miniaturadeimagen La Guerra indo-paquistanina de 1971 foi un conflictu militar importante ente India y Paquistán. La guerra tuvo cercanamente acomuñada cola Guerra de Lliberación de Bangladex (delles vegaes tamién denomada Guerra Civil Paquistanina). Anque esisten desalcuerdos sobre les feches exactes de la guerra, les hostilidaes ente India y Paquistán empezaron oficialmente na tarde del 3 d'avientu de 1971. El conflictu armáu nel frente occidental d'India mientres el periodu ente'l 3 d'avientu de 1971 y el 16 d'avientu de 1971 ye denomináu la "Guerra Indo-Paquistanina" tantu pol exércitu de Bangladex como poles Fuercies Armaes d'India. La guerra terminó cola rindición del exércitu paquistanín tres hostilidaes armaes en dos frentes.
Antecedentes
El conflictu indo-paquistanina foi desencadenáu pola Guerra de Lliberación de Bangladex, un conflictu ente los tradicionalmente dominantes paquistaninos occidentales y la mayoría de paquistaninos orientales. La Guerra de Lliberación de Bangladex empecipiar tres la eleición paquistanina de 1970, na que la Lliga Awami de Paquistán Oriental ganó 167 de los 169 escaños en Paquistán Oriental y aseguró una mayoría simple na cámara baxa de 313 escaños del Majlis-y-Shoora (Parllamentu de Paquistán). El líder de la Lliga Awami, Sheikh Mujibur Rahman, presentó los seis puntos al presidente de Paquistán y demandó el derechu a formar el gobiernu. Dempués de que'l líder del Partíu del Pueblu Paquistanín, Zulfikar Ali Bhutto, negar a dexar la presidencia del gobiernu de Paquistán a Mujibur, el Presidente Yahya Khan fixo una llamada al exércitu, que taba compuestu mayoritariamente por paquistaninos occidentales.
Empezaron los arrestos masivos de disidentes y realizáronse intentos de desarmar a los soldaos y policíes paquistaninos orientales. Tres dellos díes de fuelgues y movimientos de non-cooperación, los militares paquistaninos empezaron la represión en Dhaka la nueche del 25 de marzu de 1971. La Lliga Awami foi prohibida y munchos miembros fuxeron al exiliu n'India. Mujib foi arrestáu y conducíu a Paquistán Occidental.
El 27 de marzu de 1971, Ziaur Rahman, un mayor rebalbu nel exércitu paquistanín, declaró la independencia de Bangladex en nome de Mujibur. N'abril, los líderes exiliaos de la Lliga Awami formaron un gobiernu nel exiliu nel pueblu de Baidyanathtala nel distritu de Meherpur (anguaño en Khulna). Los Rifles de Paquistán Oriental, una fuercia de elite paramilitar, desertó a la rebelión. Una guerrilla de civiles, el Mukti Bahini, foi formada pa sofitar al Exércitu de Bangladex.
Participación d'India na Guerra de Lliberación de Bangladex thumb|left|250px|Ilustración de les unidaes militares y los movimientos de tropa mientres la guerra. El 27 de marzu de 1971, la Primer Ministra d'India, Indira Gandhi, espresó'l sofitu incondicional del so gobiernu a la llucha pola independencia del pueblu de Paquistán Oriental. La frontera d'India con Paquistán Oriental abrir pa dexar buscar asilu a los refuxaos n'India. Los gobiernos de Bengala Occidental, Bihar, Assam, Megalaya y Tripura establecieron campos de refuxaos a lo llargo de la frontera. Los oficiales del exércitu de Paquistán Oriental exiliaos y trabayadores voluntarios d'India empezaron darréu a usar estos campos pal reclutamiento y l'entrenamientu de les guerrilles de Mukti Bahini.Rediff news: I had to find troops for Dhaka, 14 d'avientu de 2006
Conforme esguilaba la violencia en Paquistán Oriental, un envaloráu de 10 millones de refuxaos fuxeron a India, causando dificultaes financieres ya inestabilidá nel país. Los Estaos Xuníos, un gran y estrechu aliáu de Paquistán, prometió unviar armes y suministros a Paquistán Occidental.
