Corasmia o tamién Khorasmia (, Xwarezm o Khwarezm) alude tanto a una rexón histórica-xeográfica como a una serie d'Estaos centraos nel cursu baxu del Amu Daria y el so antiguu delta nel mar d'Aral, tomando la parte septentrional del Gran Irán (l'actual Uzbequistán), y que s'estendíen pol pandu d'Ustyurt escontra les veres orientales del mar Caspiu septentrional. Nel sur partía con Khorasán, al norte cola estepa cazaca, al sureste con Sogdiana y al nordeste con Transoxiana. Les sos capitales fueron Kunya-Urgench y Jiva dende'l sieglu XVII, alredor de la cual constituyóse l'homónimu kanato de Jiva.
Nomes y etimoloxía N'asturianu utilízase la forma tradicional Corasmia pa definir esta rexón, que procede del términu llatín Chorasmia, adautación del griegu Χορασμια, que tien una pronunciación con soníu velar fricativu sordu ("khorasmia"); sicasí, el vocablu asturianu tien una pronunciación con soníu velar oclusivu ("korasmia"), heredera del términu llatín. El términu Khorasmia respuende más afechiscamente a la pronunciación xeneral y dexa la converxencia de les diverses trescripciones, ente les que destaquen les formes ingleses Khwarezm, Khwarizm o Khorezm, nes que'l dígrafu kh sirve pa representar el soníu velar fricativu sordu. 200px|right|thumb|La piedra rúnica Vs 1 menta a un viquingu que morrió en karusm.
La situación xeográfica de la rexón, arrodiada d'importantes y diverses cultures, determina la esistencia d'otres treslliteraciones del nome, dependiendo del idioma en que se realicen. N'avésticu ye Xvairizem, en persa antiguu Huwarazmish, en persa modernu خوارزم Khwārazm, n'árabe خوارزم Khwārizm, en chinu, 花剌子模 Huālázǐmó, n'uzbecu Xorazm y en rusu Хорезм Khorezm. Les distintes trescripciones pueden tomar términos tan desemeyaos como Khwarezm, Khwarezmia, Khwarizm, Khwarazm, Khorezm, Khoresm, Khorasam, Harezm, Horezm, Chorezm, etc.
El xeógrafu árabe Yaqut al-Hamawi, na so obra Kitab Mu'jam al-Buldan (معجم البلدان, Llibru de los Países), escribe que'l nome "Khwarezm" ye un nome persa compuestu por "khwar" (خور) y "-razm" (زم), en referencia a la bayura de "carne de pexe cocinada" como la dieta principal de los pueblos de la rexón. Sicasí, C.Y. Bosworth sostién que'l nome persa surde de la unión de (خور), que significa "el sol", y (زم), que significa "tierra", espresando asina "la tierra onde naz el sol". Sicasí, y más correutamente, nes llingües iranies el términu pa designar una zona d'escasu nivel topográficu ye'l compuestu por khwar/khar, "so", y zam/zem, "tierra". Corasmia ye de fechu la rexón más baxa d'Asia Central, quitando les mariñes del mar Caspiu. Delles versiones de khwar/khar/khor/hor suelen usase nel Golfu Pérsicu pa referise a llanura de marea, marismes o badees de marea (por casu, Khor Musa, Khor Abdallah, Hor al-Azim, Hor al-Himar, etc.).
El nome tamién apaez n'inscripciones aqueménides como "Huvarazmish" y ye mentáu como parte del Imperiu persa. Sacante les etapes parta y seléucida, nes que la rexón foi gobernada por xefes llocales, Corasmia permaneció en mayor o menor grau venceyada políticamente a Persia como una satrapía, un kanatu aliáu, una parte integrante del Gran Khorasán o como una simple provincia hasta 1878, cuando tola rexón foi invadida y anexonada pol Imperiu rusu. Sicasí, Corasmia siempres formó parte del área cultural irania, inclusive na actualidá.
Munchos eruditos sostienen que Corasmia correspondería a la rexón que nos antiguos testos avésticos denominar "Airianem Vaeyah" o "Iran vij". Estes fontes proponen que Kunya-Urgench, que foi la capital de Corasmia mientres llargu tiempu, sería en realidá "Ourva", la octava tierra d'Ahura Mazda mentada nel testu pelvi en persa mediu del Vendidad. Sicasí, Michael Witzel, un investigador de la hestoria indoeuropea temprana, afirma que Airyanem Vaejah taría asitiada no qu'anguaño ye Afganistán, que les sos árees septentrionales fueron parte de l'antigua Corasmia y del Gran Khorasán. Sicasí, l'historiador Elton L. Daniel, de la Universidá de Ḥawai, señala que Corasmia sería'l principal escenariu que correspondería al llar orixinal de los pueblos avésticos, ente que Dehjodá llapada a Corasmia "مهد قوم آریا" ("el trubiecu del pueblu ariu").
