Los hermanos Karamázov (, Brát'yá Karamázovy, ) ye la postrera novela del escritor rusu Fiódor Dostoyevski, publicada en 1880. L'escritor pasó casi dos años escribiendo la obra, que se publicó de forma seriada en El Mensaxeru Rusu de xineru de 1879 a payares de 1880. Dostoyevski morrió menos de cuatro meses dempués de la so publicación.
Los hermanos Karamázov ye una novela filosófica ambientada na Rusia del sieglu XIX, qu'entra fondamente nos alderiques éticos de Dios, el llibre albedríu y la moralidá. Ye un drama espiritual de lluches morales rellacionaes cola fe, la dulda, el xuiciu y la razón, contra una Rusia en procesu de modernización, con una trama que xira alredor de la tema del parricidiu. Dostoyevski compunxo gran parte de la novela en Stáraya Rusa, qu'inspiró l'escenariu principal. Dende la so publicación, foi aclamada como una de les obres más importantes de la lliteratura universal.
Historia y contestu thumb|300px|El Monesteriu Óptina Pústyñ, unu de los pocos monesterios de la dómina que permanecen na actualidá, sirvió como centru espiritual en Rusia nel sieglu XIX ya inspiró dellos aspeutos de Los hermanos Karamázov. Dostoyevski empezó les sos primeres notes de Los hermanos Karamázov n'abril de 1878. Delles de les influencies de Dostoyevski percibir nes primeres etapes del borrador de la novela. En principiu ve'l fondu efeutu que'l filósofu y pensador rusu Nikolái Fiódorov tuvo en Dostoyevski nesi periodu de la so vida. Fiódorov abogaba por un cristianismu nel que la redención y resurrección del ser humanu pudiera asoceder na tierra cuando los fíos redimieren coles sos aiciones los pecaos de los sos padres; d'esta miente llograríase la unión de la raza humana nuna familia universal. La traxedia del parricidiu nesta novela vuélvese entá más conmovedora por cuenta de la completa inversión d'esta ideoloxía. Los hermanos na historia non yá nun ganen la resurrección del so padre, tamién son cómplices nel so asesinatu, actos qu'en sí mesmos representen la completa desunión de la humanidá pa Dostoyevski.
Anque la relixón y la filosofía influyeron fondamente a Dostoyevski na so vida y en Los hermanos Karamázov, una traxedia muncho más personal alterió'l cursu d'esta obra. En mayu de 1878 la creación de la novela de Dostoyevski foi atayada pola muerte del so fíu de trés años, Alekséy (Aliosha). Inda cuando esti socesu yera tráxicu en cualesquier de les circunstancies, la muerte de Aliosha foi devastadora pa Dostoyevski por causa de que'l neñu morrió d'epilepsia, una condición qu'heredara de Dostoyevski. El dolor del novelista ye bultable al lleer el llibru. Dostoyevski nomó Aliosha al héroe de la novela, amás de dotar a ésti con toles cualidaes qu'él mesmu almiraba. Esta traxedia tamién apaez na novela como la historia del Capitán Sneguiriov y el so pequeñu fíu Iliúshechka.
Una esperiencia bien personal tamién tuvo influencia na decisión de Dostoyevski de que fuera un parricidiu'l crime qu'apoderara l'aición esterna de la novela. De la que cumplía cola so sentencia de kátorga (trabayos forzaos) en Siberia por faer circular testos políticamente subversivos en 1850, Dostoyevski conoció a un mozu llamáu Ilinski que fuera condergáu por asesinar al so padre pa convertise n'herederu. Casi 10 años dempués d'esti alcuentru, Dostoyevski enterar de que Ilinski fuera inxustamente condergáu y más tarde exonerado cuando'l verdaderu asesín confesó'l so crime. L'impautu d'esti alcuentru nel autor ye bien claro na novela, yá que ye'l principal vehículu de la trama. Munches de les carauterístiques físicu y emocional del personaxe Dmitri Karamázov son bien paecíes a les de Ilinski.
