Aleksandr Fiódorovich Kérenski () foi un políticu social-revolucionariu, abogáu d'oficiu, y dirixente revolucionariu rusu que desempeñó un papel primordial nel derrocamientu del réxime zarista en Rusia. Foi'l segundu y postreru primer ministru del Gobiernu provisional instauráu tres la Revolución de Febreru y la so figura principal.Jackson y Devlin (1989), p. 303 Foi capaz de faer fracasar el golpe de Kornílov, pero nun pudo evitar la Revolución d'Ochobre na que los bolxeviques tomaron el poder.
Empiezos Kérenski nació en SimbirskLincoln (1987), p. 291. (güei, Uliánovsk) en 1881, fíu d'un direutor de ximnasiu (escuela secundaria).Abraham (1990), p. 5. La so nacencia en Simbirsk deber a que'l so padre fuera destináu a la ciudá; más tarde, en 1889, foi treslladáu a Taxkent, onde Kérenski cursó enseñanza secundaria mientres esfrutaba de la posición privilexada del funcionariado provincial del Imperiu. L'apellíu familiar, dau pol obispu ortodoxu de la rexón de Penza a la familia (el so güelu yera sacerdote), faía referencia a la so llocalidá d'orixe, Kérensk.Abraham (1990), p. 2. Kérenski yera'l cuartu de los cinco fíos del matrimoniu formáu pol so padre, Fiódor Kérenski, llicenciáu como profesor pero puestu xubíu nel escalafón del Ministeriu d'Educación, y la so madre, Nadezhda Adler, que fuera alumna del so padre.Abraham (1990), p. 4. Tenía trés hermanes mayores (Elena, Anna y Nadezhda) y un hermanu menor (Fiódor).
Centru aristocráticu, Simbirsk foi tamién el llugar de nacencia de Vladímir Lenin, que'l so padre yera tamién miembru del Ministeriu d'Educación y a quien Fiódor Kérenski tuvo como alumnu del ximnasiu.Abraham (1990), p. 5. La execución del hermanu mayor de Lenin, Aleksandr Uliánov, na primavera de 1887, pola so participación nuna combalechadura p'asesinar al zar Alexandru III de Rusia, supunxo una conmoción ente la bona sociedá de la llocalidá que Kérenski recordaría vivamente años más tarde.Abraham (1990), p. 8.
Esi mesmu añu, Sasha —diminutivu de Aleksandr pol que yera conocíu familiarmente Kérenski—, cayó enfermu de tuberculosis osteoarticular nel cadril y tuvo que pasar seis meses estremáu de los sos compañeros. La enfermedá acentuó la so sociabilidá, la so introspeición y fíxo-y conocer les obres de Tolstói, que les sos descripciones de los probes y primíos dexaron buelga. Poco más tarde, llegó l'ascensu del so padre a l'aristocracia hereditaria, el so nomamientu como inspeutor xefe de les escueles del Turquestán rusu y el so treslláu a Taxkent, en 1889.Abraham (1990), p. 9. La ciudá, d'unos 150 000 habitantes con una cuarta parte de rusos, tenía entá un aire de llocalidá fronteriza.Abraham (1990), p. 11. Mientres la so estancia en Taxkent, la familia recibió la visita del capitán Lavr Kornílov, de regresu d'una misión de reconocencia en Persia, y del oficial finlandés Karl Mannheim, qu'esploraba l'Asia central china.
Alumnu exemplar, Kérenski llogró bones notes en cuasi toles asignatures pero descolló especialmente nes actividaes dramátiques. En 1899 remató la so formación secundaria y partió a la capital; graduar en derechu pola Universidá de San Petersburgu en 1904. Abandonando'l so anterior tradicionalismu de provincies, el mozu Kérenski decidió nun buscar emplegu na alministración imperial, sinón entrar a trabayar nuna organización privada qu'ufiertaba ayuda llegal. Los diputaos trudovikí Vladímir Dzyubinski (izda.) y Aleksandr Kérenski nos xardinos de la Duma Imperial de Rusia en 1916.|thumb|left Tres la matanza del «domingu sangrientu», rompió col réxime autocráticu, empezó a participar n'actividaes revolucionaries y foi arrestáu poles autoridaes. La so estancia en prisión formó les sos idees polítiques, imbuyíes de populismu y nacionalismu y de la necesidá de la cooperación de tola nación pa llograr el fin del gobiernu autocráticu. Tres la so lliberación en 1906, decidió abandonar les sos actividaes subversives clandestines y concentrase na oposición llegal al réxime. Utilizó les sos escepcionales dotes pa la oratoria pa tratar casos que punxeren n'evidencia a les autoridaes. Especialmente famosu foi'l casu de la matanza de les mines d'oru del Lena, nel que demostró la insensibilidá de les autoridaes y ganóse fama en tol país.Jackson y Devlin (1989), p. 304.
