Les Fuercies Aérees del Exércitu d'Estaos Xuníos (n'inglés: United States Army Air Forces, USAAF o AAF) fueron l'arma d'aviación militar independiente del Exércitu de los Estaos Xuníos mientres y darréu dempués de la Segunda Guerra Mundial, esta yera la socesora del Cuerpu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos y foi la precursora direuta de l'actual Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos, y esistió formalmente ente 1941 y 1947. La AAF yera un componente del Exércitu d'Estaos Xuníos, qu'en 1942 foi estremáu funcionalmente por orde executiva en trés fuercies autónomes: les Fuercies Terrestres del Exércitu, los Servicios de Loxística (que nel añu 1943 convertir nes Fuercies de Loxística del Exércitu) y les AAF. Caúna d'estes fuercies tenía un xeneral comandante que dependía direutamente del Xefe d'Estáu Mayor del Exércitu de los Estaos Xuníos.

La AAF alministraba tolos componentes de l'aviación militar qu'enantes taben distribuyíos ente Cuerpu Aereu del Exércitu, el Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea y los comandantes d'área de los cuerpos de les fuercies terrestres, y d'esta forma convirtióse na primer organización aérea del Exércitu d'Estaos Xuníos en controlar les sos propies instalaciones y personal de sofitu. Na práutica, la AAF yera virtualmente autónoma al interior del Exércitu. Nel so tamañu máximu la AAF tenía más de 2,4 millones d'homes y muyeres emprestando serviciu y cerca de 80.000 aviones nel añu 1944, y 783 bases doméstiques n'avientu de 1943.Nalty (1997), páxs. 176 y 378. Tamién, ver la crecedera nes tables anteriores. Pal Día VE tenía 1,25 millones d'homes aparcaos n'ultramar y operaba más de 1.600 aeródromos nel mundu.AAF Statistical Digest, Tabla 215 Airfields in CONUS 1941–1945; Tabla 217 Airfields outside CONUS 1941–1945.

El Cuerpu Aereu convertir nes Fuercies Aérees del Exércitu en xunu de 1941 p'apurrir a l'arma aérea una mayor autonomía cola cual poder espandise en forma más eficiente, y aprovir una estructura pa pasos de comandu adicionales que se riquir pa una fuercia vastamente más grande. Anque otres naciones yá teníen fuercies aérees separaes ya independientes del exércitu o l'armada (tales como los británicos cola Real Fuercia Aérea y los alemanes cola Luftwaffe), la AAF permaneció como una parte del Exércitu d'Estaos Xuníos hasta que la Fuercia Aérea d'Estaos Xuníos foi creada en setiembre de 1947.

Sicasí, na so espansión y la conducción de la guerra, la AAF convertir en muncho más que solo una arma d'una organización más grande. Escontra'l final de la Segunda Guerra Mundial, la AAF pasara a ser virtualmente un serviciu independiente. Por reglamentu y orde executiva, la AAF yera una axencia subordinada del Departamentu de Guerra d'Estaos Xuníos encargáu cola organización, entrenamientu y l'equipamientu de les unidaes de combate, llindáu en responsabilidá a los Estaos Xuníos continentales, como lo yera les Fuercies Terrestres del Exércitu y les Fuercies Loxístiques del Exércitu. En realidá, los Cuarteles Xenerales de la AFF controlaben la conducta en tolos aspeutos de la guerra aérea en tol mundu, determinando la política aérea y la impartición d'órdenes ensin tresmitiles al traviés del Xefe d'Estáu Mayor. Esti contraste ente la teoría y la práutica ye... fundamental pa entender a la AAF.Craven and Cate, Vol. 6, páxs. 28-29

Creación Unidá nos problemes de comandu nel Cuerpu Aereu Los raigaños del AAF surdieron na formulación de les teoríes del bombardéu estratéxicu na Escuela Táctica del Cuerpu Aereu les que dieron nuevu impulsu a los argumentos por una fuercia aérea independiente. A pesar d'una perceición de resistencia o inclusive obstrucción pol Estáu Mayor del Departamentu de Guerra, enforma de lo cual yera atribuyible a la falta de fondos, el Cuerpu Aereu realizó grandes meyores na década de 1930, tanto organizacionalmente como en doctrina. D'esta forma surdió una estratexa que enfatizaba el bombardéu de precisión de blancos industriales por aciu l'usu de bombarderos de llargu algame fuertemente armaos, formulada polos homes que se convertiríen darréu nos sos comandantes.Nalty (1997), p. 112-113.