Nun principiu, la obra final de Dostoyevski constaría de dos tomos, el primeru como preludiu del segundu, que sería de mayor trescendencia ya importancia. L'héroe del primer rellatu, Aliosha, sería tomáu como principal protagonista del segundu tomu, 20 años dempués de lo acaecío col parricidiu, periodu mientres el que'l mozu vese envueltu nel mundu revolucionariu y nun crime políticu, amás de la torna a casa del so hermanu Mitia. Sicasí, esta obra nunca foi escrita por cuenta de la muerte de Dostoyevski, y solo queden unes notes recoyíes polos sos editores, ente ellos Ana Grigórievna Dostoyévskaya y Alekséi Serguéyevich Suvorin.
Estructura
A pesar de ser escrita nel sieglu XIX, Los hermanos Karamázov presenta dellos elementos que pueden caracterizase como modernos. Dostoyevski compunxo'l llibru con una variedá de téuniques lliteraries que llevaron a munchos de los sos críticos a llamalo «desdexáu». Unu de los exemplos más relevantes ye la narración omnisciente. Anque'l narrador evita entemecese con munchos de los pensamientos y sentimientos de los protagonistes, autoproclámase escritor, y caracteriza los sos propios manierismos de tala forma que de cutiu él mesmu tresfórmase nun personaxe. Al traviés de les sos descripciones, la voz del narrador remanez imperceptiblemente na de les persones que describe. Asina, nun esiste una voz autoritaria na historia.
El tratamientu del llinguaxe ye otra téunica que Dostoyevski emplega na so obra de manera única. Cada personaxe tien una manera particular de falar que diz enforma de la so personalidá. En determinaos puntos, la novela estremar de la trama pa enfusar na historia y la personalidá d'otros personaxes que, nun principiu, nun podríen ser consideraos importantes. Nel sestu llibru, la narrativa ta casi dafechu dedicada a la biografía del stárets Zósimo, y contién la confesión d'un home qu'ésti conoció munchos años tras, anque esto nun tien rellación dalguna cola trama principal.
Traducciones Magar que los distintos tipos de téuniques lliteraries y distintes voces emplegaes vuelven a la novela bien difícil de traducir, Los hermanos Karamázov foi traducida del orixinal rusu a dellos idiomes.
Traducciones al castellán Esisten delles versiones al castellán: la del abogáu y rusista José Laín Entrialgo, hermanu de Pedro Laín Entrialgo, ex direutor de la Real Academia Española; la de Rafael Cansinos Assens pa la Editorial Aguilar, bien criticada en tiempos recién; o la d'Augusto Vidal, que se convirtió na traducción canónica al español y que foi revisada y reeditada en Cátedra va unos años. En 2013, la Editorial Alba presentó una nueva traducción de Marta Rebón Fernando Otero y Marta Sánchez-Nieves.
Traducción al catalán Nesta llingua, suel citase la traducción de Joan Sales, de 1961. Sicasí, tratar d'una traducción indireuta, basada na francesa de Henri Mongault y Marc Laval (1923), y na española de Cansinos Assens (1959). Amás, reflexa en bona midida la ideoloxía personal del propiu Sales, sobre manera nes notes a pie de páxina.Iván garcía Sala. "La traducció d' Els germans Karamàzov de Joan Sales: nóteslos a peu de pàgina". Quaderns. Revista de Traducció 18 (2011), páxs. 69-79
Traducciones al inglés La traducción fecha por Constance Garnett en 1912 sigue siendo una de les más respetaes, magar que la autora foi criticada por haber introducíu elementos victorianos nel testu –por casu, l'usu del cockney pa representar la fala de los personaxes de clase baxa.
En 1990, Richard Pevear y Larissa Volokhonsky realizaron una traducción que s'esforcia n'averase al estilu del testu orixinal. Esta traducción recibió'l PEN/Book-of-the-Month Club Translation Prize (dau pol PEN American Center) y foi bien recibida por especialistes en Dostoyevski.
Traducción al alemán En 2003 Swetlana Geier fixo una traducción (Die Brüder Karamasow) que foi publicada pola editorial Ammann.
Llista de los personaxes principales Fiódor Pávlovich Karamázov. Ye un home risible y comenencioso de 55 años que tien trés fíos de dos matrimonios. Se rumorea que tien tamién un cuartu fíu illexítimu, Pável Fiódorovich Smerdiakov, a quien contrata como sirviente. Como Fiódor nunca manifestó interés por nengún de los sos fíos, éstos crecieron apartaos tantu d'él como ente sigo. La rellación de Fiódor colos sos fíos adultos ye una de les temes principales de la trama.
