El Partíu Comunista d'Alemaña (n'alemán: Kommunistische Partei Deutschlands, embrivíu KPD) foi un importante partíu políticu alemán d'ideoloxía comunista qu'esistió n'Alemaña.
Mientres los años 1920 conocióse-yos como los "Espartaquistas", por cuenta de los sos oríxenes na Lliga Espartaquista. El KPD foi fundáu escontra'l final de la Primer guerra mundial polos socialistes y sectores socialdemócrates que s'oponíen a la guerra. Lideraos primero por Rosa Luxemburg, dempués de la so muerte'l partíu viose cada vez más inclináu escontra'l Leninismu y darréu al Estalinismu. Mientres el periodu de la República de Weimar, el KPD de normal llogró ente un 10 y 15 per cientu de los votos nes eleiciones al Reichstag, y tamién llograba sacar representación nes eleiciones a los distintos parllamentos rexonales. Tres tomar del poder por Adolf Hitler y los nazis, les nueves autoridaes nun tardaron enforma tiempu en prohibir el partíu, que pasó automáticamente a la clandestinidá. Munchos de los sos militantes y dirixentes fueron encarcelaos poles autoridaes nazis y dalgunos d'ellos morrieron nos campos de concentración.
A la fin de la Segunda Guerra Mundial, el partíu foi reconstituyíu otra vegada na Alemaña ocupada, anque en 1946 les sos seiciones na zona d'ocupación soviética se xunieron colos socialdemócrates pa formar el Partíu Socialista Unificáu d'Alemaña (SEI), que gobernaría la República Democrática Alemana (RDA). Na Alemaña occidental el partíu caltuvo un perfil baxu y acabó siendo prohibíu pol Tribunal constitucional en 1956. Tres la so illegalización, un gran númberu de partíos minoritarios reclamaron ser herederos del KPD. En 1968 dellos antiguos militantes comunistes llograron formar en 1968 el Partíu Comunista Alemán (DKP), anque con escasa influencia.
Historia Periodu fundacional Téunicamente, la so formación orixinal foi como grupu La Internacional, basáu nun periódicu del mesmu nome que rápido foi suprimíu poles autoridaes. La corriente convertir na Lliga Espartaquista dempués de ser publicaes una serie d'artículos de Rosa Luxemburg, la so teórica más preeminente, cola firma de "Espartaco". Cuando empezó'l periodu revolucionariu n'Alemaña escontra'l final de la Primer Guerra Mundial, munches seiciones del SPD xiraron a la izquierda y biforcáronse pa formar el Partíu Socialdemócrata Independiente d'Alemaña (USPD). La Lliga Espartaquista xunir al nuevu partíu como una corriente autónoma. Sicasí, llueu surdiría l'alderique sobre la necesidá de formar un Partíu Comunista n'Alemaña que llevara la mesma política, tuviera'l mesmu programa y aliárase a los bolxeviques de la Rusia soviética. De la mesma que la Lliga, los Comunistes Internacionales d'Alemaña (IKD), que llegaren a esta conclusión, tomaron parte na fundación del KPD.
Cola esperiencia anterior col SPD y el USPD, y tamién coles mires de consiguir atraer a munchos obreros descontentos col cursu de la revolución hasta entós, los espartaquistas, xunto con grupos como los IKD, dieron en crear el Partíu Comunista d'Alemaña.Heinrich August Winkler (1993), páx. 55 El Congresu fundacional tuvo llugar nel Conceyu de Berlín ente'l 30 d'avientu de 1918 y el 1 de xineru de 1919.J.P. Nettl (1969), páx. 472
thumb|Bandera típica del KPD.
El Partíu foi dirixíu nun empiezu por Rosa Luxemburg y Karl Liebknecht, anque una parte importante de la militancia taba en desalcuerdu con delles de les sos posiciones, como la necesidá de trabayar nos sindicatos de clase mayoritarios o participar nel parllamentu alemán, el Reichstag. El fracasu de la Revolución en Berlín, llevada a cabu un mes dempués de la fundación del KPD, en xineru de 1919, foi realizáu en contra la instrucciones de Luxemburgu y Liebknecht. Los socialdemócrates sofitar nes milicies ultraderechistes Freikorps y no que quedaba del antiguu Exércitu Imperial Alemán pa suprimir la insurrección. Liebknecht y Luxemburgu fueron entós prindaos polos paramilitares, torturaos y finalmente asesinaos. Esti fechu supondría que mientres los siguientes años el KPD y el SPD caltuvieren un agriu enfrentamientu ente sigo.