En marzu de 1935 diose un importante pasu escontra llograr una fuercia aérea separada cuando'l mandu de toles unidaes aérees de combate n'Estaos Xuníos continental foi centralizáu nun solu cuartel xeneral llamáu Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea. Dende l'añu 1920, el control de les unidaes d'aviación morara nos comandantes del área de cuerpu (un pasu alministrativu en tiempos de paz de les fuercies terrestres), siguiendo'l modelu establecíu pol xeneral John J. Pershing mientres la Primer Guerra Mundial. Nel añu 1942 l'Estáu Mayor Xeneral planió l'activación d'un Cuartel Xeneral del Exércitu (embrivíu n'inglés GHQ), similar al modelu usáu poles Fuercia Espedicionario d'Estaos Xuníos mientres la Primer Guerra Mundial, con un cuartel xeneral de la fuercia aérea como un componente subordináu. Dambos fueron creaos nel añu 1933 cuando paecía posible una guerra con Cuba dempués d'un golpe en dichu país, pero nun fueron activaos.

L'activación del Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea representó un compromisu ente los partidarios d'un poder aéreo estratéxicu y los comandantes de les fuercies terrestres que demandaben que la misión del Cuerpu Aereu permaneciera atada a la de les fuercies terrestres. Los partidarios del poder aereu llograron un control centralizáu de les unidaes aérees so un comandante aereu, ente que'l Departamentu de Guerra estremó l'autoridá al interior de l'arma aérea y aseguró una siguida política de sofitu de les operaciones terrestres como'l so rol principal.Nalty (1997), p.130. El Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea entamó alministrativamente a los grupos de combate nuna fuercia d'ataque de tres ales esplegaes nes mariñes del Atlánticu, el Pacíficu y el Golfu de Méxicu. El cuartel xeneral de la Fuercia Aérea yera pequeñu en comparanza coles fuercies aérees europees. Les llinies d'autoridá, nel meyor de los casos, yeren complicaes, yá que el cuarte xeneral de la fuercia aérea controlaba solo les operaciones de les sos unidaes de combate ente que'l Cuerpu Aereu entá yera responsable pola doctrina, l'alquisición de los aviones y l'entrenamientu. Los comandantes del área de cuerpu siguíen controlando tolos aeródromos y el personal de sofitu que los remanaba. Ente marzu de 1935 y setiembre de 1938, los comandantes del cuartel xeneral de la fuercia aérea y el Cuerpu Aereu, los mayores xenerales Frank Andrews y Oscar Westover respeutivamente, enfrentáronse filosóficamente sobre la direición en que l'arma aérea tendría de movese, aumentando les dificultaes d'esta complexa organización.Nalty (1997), p. 131-133.