A principios de la seronda de 1971, Indira Gandhi llanzó una ofensiva diplomática con una xira por Europa. Tuvo ésitu en consiguir que'l Reinu Xuníu y Francia rompieren colos Estaos Xuníos pa bloquiar cualesquier direutiva pro-paquistanina nel Conseyu de Seguridá de Naciones Xuníes. El mayor golpe de Gandhi diose'l 9 d'agostu, cuando robló un tratáu por venti años d'amistá y cooperación cola Xunión Soviética, causando un gran shock n'Estaos Xuníos y menguando la posibilidá de que la República Popular China arreyar nel conflictu. China, un aliáu de Paquistán, tuviera aproviendo de sofitu moral, pero poca ayuda militar y nun unvió tropes a la so frontera con India.
Compromisu oficial d'India con Paquistán Pa payares, la guerra paecía inevitable; una acumuladura masiva de fuercies indies na frontera con Paquistán Oriental empezara. Los militares indios esperaron l'iviernu, cuando'l terrén secu fadría más fácil les operaciones y los pasos del Himalaya taríen cerraos pola nieve, evitando cualquier intervención china. El 23 de payares, Yahya Khan declaró l'estáu d'emerxencia en tou Paquistán y dixo al so pueblu que se preparar pa la guerra.
La nueche del domingu 3 d'avientu la fuercia aérea paquistanina llanzó incursiones n'ocho aeropuertos nel noroeste de la India, incluyendo Agra que taba a 480 km de la frontera. Esti ataque, denomináu Operación Chengiz Khan, inspirar na Operación Foco que llevó a cabu la Fuercia Aérea Israelina como preludiu de la Guerra de los Seis Díes. A diferencia del ataque israelín contra les bases aérees árabes en 1967, nel que participó un gran númberu d'aviones israelinos, Paquistán nun utilizó más de 50 aviones n'India. Les pistes d'aterrizaxe indies tuvieron inutilizaes mientres delles hores dempués del ataque.
India reaccionó con fuercia y declaró la guerra a Paquistán, y empezó los ataques aéreos contra Paquistán a medianueche. Nel frente oriental, les fuercies conxuntes indies col Mukti Bahini formaron la Mitro Bahini (fuercies aliaes). A otru día, les fuercies indies respondieron con un ataque aereu coordináu, asaltu marítimu y terrestre sobre l'exércitu paquistanín occidental en Paquistán Oriental. A diferencia de la guerra de 1965, cuando la fuercia aérea paquistanina atacó de cutio les bases aérees indies, esta vegada hubo pocos ataques de la fuercia aérea india.
Paquistán tenía dos oxetivos centrales mientres la guerra: Caltener a les fuercies indies fuera de Paquistán Oriental el máximu tiempu posible. Nun yera fácil pa les tropes indies siguir de llongura hasta Bangladex, pos esta rexón tenía munchos ríos que dixebraben el territoriu. El tresporte del exércitu enteru y l'artillería al traviés d'estos ríos nun foi fácil. Ocupar tanto territoriu como fuera posible nel llau occidental d'India. Paquistán esperaba qu'India llegara a un puntu muertu. A la fin, ordenóse un cese al fueu y el territoriu adquiríu con anterioridá a la situación d'estancamientu sería so.
El principal oxetivu indiu nel frente occidental foi torgar que Paquistán entrara nel so suelu. Nun tenía intenciones d'ocupar Paquistán.
Paquistán atacó en dellos llugares a lo llargo de la frontera oeste d'India con Paquistán, pero l'exércitu indiu caltuvo les sos posiciones con ésitu. L'exércitu paquistanín sufrió una derrota na Batalla de Longewala, onde una fuercia d'asaltu de 2.000-3.000 soldaos de la 51ª. Brigada d'Infantería del exércitu paquistanín, sofitáu pol 22º. Reximientu Armáu, foi repelido por unos 120 soldaos de la compañía 'A' india y el 23º. Reximientu de Punyab. L'exércitu indiu respondió rápido a los movimientos del exércitu paquistanín nel oeste y tuvo delles meyores, incluyendo la captura d'alredor de 14.000 km² del territoriu paquistanín (los territorios ganaos por India na Caxmir paquistanina, Punyab paquistanín y sectores de Sind fueron más tarde cedíos nel Alcuerdu de Simla de 1972, como un xestu de bona voluntá).
