La realidá virtual ye una redolada d'escenes o oxetos d'apariencia real. L'acepción más común refier a una redolada xenerada por aciu teunoloxía informática, que crea nel usuariu la sensación de tar somorguiáu nél. Dichu redolada ye contempláu pol usuariu al traviés d'un dispositivu conocíu como gafes o cascu de realidá virtual. Este puede dir acompañáu d'otros dispositivos, como guantes o traxes especiales, que dexen una mayor interacción cola redolada según la perceición de distintos estímulos qu'intensifiquen la sensación de realidá.
L'usu del cascu HMD dexa a los usuarios percibir imáxenes 3D estereoscópiques y determinar la posición espacial na redolada visual al traviés de sensores de siguimientu de movimientu nel cascu. Mentanto, los usuarios pueden escuchar soníos polos auriculares ya interactuar con oxetos virtuales utilizando dispositivos d'entrada como joysticks, banielles y guantes de datos. Como resultáu, los usuarios sienten que pueden mirar al so alredor y movese al traviés de la redolada simulada.
L'aplicación de la realidá virtual, anque centrada primero nel terrén del entretenimientu y de los videoxuegos, estendióse a otros munchos campos, como la medicina, l'arqueoloxía, la creación artística, l'entrenamientu militar o les simulaciones de vuelu.
Virtualidad Na realidá virtual utilícense imáxenes y soníos, sensores y superficies que recreen una redolada de forma artificial y que dexa la interactividad. Suelse utilizar por aciu gafes y sistemes onde nun se puede apreciar la realidá esistente. Por casu, modelar en 3D una nave industrial entá por construyir y asítiase l'usuariu dientro pa esperimentar como va ser de grande, elementos que va llevar, etc.
La virtualidad dexa (o bien pretendi) una rotura na rellación habitual del suxetu (persona somorguiada nel mundu virtual) coles coordenaes espaciu-temporales. La simulación de la redolada física puede incorporar patrones de movimientu y velocidá qu'alterien los parámetros orixinales de la rellación tradicional del suxetu cola realidá física. Nuevos esquemes d'interacción ente información, movimientu y comunicación dan cabida a perspeutives cognitives hasta agora desconocíes. Por casu, al rompese les barreres físiques primaries como la gravedá o la solidez de los oxetos qu'arrodien al suxetu. Asina, en simulaciones de realidá virtual ye posible volar, travesar parés o alendar so l'agua por citar delles posibilidaes iniciales. En resume; la realidá virtual dexa la xeneración de redolaes que trasgredan les restricciones habituales d'espaciu-tiempu, lo cual fai posible la xeneración de movimientu, intercambiu y comunicación.
Autores como Pierre Lévy señalaron la esistencia de distintes niveles de virtualidad na so rellación cola dimensión (bidimensional /tridimensional) y cola realidá. Estos niveles van dende un continuu qu'empieza con una menor virtualidad d'aquellos aspeutos qu'alloñen de la realidá o que se categorizan en principiu como claramente imaxinarios o ilusorios, aumentando colo bidimensional, hasta les posibilidaes qu'ufierta la tridimensionalidad na so rellación de semeyanza o analoxía colo real.
Nun hai que confundir la realidá virtual cola realidá aumentada. Ésta refierse a oxetos y redolaes reales sobre los que se superpone información por aciu teunoloxía, siendo esta postrera la parte virtual.
Rellación realidá/apariencia La realidá virtual esanició la frontera esistente ente realidá y apariencia. Nun se trata nesti casu de la imposibilidá de separación ente lo real y aquello que nun lo ye, sinón l'espardimientu de les llendes que los dixebren. L'amplia variedá de posibilidaes qu'ésta ufierta, facilitó l'establecimientu d'un estatus de realidá, sofitáu fundamentalmente en tres aspectos:
La realidá virtual ye compartida con otres persones. Céntrase, xeneralmente, na interacción interpersonal que, a pesar de nun producise nel mesmu espaciu-tiempu, sí ye percibida como un actu coleutivu. Tien una estrecha rellación col mundu físicu dada la so interrellación ya influencia mutua. La esperiencia na realidá virtual vien mediada pola esperiencia nel mundu real y ésta ye influyida polo qu'ellí ye esperimentáu. Ta interconeutada cola producción artística, yá que se convierte nun espaciu más de creación con motivaciones estétiques.
