L'Imperiu de Brasil (Império do Brasil en portugués) foi un estáu esistente ente 1822 y 1889 que precedió a los Estaos Xuníos de Brasil. Correspondía na so casi totalidá al actual territoriu de Brasil (cola mayor salvedá, l'ausencia del estáu d'Acre), sumáu ente 1822 a 1828 el d'Uruguái, nesi entós denomináu Provincia Cisplatina.
L'Imperiu brasilanu foi instauráu a la fin de la Guerra de la Independencia, que dixebró al Reinu de Brasil del Reinu Xuníu de Portugal, Brasil y Algarve, y perduró hasta la Proclamación de la República, golpe militar tres el cual foi eslleíu en 1889. Estrémase de la mesma nos periodos Primer Imperiu, Periodu Rexente y Segundu Imperiu. Cola llegada d'esti periodu, yá nun s'usa'l títulu de Rei de Brasil pasando a tomar el so monarca'l títulu d'Emperador de Brasil.
Historia
Elevación a imperiu miniaturadeimagen|derecha|Don Pedro proclamando la independencia de Brasil nes márxenes del Ipiranga, por Pedro Américo. Tres la disolución del Reinu Xuníu de Portugal, Brasil y Algarve en 1825, el títulu de Príncipe de Brasil foi desvenceyáu de los príncipes aspirantes al tronu portugués, pasando estos a usar namái'l títulu de Duque de Bergancia. Nominalmente, Pedru I de Brasil foi'l postreru en tener dambos títulos, siendo príncipe rexente de Brasil por un curtiu periodu poco primero de la Independencia. Pedru I, de la mesma, empecipia'l llinaxe d'emperadores de Brasil a partir de la so coronación como Emperador de Brasil na Capiya Imperial (Rio de Janeiro) el 12 d'ochobre de 1822. Sicasí, entá col títulu de príncipe imperial de Brasil, malapenes Pedro de Bergancia y el so fíu tuvieron nel tronu imperial.
Tres l'arrenunciu de Pedru I al tronu, empecípiase'l Periodu Rexente, que tuvo a valir hasta que Pedru II algamó la so mayoría d'edá y foi aptu pa exercer el derechu nato d'ascensión al tronu.
Emperador titular de Brasil – Dinastía de Bergancia thumb|250px|left|Palaciu Imperial de la Casa de Bergancia en Rio de Janeiro, güei convertíu en muséu. Al concluyir la Guerra d'Independencia de Brasil, el 29 d'agostu de 1825 Portugal y Brasil establecieron el Tratáu de Rio de Janeiro. Según esti tratáu, la Corona portuguesa reconocía la independencia del antiguu reinu de Brasil, pero acutaba a Xuan VI de Portugal, padre de Pedru I, el títulu de emperador de Brasil. Dichu tratáu, en principiu, anulaba la norma anterior a la Constitución brasilana de 1824, que prohibía que'l gobernante exerciera poder sobre Portugal y Brasil simultáneamente. Sicasí, Xuan VI nun foi emperador de facto, yá que nun foi unxíu como tal, nin emanó nengún actu políticu, y muncho menos Pedru I declaróse como exemperador. La situación sui generis d'haber dos emperadores brasilanos duró pocu, pos 7 meses dempués finó Xuan VI.
Continuidá xurídica Col Imperiu brasilanu surdi Brasil como Estáu soberanu, que tuvo y tien continuidá xurídica colos siguientes nomes: República de los Estaos Xuníos de Brasil (Republica Velha / República Vieya) y, anguaño la República Federativa de Brasil, más conocida como Brasil.
Reináu de Pedru I
Reconocencia de la independencia 200px|thumb|Imperiu de Brasil ente 1822-ca. 1828, en colloráu la llamada Provincia Cisplatina. miniaturadeimagen|left|Pedru I primer emperador de Brasil. La reconocencia de la independencia yera una cuestión crucial pal Imperiu brasilanu. Les monarquíes absolutes europees yeren contraries a la independencia de Brasil. Estaos Xuníos foi'l primer país en reconocer al gobiernu brasilanu en mayu de 1824. Dellos meses antes foi sopelexada la Doctrina Monroe, pola cual el presidente James Monroe declaraba qu'Estaos Xuníos nun aceptaría nenguna intervención d'Europa nel continente americanu. Gracies a la mediación de Gran Bretaña, n'agostu de 1825, la Corona portuguesa reconoció la independencia de Brasil. A cambéu, Portugal llograba la condición de «nación más favorecida» nes transaiciones comerciales y llogró una indemnización de dos millones de llibres.