Nel añu 1940 realizóse una división de la defensa aérea d'Estaos Xuníos en cuatro distritos xeográficos que punxo les bases pa les subsecuentes fuercies aérees numberaes. En xunetu, el Departamentu de Guerra ordenó que los Cuarteles Xenerales del Exércitu (n'inglés: Army Xeneral Headquarters, GHQ) fueren activaos en payares de 1940 pa planiar y espandir l'entrenamientu de les fuercies terrestres. El Xefe del Estáu Mayor del Exércitu George C. Marshall solicitó una reorganización del Cuerpu Aereu, y el 5 d'ochobre de 1940, el Xefe del Cuerpu Aereu mayor xeneral Henry H. Arnold unvió una propuesta pa crear un estáu mayor aereu, unificando l'arma aérea so un solu comandante, y dándo-y igualdá coles fuercies terrestres y loxístiques. A la propuesta d'Arnold opúnxose darréu l'Estáu Mayor Xeneral en tolos aspeutos, repitiendo los sos tradicional argumentu doctrinal de que, nel casu de guerra, el Cuerpu Aereu nun tendría una misión que nun fuera'l sofitu de les fuercies terrestres. Marshall implementó una solución de compromisu, la que'l Cuerpu Aereu atopó dafechu desaparente, nomando a Arnold como "Xefe Axuntu del Estáu Mayor del Aire" en funciones pero refugó tolos puntos organizacionales de la so propuesta. En vegada poner so control del Cuartel Xeneral l'Exércitu al Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea, anque esti yera un componente pa realizar entrenamientu y non operacional.Craven and Cate, Vol. 6, páxs. 17–18.

Creación de la Fuercies Aérees del Exércitu right|thumb|Xeneral del Exércitu Henry H. Arnold.

La posibilidá de qu'Estaos Xuníos participara na Segunda Guerra Mundial provocó la reorganización más radical de la caña d'aviación na so historia, desenvolviendo una estructura qu'unificó'l mandu de tolos componentes aéreos y dio-y total autonomía ya igualdá coles fuercies terrestres en marzu de 1942.

Na primavera del añu 1941, l'ésitu de les operaciones aérees n'Europa so un control centralizáu dio clares lluces de que la división de l'autoridá nes fuercies aérees d'Estaos Xuníos, paeciera, según un congresista, una "autoridá aérea tipu hydra",Rep. James G. Scrugham (D-Nev). (Craven and Cate Vol. 6, p. 24) y que causara un perturbante falta de claridá na cadena de mandu. A menos de cinco meses del refugu de la propuesta de reorganización d'Arnold, l'ABC-1, un alcuerdu de planiamientu estratéxicu conxuntu británico-americanu, refutó l'argumentu del Estáu Mayor Xeneral de que'l Cuerpu Aereu nun tenía una misión en tiempu de guerra sacante pol sofitu a les fuercies terrestres.Craven and Cate, Vol. 6, p. 20 La llucha col Estáu Mayor Xeneral pol control de la defensa aérea d'Estaos Xuníos fuera ganada polos aviadores y creáronse cuatro unidaes de comandu llamaes "fuercies aérees numberaes", pero'l conflictu burocráticu amenació con anovar la dormida llucha por una fuercia aérea d'Estaos Xuníos independiente. Marshall convenciérase de que les fuercies aérees precisaben un "sistema más senciellu" y un mandu unificáu. Trabayando con Arnold y con Robert A. Lovett, acabante asignar al puestu, largamente si ocupar, de Secretariu de Guerra Asistente pal Aire, él llogro'l consensu qu'una cuasi-autonomía pa les fuercies aérees yera preferible a una separación inmediata.

El 20 de xunu de 1941, pa otorgar una autonomía adicional a les fuercies aérees y evitar una llucha llexislativa nel Congresu, el Departamentu de Guerra revisó les regulaciones del exércitu que controlaben la organización de l'aviación del exércitu, les AR 95-5.Craven and Cate, Vol. 6, p. 293 Arnold asumió'l títulu de Xefe les Fuercies Aérees del Exércitu, creando un pasu de mandu sobre tolos componentes de l'aviación militar que remató l'estáu doble del Cuerpu Aereu y del Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea, el que foi nomáu Comandu de Combate de la Fuercia Aérea. La AAF llogró'l "Estáu Mayor Aereu", al cual opunxérase por enforma tiempu l'Estáu Mayor Xeneral, y un namái comandante aereu, pero entá nun tenía un estáu d'igualdá coles fuercies terrestres del exércitu, y les unidaes aérees siguíen reportándose al traviés de dos cadenes de mandu.Nalty (1997), p.181.