El Conseyu de Control Aliáu o Autoridá de Control Aliada, conocíu nel idioma alemán como Alliierter Kontrollrat, y tamién conocíu como los Cuatro Poderes (n'alemán: Vier Mächte), foi un organismu d'ocupación militar que gobierno les Zones d'Ocupación Aliaes n'Alemaña y Austria dempués del final de la Segunda Guerra Mundial n'Europa. Los miembros d'este yeren la Xunión Soviética, los Estaos Xuníos, el Reinu Xuníu y Francia. La organización tenía la so sede en Berlín-Schöneberg. El Conseyu foi convocáu pa determinar dellos planes pa la Europa de la posguerra, incluyendo cómo camudar les fronteres y tresferir poblaciones n'Europa del Este y Alemaña. Como los cuatro poderes aliaos xuniérense nun condominiu qu'afirmaba'l poder "supremu" n'Alemaña, el Conseyu de Control Aliáu constituyóse como la única autoridá soberana llegal p'Alemaña nel so conxuntu; reemplazando al estinguíu gobiernu civil de l'Alemaña nazi.
Creación Los preparativos aliaos pa la ocupación d'Alemaña na posguerra empezaron mientres la segunda metá de 1944, dempués de que les fuercies aliaes empezaren a entrar n'Alemaña en setiembre de 1944. La mayor parte de la planificación foi llevada a cabu pola Comisión Asesora Europea (CAI) establecida a principios de 1944. Yá'l 3 de xineru 1944, el Comité de Seguridá Operacional de la CAI concluyó que
CAYER tamién encamentó la creación d'una axencia tripartita de los EE. XX., La Xunión Soviética y el Reinu Xuníu pa llevar a cabu los asuntos alemanes dempués de la rindición del Tercer Reich. El representante británicu en CAYER, Sir William Strang, taba indecisu alrodiu de si una ocupación parcial d'Alemaña poles tropes aliaes yera'l cursu d'aición más deseable. Na primer xunta de CAYER del 14 de xineru de 1944, Strang propunxo alternatives que favorecíen la ocupación total d'Alemaña, similar a la situación posterior a la Primer Guerra Mundial. cuando'l gobiernu aliáu establecióse sobre Renania. Strang creía qu'una ocupación completa llindaría la dependencia de los ex-nazis pa caltener l'orde dientro d'Alemaña. Tamién creía que fadría les lleiciones de la derrota más visibles pa la población alemana y dexaría a los gobiernos aliaos llevar a cabu polítiques punitives n'Alemaña, como la tresferencia de territorios a Polonia. Los principales argumentos en contra de la ocupación total fueron que crearía una carga incalculable pa les economíes aliaes y enllargaría el sufrimientu de la población alemana, posiblemente impulsando nueves ideoloxíes revanchistas. Sicasí, la so conclusión final foi qu'una ocupación total sería más beneficiosa, siquier mientres la fase inicial.Foreign Relations of the United States 1944, vol. I, páxs. 141–144 N'agostu de 1944, el gobiernu d'Estaos Xuníos estableció'l Grupu de los Estaos Xuníos ante'l Conseyu de Control p'Alemaña, que sirvió como un grupu d'enllaz dientro del CAI pa planiar la futura ocupación d'Alemaña. El presidente d'esti grupu foi'l Brig. Xeneral Cornelius Wendell Wickersham.
A midida que averábase'l colapsu alemán, Strang convencer de que Alemaña taba a puntu de sufrir un colapsu total, y nesi casu una ocupación y control total seríen inevitables. Inclusive propunxo un proyeutu de declaración qu'emitiríen los gobiernos aliaos en casu de que nun quedara autoridá política n'Alemaña por cuenta de condiciones caótiques.Memorandum by Sir William Strang, 30 March 1945, Foreign Relations of the United States 1945, vol. III, páxs. 208–209 Mientres un curtiu periodu, dellos representantes aliaos tarrecieron esta perspeutiva.
Dempués de la muerte d'Adolf Hitler el 30 d'abril de 1945, Karl Dönitz asumió'l títulu de presidente d'Alemaña acordies con l'últimu testamentu políticu de Hitler. Como tal, autorizó la firma, de la rindición incondicional de toles fuercies armaes alemanes, qu'entró a valir el 8 de mayu de 1945, y trató d'establecer un gobiernu baxu Ludwig Graf Schwerin von Krosigk en Flensburgu. Esti gobiernu nun foi reconocíu polos aliaos, y Dönitz y los otros miembros fueron arrestaos el 23 de mayu poles fuercies britániques.
