thumb|Vista de Vidreres Vidreres ye un conceyu de la provincia de Girona, Cataluña, asitiáu al sureste de la comarca de la Selva.
Historia El nome de Vitraris significa “trabayar el vidriu” o “fonte de vidriu”, pero nun se sabe l'orixe o'l porqué d'esti nome; solo conozse la esistencia d'un fornu de vidriu nos montes de Vidreres, pero nun se cree que perteneza al sieglu X. Vitraris de xuru tien un orixe más alloñáu que'l sieglu X, pero'l primer documentu escritu con esti nome apaez nel sieglu X. Vitraris o Vitriaris: nome del conceyu nel sieglu X. Vidreres: llamáu asina mientres los sieglos XII – XIII. Vidreras: mientres el sieglu XVIII, cuando apoderaba'l castellán y tamién mientres la dómina del franquismu (desprestixu del catalán). Vidreres: reestablecimientu del nome en setiembre de 1981.
Prehistoria
Nel términu municipal fixéronse afayos en superficie de material lítico perteneciente al Paleolíticu inferior y medio, con una datación ente 400.000 - 35.000 aC, sobre manera nel vecinderu de les Bòires y cerca de la urbanización de la Goba. Pero l'afayu prehistóricu más importante producir nel 1999, cola necrópolis de la Pi de la Lliura, na zona de Caulès. Trátase d'un campusantu d'urnes con restos de persones incineraes. El xacimientu ye de finales de la edá del bronce, ente 850 - 550 aC.
Escontra'l sieglu VII aC consolidar nes tierres catalanes la cultura ibérica, integrada por diversos pueblos y tou apunta a qu'en Vidreres taría la frontera ente los indigetes, qu'habitaben en l'Empordà, y los ausetanos, que poblaben la zona de Vic.
Edá antigua Cola llegada de los romanos a Cataluña'l 218 aC sumió la cultura ibérica. Los romanos permanecieron nel principáu hasta'l 476 cuando fueron sustituyíos por visigodos. Escontra'l 720 el territoriu foi ocupáu polos musulmanes pero'l 785 los carolinxos ocuparon Girona. Los carolinxos entamaron el territoriu catalán en condaos. La zona de Vidreres formó parte del vizcondáu de Girona, darréu llamáu Cabrera, que formaba parte del condáu de Girona.
Edá Media El primer documentu que fala con seguridá de la zona de Vidreres ta datáu'l 14 d'ochobre del añu 1001, cuando los condes de Barcelona, Girona y Osona, Ramon Borrell y Ermessenda de Carcassona, tomaron una propiedá llamada Palol, asitiada nel condáu de Besalú, y que pertenecía al vizconde de Girona: Seniofred I. Entós, el conde tuvo qu'indemnizar al vizconde dándo-y la propiedá de Lloret, qu'hasta entós formaba parte de Maçanet de la Selva. Vidreres tamién formaba parte de Maçanet. El documentu diz que Lloret fronteriza pel norte col Vilar Daniel, el camp Cominal y el términu de Caldes – Caulès. Esti Vilar Daniel correspuende a la parte de l'actual mas Valldaniel. Según un documentu del 1066 yá esistía la parroquia de Vidreres. El primer documentu que fala de Caulès ye del 919, pero referir al pobláu de Caulès Vell asitiáu anguaño nel términu de Caldes de Malavella, con restes que van del sieglu IX al XIV. Caules Vell atopar a 2 Km de distancia de Caulès de Vidreres.
El Vizcondáu de Cabrera thumb|derecha|Escudu de los Cabrera. Vidreres, como'l restu de Cataluña, vivió sol sistema social del feudalismu dende'l sieglu XI hasta los primeros decenios del sieglu XIX. El señor feudal de Vidreres foi'l vizconde de Cabrera, esti títulu pasó por vienda'l 1574 a los Montcada y el 1756, por boda, a la familia castellana de los duques de Medinaceli qu'anguaño entá ostenten el títulu de vizcondes de Cabrera. Pero cola abolición del réxime feudal hacia l'añu 1820, el títulu nobiliariu agora ye honoríficu. El vizconde tenía en Vidreres el castiellu de Sant Iscle, citáu per primer vegada'l 1194. Nel feudalismu la sociedá yera piramidal y esistíen rellaciones de vasallaxe. Yera una sociedá básicamente agraria y los grandes propietarios de la tierra yeren la corona, la nobleza y la ilesia. Nel casu de Vidreres los grandes propietarios yeren el vizconde de Cabrera, que disponía de más de la metá de la tierra; el señor de la Bruguera; los monesterios d'Amer, Breda y Valldemaria, etc.