Pel mar, la Marina India tuvo ésitu na Operación Trident, el nome dau al ataque al puertu de Karachi que tuvo como resultáu la destrucción de 2 destructores y un dragaminas. Esta operación foi siguida pola Operación Python. Les agües nel este fueron tamién aseguraes pola Marina India.
La Fuercia Aérea India efeutuó 4.000 incursiones nel oeste ente que'l so homólogu, la Fuercia Aérea Paquistanina tamién tuvo represalies, parcialmente por cuenta de la escasez de personal técnico non-bengalí. Esta falta de represalies foi tamién atribuyida a la decisión apostada del Altu Mandu de la FAP p'amenorgar les sos perdes, yá que sufriera perdes enormes nel conflictu.Library of Congress Country Studies Nel este, el pequeñu contingente aereu del escuadrón 14 de la Fuercia Aérea de Paquistán Fuercia Aérea foi destruyíu, resultando na superioridá aérea india.
Devasaos polos sos enemigos, los militares paquistaninos capitularon en menos d'una quincena. El 16 d'avientu, les fuercies paquistanines en Paquistán Oriental rindiéronse. A otru día el gobiernu de Paquistán aceptó la tregua.
Preséu de Rindición El Preséu de Rindición foi robláu en Dhaka el 16 d'avientu de 1971 pol teniente xeneral Jagjit Singh Aurora, el xeneral comandante en xefe del comandu oriental del Exércitu Indiu y teniente xeneral Amir Abdullah Khan Niazi, comandante de les fuercies paquistanines en Bangladex, como l'acta formal de rindición de toles fuercies paquistanines nel antiguu Paquistán Oriental. La firma del documentu punxo fin a la guerra y llevó a la formación de Bangladex.
Participación americana y soviética Los Estaos Xuníos sofitaron a Paquistán tanto política como materialmente. Richard Nixon sofitó a Henry Kissinger quien tarrecía por una espansión soviética nel sur d'Asia y nel Sureste Asiáticu. Paquistán yera un aliáu cercanu de la República Popular China, con quien Nixon tuviera axustando un acercamientu y a quien esperaba visitar en febreru de 1972. Nixon tarrecía qu'una invasión india de Paquistán Occidental significaría una dominación total soviética de la rexón y que socavaría seriamente la posición global de los Estaos Xuníos y la posición rexonal del so nuevu aliáu tácticu, China. Pa demostrar a China la bona voluntá de los Estaos Xuníos como aliáu y en direuta violación de les sanciones impuestes pol Congresu de los Estaos Xuníos sobre Paquistán, Nixon unvió pertrechos militares a Paquistán, treslladándolos al traviés de Xordania ya Irán,Shalom, Stephen R., The Men Behind Yahya in the Indo-Pak War of 1971 al empar qu'aguiyaba a China por qu'amontara los sos refuerzos armamentísticos a Paquistán.
L'alministración Nixon tamién ignoró los informes que recibió sobre les actividaes xenocides del Exércitu paquistanín en Paquistán Oriental, cuantimás el Blood Telegram. Cuando la derrota paquistanina nel sector oriental paecía inminente, Nixon unvió'l USS Enterprise a la Badea de Bengala, un movimientu que significaba una amenaza nuclear. El "Enterprise" llegó a puertu'l 11 d'avientu de 1971. El 6 d'avientu y el 13 d'avientu, l'Armada Soviética espachó dos grupos de naves, armaes con misiles nucleares, a Vladivostok; ellos rastrexaron al Escuadrón d'Estaos Xuníos 74 nel Océanu Índicu del 18 d'avientu de 1971 hasta'l 7 de xineru de 1972. Los soviéticos tamién unviaron un submarín nuclear pa compensar l'amenaza que representaba'l USS "Enterprise" nel Océanu Índicu.Cold war games
La política d'Estaos Xuníos escontra'l fin de la guerra foi dictada fundamentalmente por una necesidá d'acutar la esguilada bélica nel sector occidental pa evitar la desmembración de Paquistán Occidental.U.S. State Department Años dempués de la guerra, munchos escritores norteamericanos criticaron les polítiques de la Casa Blanca mientres la guerra como bien deficientes y de mal serviciu a los intereses de los Estaos Xuníos.The Flawed Architect: Henry Kissenger and American Foreign Policy por Jussi M. Hanhimeaki Páx. 156, Oxford University Press