Gran Bretaña tamién reconoció la independencia de Brasil en 1825. Solo a partir de 1826 la soberanía foi reconocida por Francia, el Papa y otros Estaos europeos, concluyéndose la independencia. Les repúbliques hispanoamericanas, otra manera, víen al Imperiu brasilanu como un preséu de los intereses europeos y condergaron l'aición brasilana na Cisplatina cuando en 1821, el Reinu Xuníu luso-brasilanu se anexonó la Banda Oriental, actual Uruguái, y pasó a llamala Provincia Cisplatina.
Un imperiu con problemes Los primeros años de la independencia de Brasil fueron complicaos. Pedru I asumió'l títulu d'Emperador en llugar de Rei, tantu pa remarcar la diversidá ente les distintes provincies brasilanes como pa emular a Napoleón que xunió la idea del Imperiu cola Revolución francesa y la modernidá. Sicasí, Pedru I atopar ente la sociedá relativamente cosmopolita de Rio de Janeiro y el restu del país, muncho más conservador y patriarcal. Pedro dexó a un llau llueu los sos ideales lliberales con una Constitución (proclamada'l 24 de febreru de 1824) que-y apurría un destacáu poder, daqué que se consideraba necesariu pa caltener el control nes zones interiores, particularmente nel norte del país. Numberoses provincies, especialmente nes del norte, empezaron a crecer el sentimientu republicanu. En 1825 surdió una revolución independentista na platense Provincia Oriental (güei Uruguái), que fuera amestada per Portugal y xunida a Brasil dende 1821 sol nome de Provincia Cisplatina. La provincia proclamó non yá la so independencia de Brasil, sinón tamién la so reincorporación a les demás provincies platenses. Esto desencadenó n'avientu d'esi añu la guerra contra les Provincies Xuníes del Ríu de la Plata (güei Arxentina).
Amás, Pedro viose envolubráu nuna serie de negocios ilícitos pa llograr dineru, faciendo amás pública la rellación col so amante Domitila de Castru Canto y Melo, a la cual concedió'l títulu de Marquesa de Santos, eventos que-y restaron popularidá. Esto agravóse cola so indecisión personal ente defender los intereses de Brasil y la so llealtá familiar escontra Portugal, onde entá reinaba'l so padre y sobre que'l so tronu caltenía derechos socesorios.
Abdicación de Pedru I Tres el so viaxe a Portugal de 1826 l'autoritarismu de Pedro foi aumentando, creyendo'l monarca que'l dar llibertaes polítiques a los sos súbditos de Brasil causaría'l riesgu de desintegración del país, polo cual escorrió toa oposición al estremu d'unviar al exiliu a José Bonifacio, el científicu y prócer que lu aguiyara a proclamar la independencia en 1822. Tres una crisis política que terminó cola dimisión de los ministros, y metanes una fuerte crisis económica poles deldes del Imperiu y el crónicu déficit de la Corona, Pedro abdicó del tronu de Brasil en favor del so fíu de seis años, el príncipe Pedro de Alcántara, el 7 d'abril de 1831.
Nesta dómina hubo un periodu de rexencia de 9 años, tamién llamáu d'esperiencia republicana», cuando Pedru I de Brasil sorpresivamente abdicó de la corona en 1834 pa colase a Portugal y combatir ellí contra'l so hermanu Miguel I de Portugal, en defensa de los derechos de la so fía mayor María de la Gloria al tronu lusitanu.
De resultes, la corona de Brasil recayó nel fíu mayor de Pedru I, Pedro de Alcántara, d'apenes cinco años d'edá. Ante ello'l gobiernu foi asumíu por una Rexencia hasta que'l príncipe Pedro de Alcántara tuviera edá llegal p'asumir el tronu.