El Preséu de Rindición alemán robláu en Berlín, fuera redactáu pola Fuercia Espedicionaria Aliada del Cuartel Xeneral Supremu, y basábase nel utilizáu dellos díes antes pa la rindición de les fuercies alemanes n'Italia. First Printed 1975-CMH Pub 30-6 Nun usaron el que fuera redactáu pa la rindición d'Alemaña pola " Comisión Asesora Europea " (CAI). Esto creó un problema llegal pa los Aliaos, porque anque les fuercies militares alemanes rindiérense incondicionalmente, nun s'incluyera a nengún otru gobiernu civil alemán na rindición. Esto consideróse un tema bien importante, na midida na que Hitler utilizara la rindición de los gobiernos civiles, pero non de los militares, en 1918, pa crear l'argumentu de "apuñalar nel llombu". Ye comprensible que los Aliaos nun quixeren da-y a nengún réxime alemán contrariu nel futuru nengún tipu d'argumentu llegal pa resucitar una vieya disputa. Finalmente, y determinaos a nun reconocer a l'alministración de Flensburgu, alcordaron roblar una declaración de cuatro potencies sobre los términos de la rindición alemana. El 5 de xunu de 1945, en Berlín, los comandantes supremos de les cuatro potencies ocupantes roblaron una Declaración común sobre la derrota d'Alemaña (la llamada Declaración de Berlín de 1945), que confirmaba formalmente la disolución total del Tercer Reich a la muerte d'Adolf Hitler, y la consiguiente terminación de cualquier gobiernu alemán sobre la nación:
Los Gobiernos de los Estaos Xuníos d'América, la Unión de Repúbliques Socialistes Soviétiques y el Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda del Norte, y el Gobiernu Provisional de la República Francesa, asumen l'autoridá suprema con al respeutive d'Alemaña, incluyíos tolos poderes que tien. el gobiernu alemán, l'altu mandu y cualquier gobiernu o autoridá estatal, municipal o local. L'asunción, pa los fines indicaos enantes, de dicha autoridá y poderes nun afecta l'anexón d'Alemaña. [Serie del Departamentu d'Estáu de los Estaos Xuníos, Trataos y Otros Actos Internacionales, Non. 1520.]
Esta imposición taba en llinia col Artículu 4 del Preséu de Rindición que s'incluyera por que'l documentu CAI, o daqué similar, pudiera ser impuestu a los alemanes dempués de la rindición militar. L'artículu 4 declaraba que "esti actu de rindición militar nun prexulga nin va ser reemplazáu por nengún preséu xeneral de rindición impuestu por, o en nome de, les Naciones Xuníu y aplicable a Alemaña y a les fuercies armaes alemanes nel so conxuntu".Earl F. Ziemke References CHAPTER XV:The Victory Sealed Page 258 En realidá, poques gracies, tola autoridá civil central alemana dexara d'esistir cola muerte de Hitler y la cayida de Berlín a más tardar. Estes partes de la declaración de Berlín, poro, a cencielles formalizaron l'estáu de facto y asitiaron el réxime militar aliáu sobre Alemaña sobre una sólida base llegal.
Roblóse un alcuerdu adicional el 20 de setiembre de 1945 y detalláronse los poderes del Conseyu de Control.text in Department of State Bulletin, October 7, 1945, páxs. 515–521
L'exerciciu real de la potencia llevar a cabu acordies con el modelu establecíu per primer vegada nel "Alcuerdo sobre la maquinaria de control n'Alemaña" que fuera robláu polos Estaos Xuníos, el Reinu Xuníu y la Xunión Soviética el 14 de payares de 1944 en Londres basáu nel trabayu del CAI. Alemaña taba estremada en cuatro zones d'ocupación: americana, francesa, británica y soviética, caúna gobernada pol comandante en xefe de les respeutives fuercies d'ocupación. "Asuntos qu'afecten a Alemaña nel so conxuntu", sicasí, tendríen que ser decidíos conxuntamente polos cuatro Comandantes en Xefe, quien pa esti fin formaríen un solu órganu de control. Esta autoridá llamóse Conseyu de Control.