Orixe Mitoloxía L'eruditu Al-Biruni, falante nativu del idioma corasmiu (una llingua irania), narra que la rexón foi colonizada per vegada primera 980 años antes d'Alexandru Magnu y l'Imperiu seléucida, esto ye, nel añu 1292 e.C., cuando l'héroe épicu indiu Siyavash llegó a Corasmia, y el so fíu Kay Khusraw foi alzáu al tronu 92 años dempués. Biruni da namái los nomes de los gobernantes de la dinastía afríguida, asitiando la fundación de la mesma nel añu 616 de la era seléucida, esto ye, nel añu 305.
Poblamientu Dalgunos xeógrafos como Al-Istakhri, na so obra Al-masalik wa al-mamalik, menten Corasmia como parte del Khorasán y de Transoxiana. Al igual que Sogdiana, allugó la espansión de la cultura BMAC mientres la Edá del Bronce, fundida colos pueblos indo-iranios mientres les sos migraciones, en redol al I mileniu e.C.; esti intercambiu cultural anició asina los primeros Estaos de la Edá del Fierro temprana. Definiéronse delles fases culturales en Corasmia, a saber: Keltiminar (c. 3000 e.C.), Suyargan (c. 2000 e.C.), Tazabag'yab (c. 1500 e.C.), Amirabad (c. 1000 e.C.) y la cultura de los saces (c. 500 e.C.). Mientres esta última etapa, esistíen alredor de 400 nucleos en Corasmia, gobernaos pola dinastía afríguida local. Ye nesti momentu cuando Corasmia entra nos rexistros históricos por cuenta de la espansión aqueménida.
Cultura ya idioma corasmios El corasmio, un idioma iraniu oriental próximu al sogdiano, falar na rexón del baxu Amu Daria hasta poco primero de la llegada de los mongoles, cuando foi reemplazáu por llingües túrquiques. Amás de los términos astronómicos utilizaos por Al-Biruni, otres fontes pa la conocencia del idioma son el diccionariu árabe-persa-corasmio d'Al-Zamakhshari y dellos testos llegales qu'utilicen términos corasmios pa esplicar dellos conceutos llegales.
Tocantes a la etnia, nes primeres etapes de la so historia los pobladores de la rexón yeren d'orixe iraniu, un datu confirmáu pol mesmu al-Biruni na so obra Athar ul-Baqiyah (الآثار الباقية عن القرون الخالية), cuando afirma que "(...) el pueblu de Corasmia formaba una caña del árbol persa".
L'área de Corasmia tuvo baxu control afríguida (y darréu samánida) hasta finales del sieglu X, cuando foi sometida polos gaznávidas. L'idioma corasmio y la so cultura sobrevivieron mientres dellos sieglos a la llegada del islam, destacando la figura d'Al-Biruni como una de les escases fontes que rescaten la conocencia del sustratu corasmio. Finalmente, la cultura corasmia tornó so la presión de la infiltración túrquica dende'l norte y escontra el sur, sumiendo asina'l calter orixinal iraniu de la rexón hasta la completa turquización que perdura na actualidá, anque la fala corasmia posiblemente perviviera nes rexones altes, alredor de Faiārasp, ente finales del sieglu VIII y el sieglu XIV.
Era aqueménida, parta y sasánida thumb|250px|Corasmia, una de les provincies aqueménidas Mientres el periodu aqueménida, Corasmia foi gobernada por Esmerdis xunto con Bactriana, Carmania y les provincies orientales del imperiu. Sobre esta etapa'l poeta persa Ferdousí menta les florecientes ciudaes d'Afrasiab y Taxkent na so epopeya Shahnameh.
