El Partíu Popular Européu (n'inglés European People's Party, embrivíu EPP) ye un partíu políticu européu de centroderecha y proeuropeo. Fundóse en 1976 por partíos demócrata-cristianos, pero darréu amplió la so composición pa incluyir a conservadores y otres perspeutives del centroderecha.
El PPE ye'l principal partíu de la Xunión Europea (XE), con más de 200 diputaos nel Parllamentu Européu, toos ellos presentes nel Grupu del Partíu Popular Européu. Amás cunta con 14 miembros de la Comisión Europea, incluyíu'l presidente Jean-Claude Juncker, y 7 nel Conseyu Européu, amás del so presidente.
Con 75 partíos partíos en 40 países d'Europa, controla 10 estaos de tol continente y cuenta col mayor grupu de l'Asamblea Parllamentaria del Conseyu d'Europa, con más de 190 miembros nel Grupu del Partíu Popular Européu.
El PPE inclúi partíos tan importantes como la Unión Demócrata Cristiana d'Alemaña, Los Republicanos de Francia o'l Partíu Popular d'España, y cuenta con miembros en tolos estaos miembros de la Unión Europea salvo'l Reinu Xuníu.
Historia Según la páxina web, el Partíu Popular Européu «ye la familia política del centru derecha, que les sos raigaños fundir no fondo de la hestoria y la civilización del continente européu y que foi pioneru nel proyeutu européu dende la so creación».
Oríxenes thumb|right|350px|D'esquierda a derecha: Leo Tindemans, Piet Bukman y Jacques Santer; expresidentes del Partíu Popular Européu. El partíu foi formalmente fundáu en Luxemburgu el 8 de xunetu de 1976 polos partíos alemanes Unión Demócrata Cristiana y Unión Social Cristiana de Baviera, polos belgues Cristianu Demócrata y Flamencu y Centru Democráticu Humanista, l'irlandés Fine Gael, l'italianu Democracia Cristiana (anguaño disueltu), el luxemburgués Partíu Popular Social Cristianu y los holandeses Partíu Popular Católicu, Unión Cristiana Histórica y Partíu Antirevolucionario, anguaño integraos na Llamada Demócrata Cristiana.
Sicasí, munches asociaciones polítiques de centro-derecha yá esistíen aquel día y pueden ser vistes como predecesores del Partíu Popular Européu. L'exemplu más claru son los Nuevos Equipos Internacionales de 1947, tresformáu en 1965 na Unión Europea de Demócrates Cristianos, que de la mesma baxa del Secretariáu Permanente de los partíos d'inspiración social-cristiana, fundáu en 1925 pol italianu Luigi Sturzo y el francés Georges Bidault. Tamién esistía'l Grupu demócrata-cristianu nel Parllamentu Européu, qu'hasta 1979 escoyer nos distintos parllamentos de los Estaos miembru de la Comunidá Europea.
Magar, los principios nun fueron senciellos, una y bones los partíos alemanes apostaben pola apertura del PPE a conservadores y lliberales pa evitar que'l Parllamentu Européu fuera controláu polos socialista, pero atoparon la oposición de la mayoría de los partíos. Esto dio como resultáu la creación de la Unión Demócrata Europea, con partíos d'Austria, Portugal, Reinu Xuníu, Suecia o Grecia, amás de los alemanes del PPE, qu'establecieron una doble militancia europea.
Les primeres eleiciones del Parllamentu Européu thumb|right|250px|Wilfried Martens, presidente del Partíu Popular Européu de 1990 hasta 2013. En 1979 celebráronse les primeres eleiciones direutes pa escoyer el Parllamentu Européu, llogrando'l Partíu Popular Européu 107 de los 410 escaños en disputa, aumentando a 117 de 434 tres la entrada de Grecia na Comunidá Europea. Estes eleiciones fueron ganaes pola confederación de partíos socialista que llograron 113 escaños.
Nel V Congresu, celebráu en 1984 na ciudá italiana de Roma, el partíu adoptó un Programa d'aición pa les segundes eleiciones direutes al Parllamentu Européu, que se celebraron esi mesmu añu con 110 escaños de los 434 en disputa, 20 per debaxo de los llograos pol los socialistes. Un añu más tarde sería escoyíu'l holandés Piet Bukman como líder del partíu.