Dalgunos de los dirixentes más importantes d'esta dómina fueron Paul Levi, Leo Jogiches, Clara Zetkin, Paul Frolich, Hugo Eberlein, Willi Münzenberg, Franz Mehring y Ernst Meyer. En marzu de 1919 el KPD pasó a pertenecer a la Internacional Comunista (Komintern), dempués d'asistir a la celebración del so I Congresu Mundial en Petrográu.
La República de Weimar thumb|right|230px|Militantes del KPD partiendo propaganda en Berlín mientres les eleiciones de 1924.
A empiezos de los Años 1920, el partíu entró nuna nueva fase. El fracasu de la revolución espartaquista y la fuerte represión sufrida pol partíu obligaron a los sos dirixentes a adoptar una nueva estratexa. Foi entós cuando Paul Levi tomó les riendes del partíu como'l principal líder del Partíu comunista.
Levi asumió les riendes del KPD, nun momentu en que'l partíu atopábase güérfanu d'un lideralgu efectivu tres l'asesinatu o la desparición de Liebknecht, Luxemburgu y otros dirixentes. Nel Congresu de Heidelberg, celebráu ente'l 20 y el 23 d'ochobre de 1919, el KPD decidió participar nel sistema parllamentariu y presentase a les eleiciones al Reichstag. Levi y la mayoría del partíu aprobaron la espulsión del sector ultra-izquierdista del partíu, munchos de los cualos acabaríen formando'l Partíu Comunista Obreru d'Alemaña (KAPD). Nes eleiciones federales de 1920 el KPD llogró 589.454 votos (2.09%) y 4 escaños, bien lloñe de les bones resultaos llograes pol SPD (103 escaños) y el USPD (83 escaños). A pesar del fracasu, mientres esta dómina Paul Levi asegurar de llevar al partíu lloñe de les polítiques que desaguaren nuna revolución inmediata, empobinándolo más escontra les mases de trabayadores. Estos esfuercios viéronse compensaos cuando una parte importante del USPD xunir al KPD tres el Congresu de Halle del USDP, polo qu'a partir d'esi momentu'l KPD pasó a ser un partíu de mases, per primer vegada, con alredor de 449.700 miembros.
En 1920 el KPD asistió y encabezó la delegación alemana qu'asistió al 2º Congresu Mundial de la Internacional Comunista en Moscú.
A empiezos de 1921 Levi dimitió de la direición del Partíu, siguíu tamién d'Ernst Däumig, Clara Zetkin, Otto Brass y Adolf Hoffman, que tamién dimitieron del Comité Central. Tou esto tuvo precedíu pola condena que realizara la Internacional Comunista a la postura de Levi en rellación a una disputa interna del PSI, y la posterior concesión que la Komintern fixo al KAPD, que llogró'l estatus de "seición simpatizante" de la Internacional Comunista. Consecuencia de la salida de Levi, amontar de forma considerable la influencia de Béla Kun nel KPD, y el partíu llanzó la llamada Aición de Marzu de 1921, una serie de revueltes entamaes por grupos comunistes, socialistes ya izquierdistes que fracasaron ante la respuesta gubernamental. La consiguiente represión policial afectó seriamente al partíu.
thumb|Thälmann y Leow, líderes del RFB, en Berlín (xunu de 1927).
Dempués del fracasu de les sulevaciones, Levi foi espulsáu del Partíu Comunista por criticar públicamente la llinia política del partíu. A la salida de Levi asocedió-y un periodu de cierta inestabilidá nel lideralgu hasta la llegada d'Ernst Thälmann, que n'ochobre de 1925 convertir en líder del partíu. Dende 1924 el KPD entamara la so propia milicia paramilitar de autodefensa, el Roter Frontkämpferbund (RFB), y en 1925 tamién consolidó una seición xuvenil: la Lliga de los Mozos Comunistes d'Alemaña (KJVD).Erich Honecker (1981). [books From my Life], Pergamon, ISBN 978-0-08-024532-4, páx. 16 En 1928 el lideralgu de Thälmann viose bien cuestionáu pol Wittorf affair, un escándalu de malversación de fondos qu'afectaba a un protexíu so, John Wittorf. Sicasí, la intervención del líder soviéticu Josif Stalin reforzó'l so lideralgu y supunxo una reestructuración interna del KPD, que tendió escontra una mayor estalinización. Esi añu la direición espulsó a la llamada "Oposición del Partíu Comunista" (KPO),Branko Lazitch, M.M. Drachkovitch (1986), páxs. 42-43 crítica cola direición exercida por Thälmann y partidaria de les idees de Bujarin. Col lideralgu internu consolidáu, mientres el 12º Congresu del KPD en 1929, Ernst Thälmann adoptó les tesis de la Internacional Comunista sobre'l Socialfascismo y pasó a l'aición con una política de confrontación col SPD.
