Exiptu foi conquistáu pol Imperiu Otomanu en 1517, arriendes de la Guerra Otomanu-mameluca (1516-1517) cola anexón de Siria al Imperiu en 1516. Exiptu alministróse como una eyalato del Imperiu Otomanu (turcu otomanu: ایالت مصر eyalet-i misir) dende 1517 hasta 1867, sacante mientres la ocupación francesa de 1798 a 1801.
Exiptu yera una provincia siempres difícil de controlar pa los sultanes otomanos, debíu en parte al caltenimientu de los influyentes mamelucos, la casta militar exipcia que gobernara'l país mientres sieglos. Exiptu caltúvose semiautónomo so los mamelucos hasta que foi invadíu poles fuercies franceses de Napoleón I en 1798. Dempués de que los franceses fueren espulsaos, facer col poder en 1805 Mehmet Alí, un militar albanés del exércitu otomanu n'Exiptu.
Exiptu so la dinastía de Muhammad Ali caltúvose nominalmente como una provincia otomana. Concedióse-y l'estatus d'un Estáu vasallu autónomu o jedivato en 1867. Isma'il y Tewfik Pasha gobernaron Exiptu como un estáu cuasi-independiente so soberanía otomana hasta la ocupación británica de 1882. Sicasí, el Jedivato d'Exiptu (1867-1914) siguió siendo de iure provincia otomana hasta'l 5 de payares de 1914, cuando foi declaráu un protectoráu británicu como reaición a la decisión de los mozos turcos del Imperiu Otomanu a participar na Primer Guerra Mundial del llau de los Imperios Centrales.
Historia Periodu otomanu ceo Dempués de la conquista d'Exiptu, el sultán otomanu Selim I abandonó'l país y el Gran Visir Yunus Pasha foi gallardoniáu col títulu de gobernador d'Exiptu. Sicasí, el sultán llueu afayó que Yunus Pasha creara un grupu d'estorsión y sobornu, y dio'l cargu a Haiır Bey, l'ex gobernador mamelucu d'Alepo, que contribuyera a la victoria otomana na batalla de Marj Dabiq.
Realmente una gran parte de la tierra yera un feudu de los mamelucos y caltúvose ensin cambeos, lo que-yos dexó a estos volver rápido a posiciones de gran influencia. Los emires mamelucos caltuvieron el so puestu como cabeza de los dolce sanjaks, nos qu'Exiptu s'estremó. Sol siguiente sultán Solimán I, creáronse dos cámares, llamaes el Mayor Divan y Menor Divan, na que tuvieron representaos tantu l'exércitu como les autoridaes eclesiástiques, p'ayudar al pachá nos sos deliberaciones. Seis regimiento fueron constituyíos pol conquistador Selim pa la proteición d'Exiptu; a los que Suleiman añadió un séptimu, de circasianos.
Yera una práutica de la Sublime Puerta camudar al gobernador d'Exiptu, a intervalos bien curtios, dempués d'un añu o menos. El cuartu gobernador, Hain Ahmed Pasha, decepcionáu de que nun se-y fixo gran visir y el so rival Pargalı İbrahim Paşa fuera nomáu nel so llugar, declaróse sultán d'Exiptu, independiente del Imperiu Otomanu. Él acuñó monedes cola so propia cara y nome col fin de llexitimar el so poder y prindó la Ciudadela d'El Cairu y les guarniciones otomanes locales en xineru de 1524. Sicasí los sos planes fueron atayaos por dos de los emires a quien encarcelara y que, escapando del so confinamientu, atacar nel so bañu y trataron de matalo; anque Ahmed Pasha escapó mancáu, llueu foi prindáu y executáu poles fuercies del sultán otomanu.
1527-1610 En 1527, realizóse'l primer censu d'Exiptu baxu dominiu otomanu, la copia oficial de los antiguos rexistros tuvo d'habese perdíu; esta nueva encuesta nun entró n'usu hasta 1605. Les tierres exipcies fueron estremaes en cuatro clases: los dominios del sultán, los feudos, les tierres pal caltenimientu del exércitu y les tierres en que s'asitiaron les fundaciones relixoses.
Los constantes cambeos nel gobiernu paecen causar que l'exércitu sulevar nun periodu tempranu de la ocupación otomana, y al empiezu del sieglu XVII los motinos convertir en daqué común; en 1604, el gobernador Maktul Haci Ibrahim Pasha (entós conocíu como Ibrahim Pasha) foi asesináu polos soldaos, y la so cabeza esponer na Bab Zuwayla, lo que-y valió l'epítetu Maktul, "los Muertos". La razón d'estos motinos yera la tentativa de los socesivos pachás de poner fin a la estorsión llamada tulbah, un pagu forzáu esixíu poles tropes a los habitantes del país por unes falses deldes.