En 1986 producióse la entrada d'España y Portugal na Comunidá Europea, lo qu'amplió'l Parllamentu Européu hasta los 518 escaños, aumentando en 9 escaños la so presencia na cámara gracies a la entrada del portugués Partíu Socialdemócrata y los españoles Partíu Demócrata Popular, la Unió Democràtica de Catalunya y el Partíu Nacionalista Vascu.
En 1987, el Partíu Popular Européu escoyó nel VII Congresu, celebráu en Luxemburgu a Jacques Santer como presidente, durando trés años nel cargu y siendo sustituyíu por Wilfried Martens en 1990 nel VIII Congresu na ciudá irlandesa de Dublín. Un añu antes, el PPE llograba 121 escaños de 518 nes eleiciones de 1989, casi 60 menos que los socialistes.
Unificación del centru derecha européu thumb|right|200px|Sauli Niinistö foi l'artífiz de la integración de la Unión Democrática nel Partíu Popular Européu. La división del centru derecha caltener hasta los años 90, cuando l'apertura ideolóxica del Partíu Popular en busca de llograr mayoríes que dexaren realizar les sos idees, y tres la entrada de nuevos países na Xunión Europea, fixo perder fuercia a la Unión Europea de Demócrates Cristianos qu'acabó per ser absorbida pol PPE en 1999. Yá en 2002 el políticu finés Sauli Niinistö impulsó la fusión de la Unión Demócrata, de la cual yera presidente, y el Partíu Popular, con Wilfried Martens a la cabeza, que se fixo realizái n'ochobre de 2002, nel XV Congresu del PPE na ciudá portuguesa d'Estoril. Como reconocencia a los sos esfuercios, Niinistö foi nomáu presidente honorariu del Partíu Popular Européu esi mesmu añu.
Antes d'esta unión formal, el 1 de mayu de 1992 los grupos del PPE y de la UDE fundiéronse formando'l Grupu del Partíu Popular Européu y de los Demócrates Europeos, que tres el resultáu de les eleiciones de 1994, onde'l Partíu Popular llogró 157 escaños de los 567 en disputa y los Demócrates 26 diputaos,, llogró ganar les eleiciones de 1999 consiguiendo 233 escaños de los 626 del Parllamentu Européu, frente a los 180 del Grupu del Partíu Socialista Européu.
Mientres estos años, la familia popular foi ampliándose con entraes como les del Partíu Popular español y del Partíu Popular Austriacu en 1991, los partíos conservadores escandinavos, según el Partíu Popular del Tirol del Sur en 1993, l'Agrupación Democrática xipriota y el Partíu Demócrata Cristianu suizu en 1994, los partíos de los países del esti candidatos a entrar na Comunidá en 1996, o'l partíu italianu Forza Italia en 1999.
Nesti periodu tamién se creó'l Comité de les Rexones (1994), onde'l PPE arrincó con 85 miembros y la presidencia a cargu del francés Jacques Blanc, y distintes asociaciones venceyaes al Partíu Popular Européu como la Unión Europea de Mayores en 1995 o la primer rede PYME Europa en 1996, eslleida en 2012.
División pol federalismu européu thumb|right|300px|Jean-Claude Juncker nel Congresu del Partíu Popular Européu en 2014. thumb|right|300px|Joseph Daul nel Congresu de Marsella del Partíu Popular Européu en 2011. Tres la llegada del Sieglu XXI el Partíu Popular Européu apuesta pola construcción federal de la Xunión Europea cola Convención sobre'l futuru d'Europa pa la redaición de la Constitución Europea. Magar, el XV Congresu de la ciudá portuguesa d'Estoril apruébase'l documentu «Una Constitución pa una Europa fuerte» onde nun s'apuesta por un modelu determináu tres desavenencies ente los conservadores alemanes y los españoles, franceses, italianos y ingleses.
Nes eleiciones europees de 2004, el PPE consiguió 268 diputaos, los sos meyores resultaos históricos, y llogrando una diferencia de más de 60 escaños col Partíu Socialista Européu. Antes d'estes eleiciones, entraron nuevos partíos como la italiana Unión de Demócrates per Europa, la francesa Agrupación pola República o los eslovacos Unión Demócrata y Cristiana Eslovaca-Partíu Democráticu y Movimientu Demócrata Cristianu, estos como observadores.
En 2006 empezó una nueva división nel Partíu Popular Européu, esta vegada pola derecha, una y bones el Partíu Conservador británicu y el Partíu Democráticu Cívicu de la República Checa fundaron el Movimientu pa la Reforma Europea, una entidá de partíos euroescépticos al marxe del Parllamentu Européu que, tres les eleiciones del 2009 formó'l Grupu de los Conservadores y Reformistes Europeos y darréu l'Alianza de los Conservadores y Reformistes Europeos.