La so reputación como paladín contra la inxusticia fíxo-y ser escoyíu pa la Cuarta Duma na seronda de 1912 como miembru de los trudovikí (un partíu llaborista moderáu). Brillosu orador y esperimentáu líder parllamentariu, aportaría a miembru del Comité provisional de la Duma como social-revolucionariu y líder de la oposición socialista al réxime de Nicolás II. Dende l'empiezu del so periodu como diputáu de la Duma ganóse l'enfotu de les mases. Utilizó'l so puestu de diputáu pa denunciar los abusos de les autoridaes, estender la propaganda revolucionaria y criticar al Gobiernu. Trató de radicalizar la Duma, convencíu de qu'esta tendría un papel crucial tres la cayida de l'autocracia, pero fracasó; lliberales y moderaos preferíen la meyora paulatina de la situación política a una posible revolución.
La guerra mundial Al españar la Primer Guerra Mundial y como dirixente de los trudovikí de la Duma,Tsereteli (1955), p. 316. negar a votar a favor de los creitos de guerraRadkey (1958), p. 99. reclamaos pol Gobiernu'l , postura que sofitaron tamién los diputaos socialdemócrates.Rabinowitch (1991), p. 13. Al empar, sicasí, llamó a la defensa del territoriu rusu, movíu pol patriotismu. Caltuvo mientres la guerra una posición cercana a la defendida polos delegaos socialistes na Conferencia de Zimmerwald, que llogró fuera sofitada polos restos del Partíu Social-Revolucionariu de Petrográu.Radkey (1958), p. 90.
En 1915 retomó la so oposición al Gobierno ante los reveses militares, que revelaron la incapacidá bélica del Gobiernu. Esi añu la policía secreta considerába-y la más destacada figura revolucionaria, y la que con mayor probabilidá podía axuntar a les diverses corrientes y alzase contra l'autocracia. Una complicada operación de reñón caltúvolu alloñáu, sicasí, de les Cortes mientres l'iviernu y la primavera de 1916, mientres les que la oposición parllamentaria al Gobiernu languideció pola ausencia d'importantes personalidaes polítiques, ente elles Kérenski. La so influyencia na Duma, centrada en combalechadures elitistes pa camudar la situación, foi escasa y nun participó nel Bloque Progresista.
En 1916, convencíu de la inminencia de la revolución, dobló los sos ataques contra'l zar y la familia real, de la qu'animaba a la Duma a encabezar la llucha contra l'autocracia y caltenía contactos con organizaciones obreres y cola guarnición capitalina.
Revolución de Febreru Recibimientu de Kérenski en Moscú en marzu de 1917|thumb|right Cuando la Revolución de Febreru desencadenar en 1917, Kérenski foi unu de los sos líderes más destacaos, siendo escoyíu vicepresidente del Soviet de Petrográu (un conseyu de trabayadores). A pesar del so cargu nel conseyu, la so actividá nél foi escasa; concentróse llueu nes sos xeres ministeriales. Mientres los primeros momentos de la revolución, foi desaxeradamente popular. El , dirixó a les tropes alzaes a la Duma pa tratar d'arreyar a esta nel alzamientu; ellí ordenó l'arrestu de los ministros del Gobiernu en nome de les Cortes y apurrió unes sales del Palaciu Táuride al nuevu Sóviet de Petrográu.
Xunto con Nikolái Chjeidze foi l'únicu representante de los partíos socialistes incluyíu nel Comité provisional de la Duma Estatal, formáu'l pa oponese al gobiernu zarista y restablecer l'orde.Rabinowitch (1991), p. 27. Nun cuntaba, sicasí, con un mandatu esplícitu y oficial del Partíu Social-Revolucionariu, del que se declarara miembru a pesar de la so anterior cooperación colos trudovikí.