Cuando'l rei de Corasmia ufiertó la so amistá a Alexandru Magnu nel 328 e.C., tantu los biógrafos griegos d'Alexandru como darréu los romanos describir como un rei de nómades que gobernaba un desiertu vacíu. Sicasí, los arqueólogos rusos del sieglu XX revelaron que la rexón conformaba un reinu estable y centralizao sobre un territoriu agrícola al este del mar d'Aral, arrodiáu pelos nómades del Asia central y protexíu pol so exércitu de caballeros acorazaos, siendo'l más poderosu reinu al noroeste del Amu Daria. L'emisariu del rei ufiertó dirixir l'exércitu d'Alexandru, pel norte del mar Caspiu escontra'l mar Negru, contra los sos propios enemigos, Iberia y Cólquida, magar Alexandru refugó diplomáticamente.
En siendo relativamente independiente mientres les dinastíes seléucida y arsácida, Corasmia y la vecina Bactriana formaron parte del imperiu sasánida mientres el reináu de Bahram II, un datu que confirma Yaqut al-Hamawi. Al referise al preislámico "Cosroes de Corasmia" " (خسرو خوارزم), al yá islámicu "Amir de Corasmia" (امیر خوارزم), o inclusive al Imperiu corasmio, les fontes como al-Biruni, Ibn Khordadbeh y otres claramente refiérense a Corasmia como parte del imperiu iraniu (persa). La escritura pahlevi (emplegada pola burocracia persa pa escribir el persa antiguu) empezó a utilizase en Corasmia como alfabetu llocal alredor del sieglu II, lo cual, xuníu al fechu de que los sahs corasmios como Ala ad-Din Tekish (1172-1200) emitieren toles sos órdenes (alministratives y públiques) en persa, confirma les afirmaciones d'Al-Biruni.
Dinastía afríguida La dinastía afríguida foi un llinaxe iraniu nativu de Corasmia que gobernó la rexón dende tiempos preislámicos hasta l'añu 995; acordies con al-Biruni, gobernó Corasmia dende'l sieglu IV hasta'l X. El reinu foi establecíu alredor de Jiva nel añu 410 por tribus ávaras posiblemente so influencia heftalita. Los sos pobladores fueron llamaos Khwalis o Kaliz polos maxares debíu al nucleu occidental de los ávaros n'Hungría (Kabars), que vivieron na Galitzia carpática. Tamién fueron llamaos Khalisioi en griegu, Khvalis (Хвалис) en rusu (de cutiu acomuñáu colos jázaros), y por diversos nomes en chinu, como Qián (潛), Guòlì (過利), Hūsìmì (呼似密), Huǒxún (火尋), Huòlìxímíqié (貨利習彌伽) o Huālázǐmó (花剌子模).Corasmia ye mentada nel "Comentariu de Dawan" de les Memories históriques (史記‧大宛列傳) como Qián (潛), nel Llibru de Wei (魏書) como Hūsìmì (呼似密) y Guòlì (過利), nel Nuevu Llibru de Tang (新唐書) como Huǒxún (火尋), na Memoria de les rexones occidentales de la gran dinastía Tang (大唐西域記) como Huòlìxímíqié (貨利習彌伽), y na Historia de Yuan (元史) como Huālázǐmó (花剌子模). Esti postreru correspuende al actual términu chinu pa designar Corasmia; la so etimoloxía ye incierta, pero podría referise tanto al propiu reinu corasmio como a los Uar (en chinu 滑 Huá).
Por cuenta de que Corasmia topar na Ruta de la Seda, foi conocida internacionalmente, y tuvo por tanto distintos nomes en dellos idiomes, incluyíu'l griegu bizantín, nel cual denominábense khalisios a los productos de Corasmia, un xenitivu masculín que significa "de la ciudá de los khalis".
A finales del sieglu VII Corasmia foi conquistada polos árabes omeyes. Tres la conquista, l'islam foi enllantándose pasu ente pasu, hasta qu'a finales del sieglu VIII el gobernante afríguida convertir al islam, asumiendo'l popular nome conversu de 'Abdallah ("siervu de Dios"). A lo llargo del sieglu X la tribu llocal de los mamúnidas, establecíos en Kunya-Urgench, amontó'l so poder económicu y políticu debíu al comerciu coles caravanes. Asina, nel añu 995 derrocó a la dinastía afríguida y asumió'l títulu tradicional de "Sah de Corasmia". La rexón tuvo de volao so soberanía samánida antes de ser sometida por Mahmud de Gazni al dominiu gaznávida. De magar, les invasiones turcu-mongoles y el dilatáu dominiu de les dinastíes altaiques sustituyeron el calter iraniu de la rexón, a pesar de que'l títulu "Sah de Corasmia" caltener hasta'l sieglu XV.
L'Imperiu corasmio y la conquista mongola
250px|thumb|L'Imperiu corasmio en 1220.