A pesar d'esta división, el Partíu Popular Européu nun sufrió descomanadamente y llogró formar un grupu políticu nel Parllamentu Européu de 265 escaños, frente a los 184 del Grupu de l'Alianza Progresista de Socialistes y Demócrates y los 55 diputaos del nuevu grupu euroescéptico.
Tres la salida de los partíos más euroescépticos, nel Congresu de 2002 na ciudá rumana de Bucarest, el PPE aprobó un manifiestu onde, ente les prioridaes polítiques del partíu, incluyíense una Unión política europea», la realización del mercáu únicu européu», la eleición direuta del Presidente de la Comisión Europea» y el fortalecimientu de los partíos políticos europeos».
Con estes bases, el Partíu Popular Européu encaró les eleiciones de 2014 col luxemburgués Jean-Claude Juncker como candidatu a la presidencia de la Comisión Europea y llogrando 212 diputaos y un grupu parllamentariu de 221 escaños, frente a los 184 del Partíu de los Socialistes Europeos y los 191 del Grupu de l'Alianza Progresista de Socialistes y Demócrates.
Tres les eleiciones, populares, socialistes y lliberales llegaron a un alcuerdu col que Juncker consiguió ser escoyíu como presidente de la Comisión y el PPE llogró una gran cuota de poder cola presidencia del Parllamentu Européu los dos últimos años y mediu de llexislatura, según otros 6 miembros de la mesa, y 13 comisarios de la Comisión Juncker, estos tres alcuerdu del Conseyu Européu.
El 8 d'ochobre de 2013, Wilfried Martens dexó'l cargu de presidente del Partíu Popular Européu por motivos de salú, aquexáu d'un cáncer d'entrellenzu, finando dos díes depués. En sustitución foi nomáu'l francés Joseph Daul, miembru de Los Republicanos, y siendo confirmáu pola Asamblea Política del PPE el 12 de payares col sofitu de 112 de los 124 representantes de los partíos integrantes.
Líderes históricos Dende la so fundación, el Partíu Popular Européu tuvo cinco presidentes y cinco secretarios xenerales:
Presidente Periodu País Partíu políticu 60px Leo Tindemans 1976-1985 Cristianu Demócrata y Flamencu 60px Piet Bukman 1985-1987 Llamada Democristiana 60px Jacques Santer 1987-1990 Partíu Popular Social Cristianu 60px Wilfried Martens 1990-2013 Cristianu Demócrata y Flamencu 60px Joseph Daul 2013- Los Republicanos
Secretariu Xeneral Periodu País Partíu políticu 60px Jean Seitlinger 1976-1983 Unión pa la Democracia Francesa 60px Thomas Jansen 1983-1994 Unión Demócrata Cristiana 60px Klaus Welle 1994-1999 Unión Demócrata Cristiana 60px Alejandro Agag 1999-2002 Partíu Popular 60px Antonio López-Istúriz 2002- Partíu Popular
Llinies polítiques thumb|right|300px|Imaxe del XX Congresu del Partíu Popular Européu celebráu en 2012 en Bucarest. thumb|right|300px|Imaxe del XXI Congresu del Partíu Popular Européu celebráu en 2014 en Dublín. El Partíu Popular Européu marca les sos llinies polítiques nos Congresos de la formación. Mientres el XX Congresu celebráu en 2012 en Bucarest, el partíu actualizó'l so programa base, dempués de 20 años tres la creación del anterior nel Congresu d'Atenes de 1992, y aprobó un manifiestu políticu nel que se sintetizaron los sos principales valores y prioridaes polítiques. Amás, como parte de la campaña escontra les eleiciones europees de 2014, na ciudá irlandesa de Dublín, el partíu aprobó'l postreru manifiestu eleutoral.
Manifiestu Ente los principales valores del PPE, el manifiestu destaca: La llibertá como derechu humanu fundamental, xunida a la responsabilidá. El respetu a les tradiciones y al asociacionismo. La solidaridá p'ayudar a los más precisaos, quien de la mesma tienen d'esforciase n'ameyorar la so situación dientro de les sos capacidaes. L'aseguramientu d'unes finances públiques consolidaes. La preservación del mediu ambiente. La subsidiariedad.