Rexencia Trina y Rexencia Una Pedru II tenía 5 años cuando heredó'l tronu imperial de Brasil. La Constitución de 1824 prevía que, de nun esistir un descendiente real aptu pa gobernar l'imperiu, Brasil sería gobernáu por una rexencia de tres miembros. La rexencia trina provisional foi convocada'l 17 de xunetu de 1831, y tenía un representante de caúna de los trés aguaes polítiques del país: los lliberales (Senador Campos Vergueiro), los conservadores (Carneiro de Campu) y los militares (xeneral Francisco de Lima e Silva). A ellos correspondería la realización de les eleiciones pa escoyer la Rexencia Trina Permanente.
Los electos fueron Bráulio Muniz, Mariña Carvalho, y el mesmu xeneral Francisco de Lima e Silva. Gobernaron el país mientres 3 años. Darréu, el sacerdote Diogo Feijó consiguió influencia política abonda para, en 1834, crear l'Actu Adicional, que convirtió la Rexencia Trina nuna Rexencia Una, esto ye, un namái rexente. Diogo Feijó foi eleutu Rexente Unu nunes eleiciones democrátiques y asumió'l cargu'l 12 d'ochobre de 1835.
El rexente Feijó amosóse democráticu, pos creó asamblees llexislatives provinciales, pa dar mayor autonomía a les provincies brasilanes. Amás d'eso, dio a la ciudá de Rio de Janeiro l'estatus de conceyu neutru. Al nun poder controlar les revueltes populares como la Farroupilha, y faese impopular al nun implementar les reformes prometíes a los líderes políticos lliberales, tuvo de dimitir el 19 de setiembre de 1837. Nel so llugar quedó Pedro de Araujo Lima, Marqués de Olinda como únicu rexente, quien tamién tuvo de trepar cola Rebelión Farroupilha, a la cual trató de combatir abrogando dellos derechos de les asamblees provinciales; esti pasu, sicasí, causó dos nueves revueltes, la Sabinada en Bahia y la Balaiada en Pernambuco, agravando la situación de la rexencia.
Los elementos lliberales primieron entós nel Parllamentu pa forzar la dimisión del Marqués de Olinda, lo cual llograron en xunu de 1840, y en consecuencia de determinó acabar cola Rexencia declarando la mayoría d'edá del príncipe Pedro de Alcántara. Esti príncipe asumió'l tronu col nome de Pedru II, al ser proclamáu mayor d'edá en xunetu de 1840, teniendo apenes 14 años y mediu d'edá.
Reináu de Pedru II
Política interna nel Segundu Reináu
Parllamentarismu al aviesu miniaturadeimagen|left|Pedru II En 1847 l'Emperador creó'l Conseyu de Ministros, órganu qu'aconseyaría al emperador pa dirixir el gobiernu, inspiráu nel parllamentarismu británicu. Pero la xerarquía del parllamentarismu británicu y brasilanu taben invertíes, a diferencia de Brasil, onde l'emperador tenía más poder que'l Parllamentu.
En 1847 tamién foi creáu'l cargu de Presidente del Conseyu de Ministros (Primer Ministru), que sería'l xefe del ministeriu, encargáu d'entamar el Gabinete de Gobiernu. Asina, l'emperador, en cuenta de escoyer a tolos ministros, pasó a nomar solamente'l Presidente del Conseyu, y este escoyía los demás miembros del Ministeriu, retirando l'elementu de gastadura política del emperador, ensin que menguara la so autoridá.
Modelu parllamentariu británicu Nel Reinu Xuníu, la Corona, basada na mayoría nel Parllamentu, escueye al primer ministru. Dempués, el Parllamentu aprueba o non la decisión de la Corona. Este va ser el Xefe de Gobiernu del país, dirixendo l'alministración del gobiernu británicu. El primer ministru tien de dar cuenta de les sos aiciones nel Parllamentu, por ser eleutu por esti poder, y el Parllamentu puede destituyir al primer ministru, al igual que la Corona.
Modelu parlamentarista brasilanu En Brasil, l'emperador yera'l poder máximo, atropando los cargos de Xefe de Gobiernu y d'Estáu, hasta la década de 1840, en que l'emperador nun tener yá esos dos poderes, sinón solo'l poder moderador. El Poder Executivu quedaría a cargu del presidente del Conseyu de Ministros, eleutu pol emperador. El cargu de presidente del conseyu yera equivalente al de primer ministru, cargu creáu en 1847, pol decretu 523 del 20 de xunetu y qu'esistió hasta la proclamación de la República.