Sir Roderick David "Rod" Stewart ye un músicu, compositor y productor británicu de rock, conocíu mundialmente por ser vocalista nes bandes The Jeff Beck Group y Cares, como tamién pola so esitosa y estensa carrera como solista. Cola so distinguida voz rasposa empecipió la so carrera como músicu caleyeru para depués participar en The Dimensions y nel supergrupu The Steampacket mientres los primeros años de la década de los sesenta. Sicasí algamó l'ésitu depués d'ingresar a The Jeff Beck Group, onde solo participó nos sos dos primeros álbumes, y depués en Cares hasta 1975 cuando l'agrupación inglesa dixebróse.
Paralelu al so trabayu en Cares empecipió la so carrera en solitario col discu An Old Raincoat Won't Ever Let You Down, que llogró más atención nes llistes musicales que los mesmos álbumes del grupu británicu. Tres la separación de Cares centrar na so carrera a tiempu completu, que siguió llogrando ésitu y ventes millonaries mientres los años posteriores ya inclusive hasta'l día de güei. A lo llargo de los sos más de cuarenta años de trayeutoria como solista, hai incursionado en diversos xéneros musicales como'l soft rock, new wave, soul, blues rock, folk, rhythm and blues, white soul, pop rock y la música discu, ente otros.
Col pasar de los años foi consideráu como unu de los grandes cantantes de la historia del rock. Tamién ganó decenes de premios y condecoraciones pola so contribución a la música, ente ellos un Brit Awards, un Premiu Grammy y un ASCAP Founders Awards. Per otra parte, foi inducíu dos veces nel Salón de la Fama del Rock; la primera en 1994 como solista y la otra en 2012 como miembru de Cares, y de la mesma ingresó al Salón de la Fama del Reinu Xuníu en 2006.
Nel ámbitu personal casóse en trés causes y ye padre d'ocho fíos. Tamién nel añu 2000 diagnosticóse-y cáncer de tiroides, que lo obligó a operase del gargüelu con ésitu y ensin perxudicar la so voz. Dende esi entós collabora na fundación The City of Hope la cual trata d'atopar la cura a cualquier tipu de cáncer pero principalmente a los qu'afecten a los neños.
Per otru llau, les sos ventes van dende los 100 a 200 millones de copies en tol mundu, que lo converten nún de los intérpretes solistes más esitosos del mundu. Adicional a ello'l vocalista James Brown nomar el meyor cantante de white soul qu'esistió.
Biografía
Niñez y pubertá Nació'l 10 de xineru de 1945 en Highgate al norte de Londres y ye'l quintu fíu del matrimoniu integráu por Robert Stewart y Elsie Gilbart. El so padre yera escocés qu'exercía como maestru d'obres n'Edimburgu, ente que la so madre yera inglesa. Los sos cuatro hermanos nacieron n'Escocia y él foi l'únicu que nació n'Inglaterra en plena Segunda Guerra Mundial. Estudió na primaria de Highgate y depués na secundaria Escuela Moderna de William Grimshaw, con un relativu rendimientu escolar. Mientres la so adolescencia, el so padre a los 65 años retirar de la construcción y establecióse con una pequeña tienda de periódicos na ruta Archway, onde Rod conoció'l so principal pasatiempu; el modelismu ferroviariu.
Gracies a la so familia rellacionar colos sos dos principales pasiones; el fútbol y la música. Según él los sos futbolistes favoritos yeren los escoceses Gordon Smith y George Young, a quien conoció al traviés de los sos hermanos mayores. Almirador del Celtic Football Club, empecipióse como defensa del equipu llocal los escolinos de Middlesex, del cual meses dempués aportó a el capitán y una de les sos principales figures.
Tocantes a la música, yera almirador del cantante d'Estaos Xuníos Al Jolson, de quien adoptó'l so estilu interpretativu y la so actitú para cola so audiencia. Sicasí la so introducción al rock foi gracies a la tema «The Girl Can't Help It» de Little Richard y a un conciertu televisáu de Bill Haley & His Comets.Scaggs, Austin artículu As Time Goes By: Rod Stewart revista Rolling Stone (7 d'ochobre de 2003) En 1959 el so padre mercó-y el so primer guitarra y la primer tema qu'aprendió foi'l cantar folk «It Takes a Worried Man to Sing a Worried Song», ente que'l primer rexistru qu'adquirió foi'l senciellu «C'mon Everybody» d'Eddie Cochran.
