Tate Modern ye'l nome pol que se conoz el Muséu Nacional Británicu d'Arte Moderno. Atópase allugáu nel centru de Londres y forma parte del grupu de museos Tate xunto con Tate Britain, Tate Liverpool y Tate St Ives, estos dos últimos asitiaos fuera de Londres.
Atópase agospiáu na antigua central d'enerxía de Bankside, orixinalmente diseñada por sir Giles Gilbert Scott y construyida en dos fases ente 1947 y 1963. La central llétrica foi cerrada en 1981 y l'edificiu foi reconvertíu en muséu polos arquiteutos suizos Herzog & de Meuron, quien en resultando vencedores nun concursu internacional dieron al edificiu la so imaxe actual.
Dende la so apertura'l 12 de mayu de 2000 convirtióse na segunda mayor atraición de Londres. En 2007 foi'l muséu d'arte moderno más visitáu del mundu y el terceru polo xeneral, tres el Muséu del Louvre de París y el Muséu Británicu tamién de Londres, con 5.2 millones de visitantes. La entrada ye gratuita pa la exhibición permanente, ente que les esposiciones temporales son gratuites o de pagu en función del so calter.
La construcción de Tate Modern supunxo un impulsu al desenvolvimientu económico y cultural del área de Southwark na que s'asitia. Foi consideráu un exemplu pa futuros proyeutos, como una forma de desenvolver zones degradaes de la ciudá y convertiles en nuevos focos dinámicos de crecedera y de desenvolvimientu económicu.
Allugamientu thumb|250px|Tate Modern vistu dende San Pablo, cola Ponte del Mileniu de Norman Foster cruciando'l Támesis. thumb|250px|Estación de metro de Southwark, una de les formes más utilizaes pa llegar a Tate Modern. Tate Modern asítiase en Bankside, un área que s'alcuentra na zona londinense de Southwark, na ribera sur del ríu Támesis. Bankside ta delimitada pela ponte de Blackfriars al oeste y pela ponte de Londres al este, y convirtióse nos últimos años nun importante polu pal turismu. La Ponte del Mileniu fixo fácilmente accesible a cuerpu l'área de Bankside dende la ribera norte del Támesis, conectándola direutamente cola Catedral de San Pablo. Tate Modern ye una de les atraiciones turístiques más importantes de Bankside, xunto col retruque del Golden Hind, los teatros the Rose y the Globe y otres construcciones.
Historia thumb|250px|Galería Nacional d'Arte Británico, edificiu nel que s'espunxo la coleición británica d'arte moderno hasta la inauguración de Tate Modern en 2000, cuando se camudó'l so nome por Tate Britain. La coleición Tate foi fundada en 1897 como Galería Nacional d'Arte Británico. En 1917 modificóse'l so conteníu pa incluyir tamién la coleición nacional británica d'arte moderno y foi renomada Tate Britain n'honor a Henry Tate, quien por aciu les sos donaciones punxo los cimientos pal desenvolvimientu posterior de la galería.
Una galería pal arte moderno (1917-1992) En 1917, la recién renomada Tate Britain asumió oficialmente la responsabilidá d'esponer la coleición nacional d'arte moderno, tantu d'artistes británicos como estranxeros. Dende entós hasta 2000, dicha coleición exhibir nel edificiu ocupáu pola Tate Gallery, na céntrica zona londinense de Millbank. A lo llargo d'esti tiempu aldericar en delles ocasiones la conveniencia de dixebrar la coleición d'arte moderno del restu pa dexar lliberar espaciu d'esposición y fortalecer la identidá de los dos coleiciones. Esta opción empezó a tomar fuercia a finales de la década de los 80, en tomándose la decisión de crear una nueva galería d'arte moderno col mayor baramentu posible.
N'avientu de 1992 anunciar nuna conferencia de prensa la intención de crear la nueva Tate Gallery d'Arte Moderno pal añu 2000, y empezóse la busca del llugar fayadizu pal nuevu muséu, que sería'l primeru dedicáu al arte moderno col que cuntaría la capital británica na so hestoria.