Thälmann, al igual que la Komintern, sostenía que'l capitalismu taba entrando nuna fonda crisis, y que los sindicatos izquierdistes y el SPD yeren organizaciones socialfascistas, considerándoles el principal enemigu políticu del KPD.Heinrich August Winkler (1985), páx. 682 La considerancia de que los socialdemócrates yeren en realidá "socialfascistas" caltener mientres dellos años, siquier hasta mediaos de la década de 1930.Klaus Schönhoven (1989), páx. 134 Amás, el KPD tuvo que faer frente a otra amenaza: por esa dómina'l Partíu Nacionalsocialista Obreru Alemán d'Adolf Hitler, radicalmente anticomunista, empezó a ganar un importante sofitu popular y los sos milicies paramilitares empezaron a atacar a los comunistes.
Nel periodu final de la República de Weimar, el KPD caltúvose como una fuercia eleutoral sólida: nes eleiciones de mayu de 1924 el partíu llogró 3.693.280 de votos (12.61%) y 62 diputaos nel Reichstag lo que lo convirtió na cuarta fuercia política. Dempués de permanecer estabilizáu mientres el restu de la década de 1920, nes eleiciones de 1930 la so base eleutoral aumentó hasta los 4.590.160 de votos (13.13%) y 77 diputaos, convirtiéndose na tercer fuercia, por detrás de los socialdemócrates y de los nazis. Nes eleiciones presidenciales de 1932, Thälmann llogró un 13,2% de los votos mientres la primer vuelta. Consecuencia de la so creciente popularidá ente la base eleutoral izquierdista, en payares de 1932 la militancia del KPD aumentó de forma considerable y algamó 360.000 miembros. Nes eleiciones celebraes esi mesmu mes el partíu llogró 5.980.239 de votos (16,86%) y 100 diputaos, lo que constituyó un gran ésitu. Ello ye que con esti importante aumentu de votos y parllamentarios (munchos d'ellos antiguos votantes socialdemócrates), los comunistes llograron averase al SPD (que llogró 121 parllamentarios).Heinrich August Winkler (1993), páx. 536 Ello ye que tal que comenta William L. Shirer, los socialdemócrates perdieron nestos comicios unos 750.000 votantes, aproximadamente'l mesmu númberu de votos que ganaron los comunistes.William L. Shirer (1960), páx. 172
A pesar d'ello, nel mesmu periodu'l KPD siguió cola so política de considerar a los socialdemócrates como socialfascistas, lo qu'en realidá suponía considerar al SPD como'l principal enemigu a bater. Esti planteamientu foi en parte una de les razones que torgaron la formación d'una posible alianza de la esquierda alemana contra'l Partíu Nazi, que naquel momentu yera la primer fuercia eleutoral del país y yá controlaba'l Reichstag, anque non el gobiernu del Reich. Pela so parte, los socialdemócrates tampoco supieron cubicar l'amenaza real que suponíen Hitler y los nazis, y caltuvieron la so política tradicional. El canciller y líder de los socialdemócrates, Hermann Müller, declarara que los comunistes yeren la mesma cosa que los nazis.Adelheid von Saldern (2002), páx. 78
El periodu del nazismu thumb|Les SA nazis desfilando delantre de la Karl-Liebknecht-Haus, en Berlín, el 22 de xineru de 1933.
El 30 de xineru de 1933 el líder del Partíu nazi, Adolf Hitler, foi nomáu canciller pol presidente Hindenburg. El KPD y los sindicatos reaccionaron cola convocatoria d'una fuelga xeneral.Hans-Joachim Althaus et alii (1982), páx. 229 Nun pasó enforma tiempu en que los nazis incluyeron a los comunistes y los socialdemócrates ente los sos principales enemigos a esaniciar.