A los 15 años d'edá retirar de la escuela y mientres un tiempu trabayó nuna empresa de serigrafía. Sicasí'l so padre quería que se convirtiera nun futbolista profesional, por ello nel branu de 1960 fixo una prueba pal Brentford F.C., un equipu británicu que taba na tercer división entós daquella. Contrariamente a la creencia popular de dellos años, Stewart na so autobiografía de 2012 confirmó que nunca lo contrataron y que nunca lo llamaron depués de la so audición. Finalmente él mesmu mentó: «...la vida de músicu ye muncho más fácil porque te puedes enfilar y faer música, y yo nun puedo faer eso xugando fútbol. Por eso escoyí ser músicu».
thumb|Rod Stewart en 1971|200px
Adolescencia y el so entamu na música Depués de refugar una eventual carrera como futbolista, trabayó nel negociu familiar como repartidor de periódicos. Sicasí y p'independizase, trabayó como sepulturero nel Campusantu de Highgate pa la empresa funeraria de North Finchley y depués llaborió como montador de cerca. En 1961, treslladar a Denmark Street nel centru de Londres pa audicionar pa la banda The Raiders col productor Joe Meek, pero él detener afirmando que'l so soníu yera desagradable. Por aquel mesmu tiempu, empezó a escuchar a dellos artistes norteamericanos y británicos como Ewan MacColl, Woody Guthrie, Ramblin' Jack Elliott y n'especial a Deroll Adams y Bob Dylan.
Nel mesmu añu viose atraíu pol beatnik y tamién foi un partidariu activu de la Campaña pal Desarme Nuclear, xuniéndose nes marches de Aldermaston ente los años 1961 a 1963, onde foi tres veces arrestáu mientres les protestes sentaes nel Trafalgar Square y nel Whitehall. En 1962 foi convocáu pa ser el vocalista de la banda The Ray Davies Quartet, que darréu aportaría a The Kinks, pero'l so pasu pela banda duró solo un par de meses entós que Ray Davies despidir tarreciendo qu'él-y quitar el so puestu. Darréu axuntóse col guitarrista británicu de folk Wizz Jones, con quien tocaba en distintes cais de Londres ya inclusive na Plaza Leicester. Dempués y mientres dieciocho meses siguíos, tocaron como artistes caleyeros en Brighton y depués en París, onde aprendió a tocar l'harmónica. Inclusive viaxaron a Barcelona onde fueron deportaos de nuevu a Inglaterra por vagancia en 1963.
Yá de regresu n'Inglaterra, asimiló l'estilu y el look del movimientu mod que foi la base del so peñáu característicu de puntes paraes y con escesiva laca. Per otru llau y col fin d'adquirir nueves conocencies musicales ayenos al rock, foi a un conciertu d'Otis Redding y mercó dellos discos de Sam Cooke convirtiéndose nun gran fanáticu del rhythm and blues y de la música soul. N'ochobre de 1963 y establecíu en Londres formó la so primer banda profesional, The Dimensions, onde cumplió'l rol de armonicista y vocalista a tiempu parcial. Selmanes posteriores integróse'l cantante yá consagráu Jimmy Powell y la banda se retituló como Jimmy Powell & the Five Dimensions, qu'apostró a Stewart a solo tocar l'harmónica. Esti motivu causó la so salida del grupu n'avientu del mesmu añu, depués de dellos discutinios con Powell.
The Steampacket y la imaxe de "Rod the Mod" Según cuenta la historia, el 5 de xineru de 1964 Stewart taba na estación de trenes Twickenham interpretando na so harmónica la tema clásica del blues «Smokestack Lightning». Ellí foi afayáu por Long John Baldry vocalista de la banda All Stars, que lo convidó a xunise a l'agrupación la cual se renombró Hoochie Coochie Men, depués de la muerte del so líder Cyril Davies dos díes depués. Fixo'l so debú na banda en marzu del mesmu añu nel Club Marquee de Londres y gracies a Baldry foi moteyáu Rod the Mod por cuenta del so paxellu del estilu dandi y del movimientu mod. En xunu del mesmu añu, tamién fixo'l so debú discográficu col cover «Up Above My Head» de Rosetta Tharpe pal senciellu de Baldry & the Hoochie Coochie Men.