La eleición del llugar (1992-1994) Sorteáronse dellos llugares na zona central de Londres y banciar# ente la opción de construyir un edificiu de nueva planta o reconvertir un edificiu presistente. Ente los llugares sorteaos taben: South Bank, Effra (nes proximidaes de Vauxhall), Greenwich Reach y la central d'enerxía de Bankside.
La central d'enerxía de Bankside taba asitiada na oriella sur del ríu Támesis enfrente de la catedral de San Pablo y atopábase ensin usu dende 1981, cuando la creación de nueves plantes d'enerxía más grandes provocaron el so zarru definitivu. Tres el so zarru, embaraxáronse dos opciones: baltala pa llevantar un edificiu de nueva planta o reconvertila p'afaese a un nuevu usu. L'edificiu aparentaba ser descomanadamente grande, anque posteriores estudios revelaron que'l so tamañu entraba dientro de los requisitos de la nueva galería. Amás cuntaba con una situación privilexada nel centru de Londres y una bona accesibilidá por aciu tresporte públicu. En xunetu de 1993, los comisarios visitaron la estación pa realizar un estudiu sobre'l terrén y valorar la viabilidá del proyeutu y n'abril de 1994 anuncióse formalmente que la central d'enerxía de Bankside agospiaría la Galería Tate d'Arte Moderno.
El concursu internacional (1994) En xunetu de 1994 presentóse un concursu internacional pa rediseñar la central d'enerxía y afaela al so nuevu usu. Escontra payares del mesmu añu produció una seleición ente los 148 proyeutos iniciales, quedando seis pa la fase final del concursu: David Chipperfield (Londres), Rem Koolhaas (Rotterdam), Renzo Piano (Xénova), Tadao Ando (Osaka), Herzog & de Meuron (Basilea), y Rafael Moneo (Madrid)
El proyeutu ganador (1995) thumb|250px|La Sala de les turbines de Tate Modern. En xineru de 1995, l'estudiu d'arquiteutura de los suizos Herzog & de Meuron foi designáu oficialmente como'l ganador del concursu internacional, valorando'l xuráu la simplicidá de la so propuesta, el respetu pola arquiteutura orixinal de la central, la introducción de lluz natural al interior del edificiu al traviés de grandes lucernarios y la creación d'un interior funcional. La intervención de los suizos prevía la creación d'una cai interior nel llugar qu'antes ocupaba la Sala de les turbines y que sería'l corazón del nuevu edificiu. Esta cai taría allumada cenitalmente por aciu un gran lucernario en toa'l llargor del edificiu, quedando rellacionada visualmente coles sales d'esposiciones por aciu unos miradores que s'amosaríen escontra la Sala de turbines como caxes lluminoses y que sirviríen como zones de reposu pal visitante. El gran lucernario principal amosar escontra l'esterior como una caxa de vidriu sofitada sobre'l basamento de lladriyu de l'antigua central, y allumaríase de nueche pa sirvir de puntu de referencia escontra la ciudá de Londres.
Les obres de construcción (1996-2000) En marzu de 1996 presentóse oficialmente'l proyeutu d'execución definitivu de Herzog & de Meuron pa la construcción de Tate Modern, y dos meses más tarde, l'aportación de 12 millones de llibres fecha por donantes ingleses dexó la compra de la central d'enerxía de Bankside, na que s'allugaría'l nuevu muséu. N'avientu del mesmu añu, los arquiteutos abrieron una oficina nel llugar pa supervisar los trabayos de construcción.
Pa poder reconvertir l'antigua central nun muséu yera necesariu llimpiar el recintu y preparar pa les obres. La maquinaria de la Sala de les turbines foi retirada y una serie de pequeñes construcciones fueron baltaes, dexando l'edificiu cola so estructura orixinal d'aceru y lladriyu. La cubierta retiróse tamién pa dexar l'allugamientu de los lucernarios que dexaríen la entrada de lluz natural al interior del edificiu.
La inauguración (2000) Los trabayos de construcción de Tate Modern concluyeron a finales de 1999, y en xineru de 2000 empezaron a instalase les obres d'arte nes sales d'esposición. Siguiendo'l llanzamientu de la rebautizada Tate Britain en marzu, Tate Modern foi inauguráu oficialmente pola reina Sabela II el 11 de mayu de 2000.]