L'oxetivu del Conseyu de Control Aliáu n'Alemaña, al igual que les demás Comisiones de Control Aliaes y los Conseyos establecíos polos Aliaos sobre cada poder derrotáu del Exa, yera tratar cola alministración central del país (una idea qu'apenes se materializó nel casu d'Alemaña, como esa alministración romper por completu col final de la guerra) y p'asegurar que l'alministración militar llevar a cabu con cierta uniformidá en toa Alemaña. El Alcuerdu de Potsdam del 2 d'agostu de 1945 especificó les xeres del Conseyu de Control.
Operación
El 30 d'agostu de 1945, el Conseyu de Control constituyóse y emitió la so primer proclama, informando al pueblu alemán de la esistencia del Conseyu, y afirmó que los mandatos y directrices emitíos polos Comandantes en Xefe nes sos respeutives zones nun se veríen afeutaes pol establecimientu del Conseyu.: 44 Los miembros iniciales del Conseyu de Control fueron el mariscal Georgy Zhukov pa la Xunión Soviética, el xeneral del exércitu Dwight Eisenhower pa los Estaos Xuníos, el mariscal de campu Bernard Montgomery pal Reinu Xuníu y el xeneral Jean de Lattre de Tassigny pa Francia .
Darréu, el Conseyu de Control emitió un númberu sustancial de lleis, direutives, órdenes y proclamaciones. Ocupar de l'abolición de les lleis y organizaciones nazis, la desmilitarización, la desnazificación, pero tamién con asuntos comparativamente pedestres como los aranceles telefónicos y el combate de les enfermedaes venérees. En munchos asuntos, el conseyu nun pudo imponer los sos resoluciones, una y bones el poder real taba en manes de los gobiernos aliaos separaos y el so gobernadores militares, y el conseyu emitió encamientos que nun teníen fuercia de llei. El 20 de setiembre de 1945, el conseyu emitió la Direutiva non.10, qu'estremó los diversos actos oficiales del Conseyu de Control en cinco categoríes: : Vol 1, 95-96
Proclamaciones: "p'anunciar asuntos o actos d'especial importancia pa la potencia ocupante o pal pueblu alemán, o pa dambos".
Lleis: "n'asuntos d'aplicación xeneral, nun siendo qu'espresamente dispongan lo contrario".
Órdenes: "cuando'l Conseyu de Control tien la obligación d'imponer a Alemaña y cuando les lleis nun s'utilicen".
Direutives: "comunicar les decisiones polítiques o alministratives del Conseyu de control".
Instrucciones: "cuando'l Conseyu de Control desea imponer requisitos direutamente a una autoridá en particular".
La direutiva non. 11 del mesmu día fixo que'l trabayu del conseyu fuera más ordenáu al establecer l'inglés, el francés, el rusu y el alemán como los idiomes oficiales del conseyu, y al establecer un boletín oficial pa publicar los actos oficiales del conseyu. : Vol 1, 97-98
La Llei non.1 del Conseyu de Control (tamién promulgada'l 20 de setiembre de 1945) derogó dalgunes de les lleis nazis más estrictes promulgaes mientres el Tercer Reich. Esto estableció la base llegal pal trabayu del conseyu.
La Direutiva non.51 (del 29 d'abril de 1947), pola que se derogaba la Direutiva non.10, simplificó'l trabayu llexislativu del conseyu amenorgando les categoríes d'actos llexislativos a Proclamaciones, Lleis y Órdenes. : Vol 1, 27-29
Criminales de guerra La Direutiva non.9 (del 30 d'agostu de 1945) acusó a la división llegal del conseyu de la responsabilidá de cumplir les disposiciones del Alcuerdu de Londres sobre l'enxuiciamientu de criminales de guerra alemanes, robláu en Londres el 8 d'agostu. : Vol 1, 45
Poco dempués del empiezu de los xuicios de Nuremberg, el conseyu promulgó la Llei non.10 (el 20 d'avientu de 1945), qu'autorizaba a toles potencies ocupantes a tener el so propiu sistema llegal pa enxuiciar a los criminales de guerra y llevar a cabu tales xuicios independientemente del Tribunal Militar Internacional que sesionaba entós en Nuremberg. : Vol. 1, 306-311, La Llei non.10 foi la resultancia de los desalcuerdos surdíos ente los gobiernos aliaos con al respeutive de una política común sobre los criminales de guerra y marcó l'empiezu del cayente de la cooperación ente aliaos con esi envís. Tres la conclusión de los xuicios de Núremberg contra los principales criminales de guerra n'ochobre de 1946, la cooperación ente aliaos en crímenes de guerra viénose embaxo por completu.