En 1609 españó la guerra civil ente l'exércitu otomanu y el Pachá, a quien sofitaben dellos reximientos lleales y los beduinos. Los soldaos intentaron escoyer un sultán y estremar les rexones ente ellos. El gobernador Mohamed Pachá ganar en 1610, entrando trunfalmente n'El Cairu y executando a los cabezaleros. Los historiadores contemporáneos falen d'esi acontecimientu como la segunda conquista d'Exiptu polos otomanos. Mohamed efeutuó una gran reforma financiera y reaxustó les cargues impuestes ente les diverses comunidaes d'Exiptu, acordies colos sos medios.
1623-1656
Tal yera la situación que los gobernadores designaos yeren trataos polos exipciu con cada vez menor respetu. En 1623 Istambul nomó gobernador a Ali Pachá: los oficiales unviaron cartes esixendo tener a Mustafá Pachá, y la guarnición d'Alexandría atacó y obligó a Alí a embarcar de nuevu. Poco dempués llegó'l nomamientu de Mustafá Pachá pal cargu de gobernador.
Los oficiales del exércitu Otomanu n'Exiptu fueron nomaos a nivel llocal de les diverses milicies, y teníen fuertes llazos cola aristocracia exipcia. Polo tanto Ridwan Bey, un emir mamelucu, foi capaz d'exercer de facto la so autoridá sobre Exiptu ente 1631-1656. En 1630, Koca Musa Pasha foi designáu nuevu gobernador, cuando l'exércitu tomar pa deponelo indignáu pola execución de Kits Bey, un oficial que tenía que mandar una fuercia exipcio riquida pal serviciu en Persia; a Koca Musa Pasha dióse-y la opción d'apurrilo a los verdugos como vengación, o a arrenunciar. Como se negó a faer lo primero, viose obligáu a faer esto últimu. En 1631, un rescripto vieno de Constantinopla, nesti apruébase la conducta del exércitu y la designación de Halil Pasha como socesor de Koca Musa Pasha. Cada nuevu gobernador infligió regularmente una multa al so predecesor saliente, sol nome de dineru por cuenta de la tesorería; al gobernador saliente nun se-y dexaría salir d'Exiptu hasta que pagara. Amás de les estorsiones a les qu'esta práutica diera ocasión, el país espereció nestos sieglos de fame y de peste. Na primavera de 1619, envalórase que la peste mató a 635.000 persones y, en 1643, afaró dafechu 230 aldegues.
Periodu otomanu tardíu 1707-1755 Nel sieglu XVIII l'autoridá del pachá foi reemplazada pola de beys mamelucos llamaos Shaikh al-Balad, xefes de la ciudá, que calteníen el lideralgu de la comunidá. El procesu pol cual esto producir ye escuru, por cuenta de la falta de bones cróniques de la dómina turca de la hestoria exipcia. En 1707, el shaikh al-Balad, Qasim Iywaz, yera'l xefe d'una de los dos faiciones de los mamelucos, los Qasimites y los Fiqarites, ente los que les granes d'enemistá fueron semaes pol bajá, coel resultáu d'una engarradiella que se llevó a cabu ente les faiciones fora d'El Cairu, que dura ochenta díes. A la fin d'esta, Qasim Iywaz muerre y la oficina qu'ocupaba foi dada al so fíu Ismail. Ismail desempeñó esti cargu mientres 16 años, ente que los bajás constantemente tábense camudando, y tuvo ésitu na reconciliación de los dos faiciones de mamelucos. En 1711, un eventu conocíu polos cronistes como la "Gran Sedición" o la "revolución" producióse, cuando un predicador fanáticu relixosu empezó a denunciar públicamente la práutica de rezar nes tumbes de los sufíes santos, lo que desamarró un movimientu relixosu que nun foi entartalláu hasta 1714. En 1724, Ismail foi asesináu poles maquinaciones del pachá, y Shirkas Bey de la faición opuesta foi alzáu a la oficina del Shaikh al-Balad nel so llugar. Llueu foi espulsáu del so puestu por unu de la so propia faición llamáu Dhu-'l-Fiqar, y fuxó al Alto Exiptu. Dempués d'un curtiu periodu de tiempu, tornó a la cabeza d'un exércitu, y na postrera de les batalles siguientes Shirkas Bey atopó la so final por afogamientu. Dhu-'l-Fiqar foi asesináu en 1730. El so llugar foi ocupáu por Othman Bey, que sirviera como'l so xeneral nesta guerra.