La xeneración de nueves oportunidaes en redolaes diverses facilitó la esistencia de posibilidaes emerxentes pa la reconstrucción de la mesma identidá. Les redolaes virtuales, y más concretamente la realidá virtual, xeneraron un espaciu de moratoria pa la construcción de la identidá sofitada na creación de más d'un yo. La esistencia d'estes identidaes múltiples favorez la esperimentación, pudiendo adoptar, potenciar o tornar aspeutos puestos en práutica nestes redolaes, na mesma cotidianidá. Trataríase, pos, d'un espaciu d'interrellación ente los espacios cotidianos y la realidá virtual, en que les mesmes esperiencies nestes redolaes producen una mutua influencia, xenerando una rotura de les fronteres ente dambos.
Inmersión y navegación La realidá virtual pue ser de dos tipos: inmersiva, non inmersiva y semi-inmersiva. Los métodos inmersivos de realidá virtual con frecuencia amestar a un ambiente tridimensional creáu por un ordenador, que manipóliase al traviés de cascos, guantes o otros dispositivos que prinden la posición y rotación de distintos partes del cuerpu humanu. La realidá virtual non inmersiva utiliza tamién l'ordenador y se vale de medios como'l qu'anguaño nos ufierta Internet, nel cual puede interactuase en tiempu real con distintes persones n'espacios y ambientes qu'en realidá nun esisten ensin la necesidá de dispositivos adicionales al ordenador. Esti casu averar a la navegación, al traviés de la cual ufiértase al suxetu la posibilidá d'esperimentar (movese, movese, sentir) determinaos espacios, mundos, llugares, como si atopar nellos.
La realidá virtual non inmersiva ufierta un nuevu mundu al traviés d'una ventana d'escritoriu. Esti enfoque non inmersivo tien delles ventayes sobre l'enfoque inmersivo como son el baxu costu según la fácil y rápida aceptación de los usuarios. Los dispositivos inmersivos son d'altu costu y xeneralmente l'usuariu prefier manipoliar l'ambiente virtual per mediu de dispositivos familiares como son el tecláu y el mure que per mediu de cascos pesaos o guantes.
L'altu preciu de los dispositivos inmersivos xeneralizó l'usu d'ambientes virtuales fáciles de manipoliar per mediu de dispositivos más senciellos, como ye l'exemplu del importante negociu de les videoconsoles o los xuegos nos que numberosos usuarios interactúan al traviés d'Internet. Ye al traviés d'Internet como naz VRML, que ye un estándar pa la creación d'estos mundos virtuales non inmersivos, qu'aprove un conxuntu de primitives pal modelaje tridimensional y dexa dar comportamientu a los oxetos y asignar distintes animaciones que pueden ser activaes polos usuarios.
La realidá virtual semi-inmersiva, ye bien similar a la realidá inmersiva, cola diferencia en que se disponen de cuatro pantalles en forma de cubu qu'ordenen al usuariu, siendo necesariu gafes y dispositivos de siguimientu de movimientos y dexa el contautu con recursos del mundu real, siendo unu de los exemplos más representativos el Cave Automatic Virtual Environment.
A lo último, hai que destacar delles meyores que faciliten los sistemes de realidá virtual, no que se refier al tratamientu d'enfermedaes relatives a problemes de movilidá.
Tipos de realidá virtual La realidá virtual puede llevase a cabu al traviés de distintos métodos como pueden ser: un simulador o un avatar, la proyeición d'imáxenes reales, por aciu un ordenador o la inmersión nuna redolada virtual.
