Méxicu ye un país alcontráu nel estremu meridional d'América del Norte. Tien una mariña oriental bañada pol golfu de Méxicu, y el mar Caribe, que formen parte del océanu Atlánticu. Pel poniente, tien una enorme mariña bañada pol Océanu Pacíficu. Llenda al norte con Estaos Xuníos y al sur con Centroamérica, específicamente con Guatemala y Belize. Méxicu comparte una llarga frontera norte con Estaos Xuníos d'América y una al sur con Guatemala y Belize. Al este llenda col Golfu de Méxicu y al oeste col Océanu Pacíficu. Aproximadamente'l 85 % del país (con esceición de la península Yucatán y de les llanures costeres del este y noroeste) ta formáu por cadenes montascoses, pandos y numberosos valles. La sierra Madre Occidental y la sierra Madre Oriental cuerren paraleles a dambes mariñes. Ente elles atopa una vasta rexón de valles, altiplanicies y pandos (altitú media 2000 msnm.). Nel estremu sur de la altiplanicie tópense los visos más elevaos de Méxicu: el picu de Orizaba o Citlaltépetl, el Popocatépetl y el Iztaccíhuatl. El territoriu mexicanu entiende numberoses islles alcontraes na so mar patrimonial, de les que sobresalen la isla Guadalupe y l'archipiélagu de Revillagigedo. La superficie aproximada del país ye de 1 964 375 km², que lo alluguen nel décimu cuartu puestu a nivel mundial y el quintu n'América, dempués de Canadá, Estaos Xuníos, Brasil y la República Arxentina. Méxicu tien pocu más de 3200 km de llongura ente los sos puntos terrestres más alloñaos. La más amplia frontera de Méxicu ye la que comparte con Estaos Xuníos, d'un llargor de 3326 km lliniales, la mayor parte de la cual ta definida pol ríu Bravo, que ye tamién el más llargu del país. El restu d'esta frontera ye definida por una serie de marques artificiales y naturales. La frontera con Guatemala ta formada pelos ríos Suchiate, l'Usumacinta y tres llinies artificiales. El llargor d'esta frontera ye de 871 km. La frontera de 251 km con Belize coincide col calce del ríu Fondu.
El mar patrimonial de Méxicu ta constituyíu por dos rexones: el mar territorial, que se mide dende la llinia costera hasta 25 km mar adientro; y la zona económica esclusiva, qu'algama 200 milles náutiques dende la mariña. La superficie del mar patrimonial mexicanu ye d'unos 2,7 millones de km².
Relieve natural thumb|300px|Mapa físicu de Méxicu, onde se señalen dalgunes de los accidentes y rexones más notables del país. Dos grandes cadenes montascoses dan forma al relieve de Méxicu. Nel oeste, paralela a la mariña del Pacíficu, llevántase la pimpana sierra Madre Occidental, que s'estiende por unos 1250 km ente la frontera con Estaos Xuníos y la desaguada del ríu Lerma. La sierra Madre Occidental algama'l so puntu más altu nel cuetu Gordu, nel sur del estáu de Durango, con una altitú de 3340 msnm. La distancia que dixebra a esti cordal de les mariñes del golfu de California ye d'unos 300 quilómetros a lo más, nel norte de Sonora, anque la llanura costera del Pacíficu contráise gradualmente escontra'l sur, onde en Nayarit (sierra del Nayar) algama'l so anchor mínimo, d'unos venti quilómetros con respectu a la mariña del Pacíficu.
Al sureste alcuéntrase la sierra Madre Oriental, qu'empecipia mui cerca de la frontera mexicano-americana y estiéndese 1350 km escontra'l sur hasta'l escudu Mixteco y la exa Neovolcánica. El puntu más altu d'esta cadena montascosa ye la Peña Nevada, compartida polos estaos de Nuevo León y Tamaulipas, con 3664 msnm. La sierra Madre Oriental empieza como una cadena de cuetos de poca elevación, pero a midida que avanza escontra'l sur los sos altores álcense cada vez más, lo que pon a les clares que la gran actividá xeolóxica qu'anició la serranía tuvo'l so centru más prominente cerca de lo que güei ye l'Escudu Mixteco. Como nel casu de la sierra Madre Occidental, la Oriental tamién cuerre paralela a la mariña, anque la distancia ente'l piemonte y la mariña nunca ye tan amenorgada como nel occidente.
