia del conventu construyóse un bancu, que curioso dexó nos sos murios los antiguos arcos, nos cualos permanencen magnífiques pintures medievales. La sala capitular caltener na rue Neuve-des-Carmes, que traviesa'l llugar onde taben los antiguos edificios conventuales. Estos fueren vendíos en tiempos de la Revolución a dellos particulares. Un frescu de finales de la Edá Media -a pesar de ser declaráu monumentu históricu- foi estrayíu y emplazado n'otru llugar.
Palaciu del Obispáu (sieglu XVIII): del arquiteutu lemosín Joseph Brousseau, esti palaciu ye carauterísticu del neoclasicismu; namái la capiya caltién la so decoración orixinal. Ye sede del Muséu Municipal de Limoges, qu'acueye coleiciones d'esmaltes, pintures y oxetos prehistóricos o antiguos. Los xardinos del obispáu, en terraces al estilu francés, reconstruyir en 1976 (parterres, paseos, estanques y orangerie) como complementu del antiguu palaciu episcopal diseñáu por Brousseau. El llugar, declaráu Monumentu, ta abiertu tol añu; les visites empuestes entamar a pidimientu pol serviciu de zones verdes de la ciudá de Limoges.
Catedral de San Esteban, xardín y muséu del Obispáu|200px|thumb
Conventu de la Visitación (sieglu XVII): esti antiguu conventu, destináu hasta años recién al Exércitu, caltuvo la so ilesia con bóveda construyida por Brousseau. La fachada norte, d'un llargor de 100,50 metros, data del Segundu Imperiu. El cuartel foi vendíu al Conseyu Xeneral, que va reagrupar ellí los sos servicios tres un acondicionamientu, tresformamientos y ampliaciones en semisótanos.
Monumentos civiles Anfiteatru galu-romanu: una parte notable d'esta obra, unu de los principales monumentos de la ciudá galu-romana d'Augustoritum y que foi unu de los mayores de la Galia. Facer nél escavaciones a finales de la década de 1960. Los restos, una vegada desenterraos y puestos en valor, fueron de nuevu soterraos sol Jardin d'Orsay.
Mercáu central|200px|thumb
Gare des Bénédictins (1924–1929): el ferrocarril llega a Limoges en 1856. La primer estación d'obra terminar en 1859. Llueu se queda pequeña y realícense unes ampliaciones que resulten pocu estétiques. Entós constrúyese una nueva estación siguiendo los planos de Roger Gonthier, quien diseña un edificiu con cúpula y campanariu sobre pilote enriba de les víes; l'edificiu ye de formigón armao recubiertu de plaques de piedra caliar. A la entrada unes escultures simbolicen la porzolana y l'esmalte y nel interior les cuatro provincies franceses. Les vidreres son del artista de Limoges Chigot. El campanariu, esautamente na exa de l'avenida de la Lliberación y del Champ-de-Juillet, tien 66m d'altor.
Mercáu central de Limoges (sieglu XIX): llamar en francés "Tópeslos". El banduyu de Limoges» foi diseñáu polos estudios de Gustave Eiffel. Percima de les arcaes de fierro cuerre un frisu de porzolana que representa los distintos productos vendíos nel interior. La bella plaza de la Motte foi rediseñada a metá de la década de 1990 (escavaciones de la motte vizcondal, de resto galo-romanos y merovinxos, creación d'un aparcamientu soterrañu) inspirándose nuna estética bien mineral.
Pavillon du Verdurier (sieglu XX): esti monumentu d'estilu Art Déco que recuerda dellos detalles arquiteutónicos de la estación o del Mercáu Central sirve agora como espaciu d'esposiciones en siendo n'otros momentos cámara frigorífica, mercáu cubiertu y estación d'autobuses. De planu octogonal, construyíu en 1919 en formigón, diseñáu por Roger Gonthier, arquiteutu de la estación, la decoración esterior de mosaicos y de gres cerámicu ye obra d'una casa de Boulogne-Billancourt. La decoración interior ye de Léonard Chigot, padre del maestru vidreru Francis Chigot. Protexíu y clasificáu como monumentos na década de 1970, conviértese entós nel pavillon du Verdurier puramente dichu. L'antiguu barriu del Verdurier, bien interesante barriu medieval, presentaba numberosos edificios góticos de piedra y foi destruyíu a principios del sieglu XX por cuenta del so insalubridad.Páxina del Ministeriu de Cultura de Francia sobre'l Pavillon du Verdurier, con delles fotografíes
Barriu de les pontes|200px|thumb
Muséu Nacional de la porzolana Adrien Dubouché (sieglu XIX): Edificiu d'arquiteutura ecléctica inspiráu na Renacencia. Acueye coleiciones de porzolana y ye unu de los nueve museos de Francia onde se probó la gratuidá en 2008.
Conceyu y fonte de porzolana (sieglu XIX): inauguráu en 1883, edificáu gracies al legáu d'un ricu donante, Fournier. La so rica fachada coronada de por un pequeñu campanariu ta cargada colos cuatro medallones de cuatro lemosinos célebres: Vergniaud, Limosín, d'Aguesseau y Jourdan. Nel primer pisu, la sala de bodes, la sala de fiestes y el salón azul» constitúin, cola escalera d'honor, un testimoniu de l'arquiteutura de finales del sieglu XIX. La plaza asitiada ante y edificiu ta ocupada nel so centru por una fonte qu'entemez piedra, porzolana decorada y bronce.
Prefeutura (sieglu XX), construyida sobre les ruines del barriu de Viraclaud, tien una sala de receición, el salón de los Mariscales», que presenta un techu con magnífiques pintures y dos cuadros a la gloria del departamentu: el Mariscal Jourdan y el Mariscal Bugeaud. La escalera d'honor ta allumada por una gran vidrera que representa la porzolana.