Dimitri Fiódorovich Karamázov, tamién llamáu Mitia, Mitka o Mítienka. Ye l'únicu fíu del primer matrimoniu de Fiódor y Adelaida Ivánovna Miúsova. Pola so personalidá, ye'l fíu que más se paez al padre: ye un hedonista qu'apuesta y despilfarra enormes cantidaes de dineru. Na so mocedá Dmitri foi soldáu, participó nun duelu y xeneralmente se deshonraba de numberoses maneres. De primeres de la novela Dmitri enredar nun amargosu discutiniu col so padre sobre'l so heriedu y una muyer local que dambos s'apuesten. Esti fregáu convertir nel principal sospechosu del asesinatu del so padre.
Iván Fiódorovich Karamázov, tamién llamáu Vania, Vanka o Vánechka. Ye'l primer fíu del segundu matrimoniu de Fiódor con Sofía Ivánovna. Ye un fervosu racionalista y tamién ateísta. Dende pequeñu tuvo mal calter y rellaciónase pocu colos demás. L'odiu conteníu que siente pol so padre llevar a la so propia culpabilidá moral sobre l'asesinatu de Fiódor y contribúi a la so llocura. Dalgunos de los pasaxes más conocíos de la novela arreyen a Iván, ente ellos el capítulu «Rebelión», el poema "El Gran Inquisidor" y la so velea sobre'l diañu nel llibru oncenu.
Alekséi Fiódorovich Karamázov, tamién llamáu Alioshka, Aliosha o Lióshechka. Ye'l más pequeñu de los hermanos Karamázov, segundu fíu de Fiódor Pávlovich y Sofía Ivánovna. Nel primer capítulu'l narrador identificar como l'héroe de la novela. Aliosha ye un noviciu nel monesteriu local. El so creencia relixoses convertir nel contrapuntu del so hermanu Iván. El monxu principal, Zósimo, unviar a la ciudá y darréu enriédase nos detalles de la disfunción de la so familia. Nuna trama secundaria, Aliosha faise amigu d'un grupu d'escolares que'l so destín amiesta un mensaxe d'esperanza a la novela. El personaxe ta inspiráu en Vladímir Soloviov, amigu de Dostoyevski.
Pável Fiódorovich Smerdiakov. Ye'l fíu de Lizaveta Smerdiáschaia, una muyer bendita de la cai. Se rumorea estensamente que ye fíu illexítimu de Fiódor Karamázov. Ye un home bien antipáticu y focicón que trabaya como sirviente y cocineru de Fiódor. De neñu recoyía gatos caleyeros p'aforcalos y soterralos. Anque ye distante cola mayoría de la xente, siente una especial almiración por Iván y comparte el so ateísmu.
Agrafena Aleksándrovna Svetlova, tamién llamada Grúshenka, Grusha o Grushka. Ye un personaxe al estilu del personaxe bíblicu de Jezebel. Tien un estrañu encantu ente los homes. Un oficial polacu refugar na so mocedá y quedó so la proteición d'un avaro tiranu. Grúshenka inspira una fonda almiración y lluxuria en Fiódor y Dmitri Karamázov. La so rivalidá pol so ciñu ye unu de los motivos más perxudiciales que lleva a Dmitri al convencimientu del asesinatu del so padre.
Katerina Ivánovna Verjóvtseva, tamién llamada Katia, Katka o Kátenka. Prometida de Dmitri a pesar de les sos aventures bien abiertes con Grúshenka. Comprometer con Dmitri dempués de qu'él sacara so fianza al so padre por causa de una delda. Katerina produz otru triángulu amorosu ente los hermanos Karamázov cuando s'enteren de qu'Iván ta namoráu d'ella. Ye arguyosa y la so magnanimidad ye una fonte constante de tormentu pa Dmitri.
Zósimo. Ye'l líder espiritual (stárets) de Aliosha nel monesteriu de la ciudá. Ye famosu ente los ciudadanos poles sos habilidá profétiques y curatibles, daqué qu'inspira tanto almiración como celos ente los sos compañeros monxos. La xera de refutar los poderosos discutinios ateístas d'Iván ye dexada a lo espiritual, que se sofita de la vida y les enseñances de Zósimo.