L'ésitu y Tate Modern 2 (2000-actualidá)
Cuando s'empezó a trabayar nel proyeutu de la nueva Galería Británica d'Arte Moderno calculóse una arribación al edificiu envalorada nunos 1,8 millones de visitantes al añu. Sicasí, nos sos cinco primeros años Tate Modern foi visitáu por más de venti millones de persones, con más de cuatro millones de visitantes al añu de media. thumb|250px|Tate Modern dende la Ponte del Mileniu. L'ésitu de la nueva galería d'arte moderno londinense provocó la so saturación y la necesidá d'ampliar les sos instalaciones con nuevos espacios d'esposición y de servicios demandaos polos visitantes. Estos nuevos espacios yeren fundamentales pal desenvolvimientu futuru del muséu, según la opinión de los responsables de Tate Modern. Amás, l'aumentu nel volume de la coleición británica d'arte moderno y la so diversificación con fotografíes, espectáculo multimedia y complexes instalaciones, tamién apuntaben na mesma direición. El proyeutu orixinal de Herzog & de Meuron prevía yá nos sos principios la posible ampliación de la galería escontra'l sur, polo que s'empezó a desenvolver con rapidez el proyeutu de lo que se denominaría darréu Tate Modern 2.
El 25 de xunetu de 2006, el presidente del Grupu Tate, Nicholas Serota, xunto col direutor de Tate Modern, Vicente Todolí, presentaron el proyeutu d'ampliación de Tate Modern, encargáu a los arquiteutos suizos Herzog & de Meuron que realizaron tamién el diseñu orixinal de Tate Modern. L'ampliación consistía orixinalmente nuna serie de caxes de vidriu apiladas de forma piramidal,] pero sufrió un rediseño fechu públicu'l 18 de xunetu de 2008, modificando la so fachada de caxes apiladas de vidriu por otra fachada con una celosía continua de lladriyu. Según esplicaron los arquiteutos, el cambéu producir pa favorecer la rellación ente la fachada del nuevu edificiu cola del esistente, tamién de lladriyu. Según el so diseñu definitivu, l'ampliación va contener espacios dedicaos a fotografía, videu y exhibiciones temporales, y suponíase que taría rematada en 2012, de forma que pudiera ser inaugurada pa los Xuegos Olímpicos de 2012 que se celebraron na capital inglesa. Con esti nuevu edificiu, que cunta con un presupuestu de 215 millones de llibres, Tate Modern va ampliar la so superficie d'esposición nun 60 % (unos 23.000 metros cuadraos). El desenvolvimientu del nuevu edificiu puede siguise na web Transforming Tate Modern.Na páxina Transforming Tate Modern: Drawings and Details pueden consultase les plantes del nuevu edificiu, según una esplicación pormenorizada del so conteníu.
Coleición permanente de Tate Modern
thumb|250px|Una de les sales d'esposición de Tate Modern. La coleición permanente de Tate Modern ye considerada una de les más completes ya importantes d'arte contemporáneo del mundu. Nella figuren obres de gran parte de los artistes más destacaos del sieglu XX, ente ellos Pablo Picasso, Andy Warhol, Salvador Dalí, Mark Rothko y otros. ] Atópase allugada ente los pisos terceru y quintu del edificiu, ente que'l cuartu nivel acueye les exhibiciones temporales más grandes. Nel segundu nivel hai un pequeñu espaciu d'esposición p'artistes contemporáneos. Cuando s'inauguró'l muséu, les obres nun s'esibíen n'orde cronolóxicu, sinón que s'estremaron alredor de cuatro grandes grupos: Historia/Memoria/Sociedá, Desnudu/Aición/Cuerpu, Paisaje/Materia/Mediu ambiente y Bodegón/Oxetos/Vida real. Esta forma d'esposición deber a que la corriente principal d'esposición de la historia del arte moderno basábase entós nos trazos marcaos pol Museum of Modern Art de Nueva York. La primer reorganización de la coleición permanente producir en mayu de 2006, que esanició l'anterior distribución en grupos temáticos pa centrase nos principales movimientos del arte del sieglu XX. Anguaño, la coleición permanente atópase estremada nos siguientes estremaos:
Tercer pisu Xestos materiales (Material Gestures)