El Reinu de Baviera (n'alemán: Königreich Bayern) foi un estáu qu'esistió dende 1806 hasta 1918. L'eleutor Maximiliano I José, de la casa de Wittelsbach convertir nel primer rei de Baviera en 1806. El tronu -y pertenercería a la so familia hasta la disolución del reinu tres la Primer Guerra Mundial.
Munchos de les llendes modernes de Baviera fueron trazaos depués de 1814 cola firma del Tratáu de París, nel que Baviera vencía-y el Tirol y Voralberg al Imperiu austriacu, en cuantes que recibía Aschaffenburg y partes de Hesse-Darmstadt. Como parte del Imperiu alemán, el reinu yera superáu en tamañu namái por Prusia.
Dende la unificación alemana en 1871, Baviera siguió siendo parte d'Alemaña hasta'l día de güei.
Historia Reináu de Maximiliano I 200px|miniaturadeimagen|left|Corona del reinu bavaro 200px|miniaturadeimagen|left|Napoleon xunto con diversos príncipes alemanes, establecen la Confederación del Rin. 200px|miniaturadeimagen|left|Maximilian von Montgelas, ministru y principal asesor del rei Maximiliano I. Na guerra de 1805, acordies con un tratáu d'alianza robláu en Wurzburgu el 23 de setiembre, les tropes bávares, per primer vegada dende los díes de Carlos VII, llucharon al llau de los franceses y pol tratáu de Presburgu, robláu'l 26 d'avientu, el principáu d'Eichstädt, el Marquesáu de Burgau, el señoríu de Vorarlberg, los condaos de Hohenems y Königsegg-Rothenfels, los señoríos d'Argén y de Tettnang y la ciudá de Lindau col so territoriu teníen de ser amestaos a Baviera. Per una parte Wurzburgu, llográu en 1803, tenía de ser vencíu por Baviera al eleutor de Salzburgu a cambéu del Tirol. Pol 1º artículu del tratáu'l Emperador reconoció l'asunción del eleutor del títulu de Rei como Maximiliano I de Baviera. El preciu que Maximiliano tenía renuente pagar esta accesión de la dignidá yera la unión de la so fía Augusta con Eugène de Beauharnais. El 15 de marzu de 1806 él dexó'l ducáu de Berg a Napoleón Bonaparte.
Pa la constitución interna de Baviera tamién l'alianza francesa tenía consecuencies significatives. Maximiliano I de Baviera yera un Déspota ilustráu del tipu del sieglu XVIII, que los sos principios tolerantes ofendieren yá penosamente a les sos temes alministratives y, en 1803, aldericara cola grupa de los vieyos estaos la cuestión de reformes. Pero los cambeos revolucionarios introducíos pola constitución proclamada'l 1º de mayu de 1808 yeren por cuenta de la influencia direuta de Napoleón. Un barríu llimpiu foi fechu de la clase política medieval que sobrevivía nes dietes y los gremios locales consoñentos. En llugar del vieyu sistema de privilexos y de exenciones taben la igualdá ante la llei, la responsabilidá universal a los impuestos, l'abolición de la servidume, la seguridá de la persona y la propiedá, llibertá de conciencia y llibertá de prensa. Crearon nel papel, basáu nuna llicencia estrecha y con enerxíes bien llindaes, pero nunca fueron convocaes a una asamblea representativa.
En 1809 Baviera foi dedicada otra vegada a la guerra con Austria nel llau de Francia. Los Tiroleses sulevar contra l'autoridá bávaro y tenío ésitu trés vegaes na derrota de les tropes bávares y franceses qu'intenten volver tomar el país. Austria perdió la guerra de la Quinta Coalición contra Francia y consiguió inclusive términos más aspros nel tratáu de Schönbrunn en 1809. Glorificado de cutiu como executaron al héroe nacional de Tirol, Andreas Hofer, el líder de la sulevación, en 1810 en Mantua, perdiendo una tercera y final batalla contra les fuercies francés y bávaru. Pol tratáu robláu en París el 28 de febreru de 1810 el Tirol del Sur foi vencíu por Baviera al Reinu d'Italia y dellos pequeños distritos a Württemberg, recibiendo como pieces de la remuneración de Salzburgu, el Innviertel y el Hausruck y los principaos de Bayreuth y de Ratisbona. La política de Montgelas fuera hasta agora brillantemente acertada; pero la estrella de Napoleón agora algamara la so cenit y el comenenciosu astutu reparara yá les muestres del cambéu que venía.