En 1743, Othman Bey viose obligáu a fuxir d'Exiptu poles intrigues de dos aventureros, Ibrahim y Ridwan Bey, quien, cuando'l so plan tuviera ésitu, empezó una masacre de beys y otres persones que se cree que taben en contra d'ellos. Dieron en gobernar Exiptu conxuntamente, la celebración de les oficines de Shaikh al-Balad y Amir al-Hajj n'años alternos. Un intentu por unu de los bajás pa esaniciar a estos dos por un golpe d'Estáu fracasó, por cuenta de la llealtá de los partidarios armaos de los beys, quien sacaron a Ibrahim y Ridwan de la cárcel y obligaron al pacha a fuxir a Constantinopla. Un intentu d'un pachá posterior, acordies con órdenes secretes de Constantinopla, tuvo tanto ésitu que dalgunos de los beys fueron asesinaos. Ibrahim y Ridwan escaparon y obligaron al pachá a arrenunciar al so cargu de gobernador y volver a Constantinopla. Ibrahim foi asesináu pocu dempués por daquién qu'aspirara a ocupar una de les vacantes, que sicasí fueren conferíos a Ali que, como Alí Bey, taba destináu a xugar un papel importante na historia d'Exiptu. L'asesinatu de Ibrahim Bey tuvo llugar en 1755, y el so colega Ridwan pereció nes disputes posteriores.
Ali Bey, estremárase primero a sigo mesmu pola defensa d'una caravana en Arabia contra bandíos, y depués na xera de vengar la muerte del so antiguu amu Ibrahim. Él pasó ocho años mercando mamelucos y ganando otros adherentes, el Shaikh al-Balad Khalil Bey entamó un ataque contra él nes cais d'El Cairu en consecuencia de lo cual fuxe al Altu Exiptu. Ellí conoz a Salib Bey, quien tuvo mancadures por vengar a Khalil Bey, y los dos entamen una fuercia cola que tornen a El Cairu y ganen a Khalil. Kalil vese obligáu a fuxir a Iaifla, onde por un momentu despintóse; finalmente foi descubiertu, unviáu a Alexandría y finalmente esgañáu. Dempués de la victoria de Ali Bey en 1760, foi nomáu Shaikh al-Balad. Executó al asesín del so antiguu señor Ibrahim; pero la rensía qu'espertó esti actu ente los beys llevólu a dexar el so puestu y fuxir a Siria, onde ganó l'amistá del gobernador d'Acre, Daher el-Omar, quien llogró pa él la bona voluntá de la sublime puerta y la so reposición na so posición como Shaikh al-Balad.
1766-1798
En 1766, dempués de la muerte del so siguidor, el gran visir Ragib Pasha, foi de nuevu obligáu a fuxir d'Exiptu a Yeme, pero al añu siguiente díxose-y que'l so partíu n'El Cairu foi lo suficientemente fuerte como pa dexar el so regresu. La continuación del so gobiernu, llevantó a 18 de los sos amigos al rangu de bey ente ellos Ibrahim y Murad, que taríen dempués al mandu de los asuntos según Muhammad Abu-'l-Dhahab, que taría estrechamente conectáu col restu de la carrera de Ali Bey. Ali Bey utilizó midíes bien severes pa reprimir el bandolerismo de los beduinos del Baxu Exiptu. Él trató d'eslleir toles fuercies sacante aquellos que taben puramente sol so propiu control.
En 1769 llegó una demanda del emperador otomanu por qu'unviara 12.000 homes pa emplegalos na guerra contra Rusia, orde que se negó a cumplir. La sublime Puerta nun podía tomar midíes actives contra él, polo que se dedicó a consolidar los sos dominios, reformar les finances, y ameyorar l'alministración de xusticia. Unvió al so xenru, Abu-'l-Dhahab, a defender la tierra ente Asuán y Asyut, unvió una fuercia de 20.000 homes pa conquistar Yemen, a Ismail Bey con 8.000 p'apoderase de la vera este del mar Roxu, y a Ilasan Bey pa ocupar Jidda. En seis meses la mayor parte de la península árabe taba sol so mandu, y designó como Jerife de La Meca al so primu, que proclamó sultán a Alí. En virtú d'esti nomamientu, emitió moneda y ordenó que'l so nome va mentar na oración pública.
El so movimientu siguiente resultó fatal. Unvió en 1771 a Abu-'l-Dhahab a conquistar Siria, pero ésti entró en negociaciones con Istambul pa restaurar la soberanía otomana y coló contra Exiptu, entrando n'El Cairu el 8 d'abril de 1772. El 19 d'abril de 1773, prindó a Alí Bey, que foi treslladáu a El Cairu ónde morrió.