Ente estos dos grandes cadenes montascoses y la exa Neovolcánica, del cual vamos falar más embaxo, alcuéntrase la Mesa del Centru. Trátase d'una amplia pandu, a un altor permediu de 1200 msnm. Por cuenta de la presencia de los altos montes en tolos lladrales ye bastante seca, nella tán conteníes los desiertos de Chihuahua y el bolsón de Mapimí (esti postreru conocíu tamién como Contorna Lagunera), que son dalgunos de los puntos onde llueve menos en tol país. La Mesa del Centru ta estremada por una serie de pequeñes serranías d'escasu valumbu, conocíes nel so conxuntu como sierres Tresversales, conxuntu qu'entiende la sierra de Zacatecas, la de San Luis y la sierra del Argañal. Estes sierres estremen l'altiplanu en dos metaes, que dellos especialistes quixeron denominar Altiplanu Nortizu y Altiplanu Sur. Nesta última rexón alcuéntrase'l Bajío, una rica rexón agrícola compartida polos estaos de Guanajuato, Querétaro de Arteaga, Jalisco y Aguascalientes.
La Mesa del Centru ye llindada al sur pela exa neovolcánica. Trátase d'una cadena de volcanes que formen parte del llamáu Cinturón de Fueu del Pacíficu, carauterizáu pol so gran actividá volcánica. Empecipia nel estáu de Nayarit, y cuerre al oriente aproximadamente sobre la llinia del paralelu 19°. La Exa forma numberosos valles de tierres altes, ente ellos los de Toluca, Méxicu, y el Poblano-Tlaxcalteca, qu'agospien xuntos 24 millones de persones, equivalentes a pocu menos del 25% de la población mexicana. Nesta cordal alcuéntrense dalgunes de les mayores elevaciones del país, como'l picu de Orizaba, el Popocatépetl, y el Iztaccíhuatl. Anque los volcanes Fueu de Colima y Colima alcuéntrense más al sur, suelen considerase como parte d'esta exa. Tanto'l volcán de Fueu como'l Popocatépetl son monitoreados pol so incesante actividá volcánica. Forma parte d'esti cordal el célebre Paricutín, el volcán más nuevu del mundu, que foi vistu nacer por un llabrador purépecha de Michoacán, y soterró el pueblu de San Juan Parangaricutiro.
Al sur de la Exa Neovolcánica alcuéntrase la rexón más baxa de tol país. Esta rexón correspuende al calce mediu del ríu Balsas-Atoyac, y conozse precisamente como Depresión de la Balses; ye una rexón de clima bien calorosu, con vexetación de tipu subtropical. Anque ye una estensa rexón con abondosos recursos hídricos, ye una de les más despoblaes del país, debíu ente otres coses a que ta arrodiada per altos montes qu'enzanquen la so comunicación. La cuenca de la Balses empieza nel valle Poblano-Tlaxcalteca, pero por cuenta de que ésti ye una zona de tierres altes, nun se considera parte de la depresión. Al oriente la zona ta llindada pol Escudu Mixteco, que xune a la sierra Madre del Sur cola Exa Neovolcánica.
Ente la Depresión de la Balses y l'océanu Pacíficu atópase otra gran cadena montascosa, ésta ye la sierra Madre del Sur, que cuerre casi al ras de la mariña pacífica de los estaos de Jalisco, Michoacán de Ocampo, Guerrero y Oaxaca, onde conclúi nel ismu de Tehuantepec. La sierra Madre del Sur ta enllazada col cordal Neovolcánica y la sierra Madre Oriental pol escudu Mixteco, que como queda deducíu de los últimos párrafos constitúi unu de los puntos centrales de la oroxenia mexicana. L'Escudu Mixteco ye una de les zones más antigües del país. En redol a él desenvolviéronse notables procesos xeolóxicos que dieron orixe a los cuatro grandes cordales que percuerren el país.