Los acontecimientos de 1812 siguieron; en 1813 Baviera foi convocada pa ensamblar l'alianza contra Napoleón Bonaparte, la demanda yera apasionadamente movida escontra tras pol Príncipe herederu Luis y pol Mariscal Wrede; el 8 d'ochobre foi robláu'l tratáu de Ried, pol cual Baviera xunir colos aliaos. Montgelas anunció al embaxador francés que-y obligaren temporalmente qu'arquiara antes de la nube, amestando "Baviera tien necesidá de Francia".
Ente 1799 y 1817 la cuenta principal del ministru Montgelas siguió una política terminante de modernización y punxo les fundaciones de les estructures alministratives que sobrevivieron inclusive la monarquía y ye (na so base) válida hasta güei. El 1 de febreru de 1817, Montgelas fuera despidíu; y Baviera entrara nuna nueva era de reforma constitucional.
El 26 de mayu de 1818, la constitución del Reinu de Baviera foi proclamada. El Parllamentu tendría dos cámares, una cámara cimera que toma l'aristocracia y a los nobles, incluyendo los terratenientes, los oficiales del gobiernu y los candidatos hereditarios de clase cimera de la corona. La segunda cámara incluyía los representantes de pequeños terratenientes, de les ciudaes y de los llabradores. Los derechos de los protestantes fueron salvaguardaos na constitución colos artículos que sofitaben la igualdá de toles relixones, a pesar de la oposición polos partidarios de la Ilesia católica. La constitución inicial casi probó desastrosu pa la monarquía, con discutinios tales como l'exércitu que tenía que xurar llealtá a la nueva constitución. La monarquía apeló al Reinu de Prusia y l'Imperiu austriacu pal conseyu, los dos refugaron tomar midíes en favor de Baviera pero'l desastre menguó y l'estáu estabilizáu col ascensu de Lluis I de Baviera al tronu que siguía a la muerte de Maximiliano I de Baviera en 1825.
Reináu de Lluis I 170px|miniaturadeimagen|derecha|Estaos de la Confederación Xermánica. En 1825, Lluis I de Baviera xubió al tronu. Nel so reináu, les artes espolletaron y el rei personalmente ordenó y asistió financieramente la creación de munchos edificios neoclásicos. Luis tamién aumentó'l pasu de Baviera escontra la industrialización sol so reináu. N'asuntos esteriores sol reináu de Luis, Baviera sofitó a los griegos mientres la Guerra d'independencia griega col so segundu fíu, Otón I de Grecia que yera escoyíu Rei de Grecia en 1832. Tocantes a política, les reformes iniciales abogaes por Luis yeren lliberales y reformistes. Sicasí, dempués de la Revolución de 1830, Luis dio vuelta a la reaición conservadora. En 1837, los católicos sofitaron al movimientu clerical, los Ultramontanos, que tomó'l poder nel parllamentu bávaru y empezó una campaña de reforma de la constitución, que quitó los derechos civiles que fueren concedíos enantes a los protestantes, según fixo cumplir la censura y la prohibición sobre la llibertá d'espresión en política interna. Esti réxime tuvo curtia duración por cuenta de la demanda polos Ultramontanos de la espulsión de l'amiga irlandesa de Luis, a lo qu'esti opúnxose, y los Ultramontanos fueron espulsaos.
Reináu de Maximiliano II 200px|miniaturadeimagen|left|Parllamentu de Frankfurt 1848 200px|miniaturadeimagen|derecha|Caricatura satírica qu'amuesa a una Baviera d'influencia francesa metanes Austria y Prusia 1865. Dempués de la Revolución de 1848 y la cayida de popularidá de Luis, ésti abdicó del tronu pa evitar un golpe potencial y dexó que'l so fíu, Maximiliano II de Baviera ocupar. Maximiliano II respondió a les demandes del pueblu pa un Estáu alemán xuníu atendiendo a l'Asamblea de Frankfurt, que propunxo crear tal Estáu. Pero cuando Maximiliano II refugó la Constitución de Francfort de 1849, una insurrección nel Palatináu Bávaru lideráu por Joseph Martin Reichard foi reprimida col sofitu de les fuercies prusianes. Sicasí, Maximiliano II asitióse xunto al aliáu de Baviera, l'Imperiu austriacu, n'oposición al enemigu d'Austria, el Reinu de Prusia, Estáu destináu a recibir la corona imperial d'una Alemaña xunida. Esta oposición foi sentida por munchos ciudadanos bávaros, quien queríen una Alemaña xunida, pero a la fin Prusia tornó aceptar la corona y la constitución d'un estáu alemán, pos atalantaben que yera bien lliberal y non acorde a los intereses de Prusia.