Simuladores: El primer tipu ye al traviés d'un simulador de realidá virtual. Los simuladores de conducción de vehículos, por casu, dan a los usuarios a bordu la impresión de que tán llevando un vehículu real, yá que prediz el movimientu del vehículu al dar una orde y recibir la correspondiente respuesta visual y auditiva (apertamos l'acelerador y vemos na pantalla cómo'l coche muévese más rápidu y escuchamos como xuben les revoluciones del vehículu). Los simuladores tuviéronse utilizando de forma efeutiva pa desenvolver sistemes, p'ameyorar la seguridá y estudiar factores humanos. Avatares: Colos avatares los usuarios pueden xunise a la redolada virtual de dos formes: 1) Escoyendo un avatar prediseñado con gráficos d'ordenador. 2) Realizando una grabación de sigo mesmu al traviés d'un dispositivu de videu. Nel casu de la grabación al traviés d'una cámara web, el fondu de la imaxe esaniciar pa contribuyir a una mayor sensación de realidá. La realidá virtual al traviés d'avatares ameyora la interacción ente la persona en sí y l'ordenador, una y bones esta forma ye más efeutiva que'l sistema convencional d'ordenador d'escritoriu. Proyeición d'imáxenes reales: Na proyeición d'imáxenes reales aplicaes na realidá virtual, el diseñu gráficu de redolaes reales xuega un papel vital en delles aplicaciones como por casu: Navegación autónomu y construcción del diseñu gráficu de simuladores de vuelu. Esti tipu de RV ta ganando popularidá sobre manera en gráficos diseñaos por ordenador, yá que ameyora'l realismu utilizando imagen foto-realistes y el procesu de modeláu ye abondo más senciellu. A la de xenerar modelos realistes, ye esencial rexistrar con exactitud dato en tres dimensiones (3D). De normal utilícense cámares pa diseñar pequeños oxetos a curtia distancia. Por ordenador: Esti tipu de realidá virtual trai amosar un mundu en tres dimensiones nun ordenador ordinariu ensin usar nengún tipu de sensor de movimientu específicu. Munchos xuegos d'ordenador actuales utilicen recursos como personaxes y otros dispositivos colos que puede interactuase, pa faer sentir al usuariu parte del mundu virtual. Una crítica común a esti tipu d'inmersión ye que nun se tien sentíu de visión periférica, una y bones la conocencia que l'usuariu tien de lo que pasa al to alredor llindar a la so redolada más cercana. Inmersión en redolaes virtuales: La meyor opción pa vivir la RV ye al traviés d'una interfaz cerebro-máquina, que dexa una comunicación direuta ente'l celebru y un dispositivu esternu. Un pasu entemediu sería producir un espaciu virtual” usando un cascu de realidá virtual onde les imáxenes qu'apaecen nel cascu tán controlaes al traviés d'un ordenador. Les úniques llendes son la mesma capacidá del ordenador que sirva la esperiencia, la calidá de les gafes RV y el conteníu disponible na plataforma de realidá virtual.
Uso
Educación La realidá virtual ye una teunoloxía que puede ser aplicada en cualquier campu, señalando los espertos dientro del ámbitu de la pedagoxía los posibles beneficios nel procedimientu d'enseñanza-deprendimientu por aciu l'usu de la realidá virtual, como yá lo ta suponiendo l'aplicación de les Teunoloxíes de la Información y de la Comunicación (TIC). Considérase que, nun curtiu plazu de tiempu los mesmos organismos precursores de la enseñanza virtual van topar na realidá virtual una ferramienta eficaz, cola cual ameyorar el procesu d'enseñanza-deprendimientu.
La realidá virtual ye una teunoloxía especialmente afecha pa la enseñanza, por cuenta de la so facilidá pa captar l'atención de los estudiantes por aciu la so inmersión en mundos virtuales rellacionaos coles distintes cañes del saber, lo que puede ayudar nel deprendimientu de los conteníos de cualquier materia.
A pasos axigantaos avanza nel ámbitu de la educación, anque entá queda enforma por faer. Les posibilidaes de la realidá virtual y la educación son infinites y traen munches ventayes a los alumnos y alumnes de toles edaes. Anguaño esisten poques iniciatives que creen conteníu pa la educación, una y bones tola atención y meyores tán realizándose na industria del entretenimientu, anque munchos dan por fechu que ye lo que vien nel futuru y va ser una pieza clave na educación."Realidá virtual: asina va tresformar el sistema educativu" 'El Mundo