Al oriente d'esti Escudu Mixteco alcuéntrase otra notable cadena montascosa, la sierra Madre d'Oaxaca, conocida tamién como sierra de Juárez. Estender pel norte d'Oaxaca y forma la llende natural col so vecín nortizu, Veracruz. El relieve de la sierra de Juárez ye abrupto, algama picos de más de 3000 msnm. Termina nel ismu de Tehuantepec, una zona baxa onde'l golfu de Méxicu y l'océanu Pacíficu topar a menor distancia nel territoriu mexicanu. La llanura del ismu ye atayada pola sierra Trevesada, que como'l so nome indica, traviesa la rexón de norte a sur. Al oriente d'ella atopen les sierres Madre de Chiapas y les serranías de Soconusco, qu'enmarquen la Mesa Central de Chiapas, una zona d'unos 1200 msnm de clima fríu en plena zona tropical. La sierra Madre de Chiapas tien el so picu culminante nel volcán Tacaná, a 4117 msnm, na frontera chiapaneca con Guatemala.
La llanura costera del Golfu ye abondo más amplia que'l so par del Pacíficu. Empieza nel nordeste de Coahuila y termina na cuenca del ríu Candelaria, nel estáu de Campeche. Ye una rexón de relieve más o menos planu (apenes atayáu pola sierra de los Tuxtlas y les serranías de Tamaulipas), que suel ser estremada en dos partes: la llanura septentrional, que s'alcuentra al norte del ríu Pánuco; y la meridional, en Veracruz y Tabasco. Al oriente de la llanura tabasqueña atópase la Plataforma de Yucatán, una estensa península de piedra caliar, que remaneció del mar depués del impautu d'un meteoritu a final de la yera mesozoica, solo carauterizada topográficamente por una leve serranía de 130 m d'altitú nel so puntu más altu, denomada La Sierrita.
Nel noroeste, la separación ente la península de Baxa California y el restu del territoriu continental ta ocupada pol golfu de California, declaráu patrimoniu de la Humanidá. La península bajacaliforniana ta travesada de norte a sur por un cordal conocida genéricamente col nome de sierres de Baxa California, anque recibe distintos nomes según la rexón. Una falla xeolóxica pasa mui cerca de la llinia costera de la península, lo que causa que bien amodo se tea dixebrando del continente americanu. Este mesmu procesu xeneró, al norte, ente la sierra de Juárez y la sierra Cucapá una depresión conocida como: Llaguna Salada, que ye la zona más baxa del país. En dellos sieglos, la falla de San Andrés va convertir a Baxa California y California nuna enorme isla.
Mariña de Méxicu
Mariña de Méxicu por entidaes federatives Nᵘ Nome Mariniegu(km) % 01 Baxa California Sur 02 Baxa California 03 Sonora 06 Sinaloa 13 Nayarit 11 Jalisco 17 Colima 15 Michoacán 08 Estáu de Guerrero 07 Oaxaca 14 Chiapas 04 Quintana Roo 12 Yucatán 10 Campeche 16 Tabasco 05 Veracruz de Ignacio de la Llave 09 Tamaulipas
Méxicu tien de mariña continental bañáu por dos grandes océanos, el Pacíficu y l'Atlánticu, tantu a la parte del golfu de Méxicu como al mar Caribe. Diecisete entidaes federatives tienen mariniega y quince nun lu tienen: Chihuahua, Coahuila de Zaragoza, Nuevo León, Durango, Zacatecas, San Luis Potosí, Aguascalientes, Guanajuato, Querétaro, Estáu d'Hidalgo, Puebla, Estáu de Méxicu, Distritu Federal, Tlaxcala y Morelos.
El mayor mariniegu correspuende al Pacíficu, que baña 11 estaos y tien un llargor de . La llinia de la mariña del Pacíficu tien como principal carauterística la península de California, que crea un llargu entrante de 1200 km de llargor, el golfu de California o mar de Cortés, abrigáu de les corrientes océaniques direutes. Nesta llarga mariña danse toa clase de mariñes, dende les predreses y serrapatoses con altos cantiles, pasando peles zones llanes con estenses y arenoses sableres hasta les llanures mareales con pervalibles ecosistemes. La mariña del Pacíficu puede considerase estremáu en dos: la mariña de la península de California, con más de 3600 km de llargor y dos riberes bien distintos, l'abierta al océanu y l'interior más protexida; y la mariña dafechu continental, qu'empezaría nel estremu noroccidental na desaguada del ríu Colorado y que s'estendería primero en direición suroeste hasta'l cabu Corrientes, y depués empondríase cada vez más al este hasta algamar la desaguada del Ocós, nel golfu de Tehuantepec, la mariña meridional del ismu de Tehuantepec.