A raigañu del fracasu de l'Asamblea de Frankfurt, Prusia y Austria siguieron aldericando alrodiu de cuál monarquía tendría'l derechu inherente de gobernar Alemaña. Una disputa ente Austria y el príncipe eleutor d'Hesse-Cassel foi usada per Austria y los sos aliaos, ente ellos Baviera, pa promover l'aislamientu de Prusia nos asuntos políticos alemanes. Esti insultu diplomáticu casi desagua nuna guerra cuando Austria, Baviera y los sos aliaos movieron les sos tropes al traviés de Baviera en direición a Hesse-Cassel en 1850. Sicasí l'exércitu prusianu volvióse tras y terminó per aceptar el lideralgu dual. Esti eventu foi conocíu como'l Tratáu de Olmütz, pero tamién conocíu como la "Humildación de Olmütz" por Prusia. Esti socesu fortaleció l'alianza del Reinu de Baviera con Austria en contra de Prusia. Cuando'l proyeutu pa unificar les potencies medianes alemanes so lideralgu bávaru en contra de Prusia y Austria (el llamáu Trias) fracasó, el ministru presidente Karl von der Pfordten arrenunció en 1859. Los intentos de Prusia de reorganizar la Confederación Xermánica fueron aguantaos per Austria y Baviera, con Baviera tomando parte nos discutinios con Austria y los sos otros aliaos en 1863, en Frankfurt, ensin l'asistencia de Prusia y los sos aliaos.
Guerra austro-prusiana 200px|miniaturadeimagen|left|Batalla de Kissingen 1866. En 1864, Maximiliano II morrió prematuramente, y el so fíu de dieciocho años, Lluis II, convertir en rei de Baviera, ente que la tensión ente Austria y Prusia crecía de cutio. El ministru presidente de Prusia, Otto von Bismarck reconoció la inminente probabilidá de guerra, tratando de caltener a Baviera neutral nel conflictu. Lluis II refugó la ufierta de Bismarck y siguió l'alianza austrobávara. En 1866, la violencia erupcionó y la Guerra austro-prusiana empezó. Baviera y la mayoría de los Estaos del sur d'Alemaña, cola esceición d'Austria y Saxonia, contribuyeron muncho menos na guerra contra Prusia.
La Batalla de Langensalza llibróse'l 27 de xunu de 1866 cerca de Bad Langensalza, ente'l Reinu de Hannover y los prusianos. Los hanoverianos ganaron la batalla pero dempués fueron sitiaos por un exércitu prusianu más grande y reforzáu, y, incapaces de comunicase colos sos aliaos bávaros nel sur, rindiéronse. Austria dempués claudicó tres la so derrota na Batalla de Sadowa (3 de xunetu de 1866) y foi entartallada por Prusia pocu dempués. Los Estaos de la Confederación Xermánica nun pudieron ponese d'alcuerdu nuna aición de guerra uniforme con un mesmu plan de batalla mientres tola guerra. Los sos exércitos fueron por tanto derrotaos socesivamente por Prusia, y tamién los bávaros en Bad Kissingen, Baxa Franconia (10 de xunetu de 1866). L'exércitu bávaru sol mandu del Príncipe Carlos Teodoro de Baviera foi finalmente vencíu pocu dempués en Uettingen (26 de xunetu de 1866). Finalmente Baviera venció Gersfeld y Bad Orb a Prusia. Estos formaron parte de la provincia de Hesse-Nassau, que foi creada dempués de la guerra.
Austria foi humildada pola derrota y obligada a dexar el control y la so esfera d'influencia sobre los estaos alemanes del sur. Baviera salvar de los duros términos del alcuerdu de paz. Sicasí, dende'l so puntu y d'otros estaos alemanes del sur, formó parte progresivamente de la esfera d'influencia prusiana.
Lluis II y l'Imperiu alemán thumb|200px|left|Una pintura de fotocromo de los años 1890 del Castiellu de Neuschwanstein. Esti castiellu foi diseñáu y construyíu mientres el reináu de Lluis II y ye güei la mayor atraición turística en Baviera.