Depués de participar de la xira cola banda hasta los primeros meses de 1965, retirar de Hoochie Coochie Men por diferencies musicales con Baldry pero caltuvo una bien bona amistá con él que perdura hasta'l día de güei. A mediaos del mesmu añu, l'empresariu y destacáu productor musical Giorgio Gomelsky axuntar a dambos pa formar el supergrupu The Steampacket xunto a Brian Auger, Julie Driscoll, Mike Waller, Vic Briggs y Ricky Fenson cola idea d'emular l'estilu de Ike & Tina Turner; interpretando rhythm and blues, jazz y white soul. Mientres el branu de 1965 tuvieron de xira en sofitu a The Rolling Stones y depués con The Walker Brothers per delles ciudaes britániques, que-y dexó establecer rellaciones d'amistá con dellos miembros de diches bandes y de la mesma la oportunidá de tocar en grandes teatros.
thumb|Rod Stewart en direuto en Noruega, en setiembre de 1976|200px
En payares de 1965 la imaxe de Stewart Rod the Mod ganó dellos adeptos gracies al documental A Easter with Rod, qu'espublizó pola televisión la cadena Rediffusion y que rellataba'l movimientu mod en Londres. Per aquelles selmanes tamién grabó'l senciellu «The Day Will Come», un intentu por llanzar la so carrera en solitariu pero que foi un verdaderu fracasu nes llistes y que recibió males reseñes de los críticos de la dómina. Al añu siguiente y xunto a Brian Auger publicaron el senciellu «Shake» ―un cover de Sam Cooke― que nun recibió mayor espardimientu nel mercáu británicu. Sicasí y gracies a esa versión, reconoció qu'empezó a almirar el trabayu de Cooke y en posteriores entevistes asitiar como unu de los sos referentes direutos.
En marzu de 1966 Stewart dexó The Steampacket aludiendo que fuera despidíu, pero dichu fechu foi desmentíu por Auger diciendo qu'él se retiró por falta d'interés na agrupación. Dos meses dempués de xunió a Shotgun Express como covocalista xunto a Beryl Marsden, onde amás taben los músicos Peter Bardens (darréu fundador de Camel) y Mick Fleetwood y Peter Green fundadores de Fleetwood Mac años posteriores. La banda tuvo solo un ésitu; «I Could Feel The Whole World Turn Round» antes de la so disolución, entós que Peter Bardens xunir a los Them de Van Morrison y Fleetwood y Green xunir al grupu de John Mayall.
Periodu con Jeff Beck Group A principios de 1967 foi contratáu pol exguitarrista de The Yardbirds, Jeff Beck, pal so nuevu proyeutu musical The Jeff Beck Group onde tuvo'l llabor de vocalista y n'ocasiones como compositor. Ellí tocó per primer vegada col guitarrista Ronnie Wood, quien aportó a unu de los sos meyores amigos. Por aquel mesmu tiempu tamién publicó un nuevu senciellu en solitariu; «Little Miss Understood» al traviés d'Immediate Records.
La banda tocó en delles ciudaes del oeste d'Europa mientres la primavera de 1968, hasta que'l mánager Peter Grant consiguió-yos una mini xira de seis selmanes nel Filmore East de Nueva York. La primer vegada que tocaron, Stewart sufrió una leve crisis de llerza onde s'escondió detrás de los amplificadores mientres cantaba, hasta que tomó un curtiu de brandy que-y quitar dichu mieu y pudo terminar el conciertu ensin problemes. Medios como'l The New York Times allabaron la interacción selvaxe y visionario de Beck xunto a los berros roncos ya insistentes de Stewart» y el NME informaba que la banda yera ovacionada de pies y que'l recibimientu del públicu yera similar a les recibíes por Jimi Hendrix o The Doors.