Participó na abdicación del zar y na creación d'un nuevu Gobiernu. Cuando se formó'l Gobiernu Provisional ()Rabinowitch (1991), p. 29. foi al empiezo ministru de Xusticia, más tarde ministru de la Guerra en mayu y, finalmente, primer ministru en xunetu de 1917. Al ingresar orixinalmente nel Gobiernu, infringió la prohibición del Sóviet de Petrográu a los socialistes de participar nel Conseyu de Ministros, que tenía de tar formáu namái por ministros de los partíos burgueses. Facer por tanto por iniciativa personal, pero consiguió más tarde del sofitu del plenu del Sóviet. Unu de los escasos dirixentes socialistes capaces de tratar los asuntos de Gobiernu al más altu nivel naquel momentu, taba convencíu de la necesidá d'arreyar nestos tanto al Sóviet como a los lliberales y a los dirixentes Aliaos.Basil (1984), p. 108. Dende l'empiezu, foi unu de los miembros más destacaos de los gabinetes del periodu interrevolucionario y el personaxe más popular del mesmu.Anin (1967), p. 441.
Tres la crisis d'abril que causó la dimisión de Pável Miliukov como ministru d'Esteriores, el fin del gobiernu burgués y la formación del primer gabinete de coalición burgués-socialista, reclamó con ésitu un mandatu del so partíu. Miembru teóricu del partíu, nun se sometió, sicasí, a les resoluciones d'este, tratando de convertise nuna figura apartidista, con una postura entemedia ente los partíos socialistes y los burgueses.Basil (1984), p. 109. Les sos aiciones como ministru, de cutiu tomaes ensin coordinación col Sóviet de Petrográu y n'ocasiones pocu más que golpes d'efeutu, fixeron que les sos rellaciones col comité executivu del mesmu fueren tirantes.Tsereteli (1955), p. 317 Los dirixentes mencheviques, que controlaben na práutica'l Sóviet de Petrográu, nun confiaben en Kérenski. Gran orador y capaz d'atraer numberosos siguidores, taba convencíu que, una vegada el Gobiernu quedara nes sos manes, lliberales y socialistes quedaríen reconciliaos y reconoceríen na so persona'l dirixente necesariu pa llibrar al país de les sos moliciones. Kérenski amosar mientres tol periodu convencíu de la necesidá d'esta alianza ente socialistes y lliberales.
Ministru del Gobiernu Provisional Ministru de Xusticia Kérenski, col brazu en cabestrillo, acompañáu del socialista francés y ministru de Municiones Albert Thomas y del comandante de la guarnición capitalina, xeneral Lavr Kornílov, mientres les celebraciones del Primero de mayu (.|thumb|right Kérenski formó parte del primer Gobiernu provisional, como ministru de Xusticia, pero ingresó ensin el consentimientu formal del so partíu nin del Sóviet de Petrográu, aición que disgustó a gran númberu de correlixonarios del Partíu Social-Revolucionariu (PSR).Radkey (1958), p. 145. Les conferencies del 15-17 de marzu, sicasí, otorgar permisu pa formar parte del Gobiernu como representante del pueblu nel Conseyu de MinistrosWade (1969), p. 6. y aprobaron la so xestión dende los díes de la revolución. La siguiente segunda conferencia capitalina, celebrada un mes más tarde (16-18 d'abril) otra manera, indicó que yera inadmitible la presencia de miembros del PSR nun gabinete burgués. Nun apasionáu discursu nel qu'emplegara les sos grandes dotes d'oratoria, Kérenski llograra orixinalmente l'aprobación del plenu del Sóviet pal so nomamientu como ministru, que fuera'l más aplaudíu polos ensames cuando Miliukov anunció la formación del Gobiernu provisional.Lincoln (1987), p. 351. Nun xestu de dramatismu, Kérenski arrenunció al so puestu como vicepresidente del Sóviet p'aceptar darréu la so reeleición por aclamación.Lincoln (1987), p. 352. Pável Miliukov, principal dirixente del Partíu Constitucional Democráticu y ministru d'Esteriores del primer Gobiernu provisional. Anque la posición de Miliukov a favor de siguir la guerra del llau Aliáu yera yá compartida por Kérenski, este criticaba la falta de tactu del políticu lliberal que produció una crisis gubernamental.|thumb|left