Edá Moderna Nel sieglu XIV la población de Vidreres menguó por causa de la peste Negro. Del añu 1348 a 1349. Del 1362 al 1370 Vidreres tenía 621 habitantes y el 1497 solo 351. Esto supunxo qu'en Vidreres abandonárense más de 50 masos.
Los señores aumentaron les presiones sobre los payeses que quedaben pa evitar que menguaren los sos ingresos y estos payeses yeren conocíos como remensas. Vidreres, nel sieglu XV, yera una de les 23 poblaciones del principáu con más de 40 fueos o cases remensas. Toa esa tensión esplotó nel sieglu XV colos dos guerres Remensas y mientres la segunda guerra (1483-1486) los remensas ocuparon el castiellu de Sant Iscle que foi devueltu en cuanto acabó la guerra. El conflictu terminó cuando'l rei Fernandu II d'Aragón dictó la sentencia arbitral de Guadalupe el 21 d'abril de 1486.
Con esta sentencia esanicióse'l calter obligatoriu de los malos usos, el derechu de maltratar y munchos otros abusos señoriales menores. La sentencia impunxo dures multes económiques al conxuntu de los remensas y los payeses. Pa pagar la multa nomaron unos síndicos, ente ellos Pere Flor, de Vidreres. En Vidreres la crisis demográfica fizo que la parroquia de Caulès quedara casi despoblada y el 1448 foi xunida a la de Vidreres, cuando solo quedaba un habitante.
Nel sieglu XVI la población estancóse y el 1553 había unos 347 habitantes. Urbanísticamente Vidreres siguió creciendo alredor de la ilesia y per caminos de bastos, la villa comunicar con otres poblaciones como Sils, Caldes, Sant Feliu de Guíxols, Lloret y Blanes. Nel vecinderu de cáseslos Noves construyóse la capiya de los Dolores.
Los años centrales del sieglu XVII son ocupaos pola guerra de los Segadores. Mientres la guerra, los franceses ocuparon Girona y el 1653 Xuan d'Austria punxo asediu a la ciudá. De camín escontra Girona Xuan d'Austria y el so exércitu pasaron por Vidreres. Esti rei pasó los díes 16 y 17 de setiembre na Torre d'en Llobet.
Nel sieglu XVIII empecipió la Guerra de Socesión española mientres la qu'esistieron unes partíes de paisanos armaos que llucharon a favor de Felip d'Anjou, les Escuadres de Cataluña. Acabada la guerra, estes partíes ye van eslleieron, pero'l 1719 reorganizáronse, en total fueron 51 escuadres, ente elles la de Vidreres con 30 homes y 30 armes. El 1720 solo quedaben 27, ente elles la de Vidreres.
A pesar de la derrota política a Cataluña esti foi un sieglu de crecedera pa Vidreres, económicamente y demográficamente. Vidreres dobló la so población, que pasó de 252 habitantes el 1718 a 546 el 1787. La crecedera demográfica de Vidreres asocedió nel campu y na villa y asina s'abrir nueves cais: el carrer Nou y el carrer Sense Sortida. Eso, acompañáu pola bonanza económica, ayudaron a la edificación del nuevu templu parroquial ente'l 1790 y el 1800. A finales del sieglu XVIII Vidreres entá yera una población dedicada mayoritariamente a l'agricultura pero empezaben a ganar importancia a los artesanos ente los cualos había ferreros, xastres, texedores de llinu, etc.
Edá contemporánea El sieglu XIX nun foi tan sele como'l XVIII, vivióse'l fin del antiguu réxime y col del feudalismu, que foi sustituyíu pol estáu lliberal cola nueva organización qu'eso suponía tanto a nivel llocal como nacional. Foi un periodu en que Vidreres tuvo munchos plasmos. Mientres la guerra del francés, el 1808 pasaron les fuercies franceses que ye dirixíen a Barcelona, el 1809 pasaron por Vidreres les tropes italianes qu'ayudaben a los franceses nel asediu de Girona y el 1810 facer les tropes españoles. Más tarde, mientres la tercer guerra carlina (1872-1875) la villa foi diverses vegaes atacaes polos carlistes.
Nesti sieglu empezaron a surdir los partíos políticos y los sindicatos; vivir so los rexímenes políticos de la monarquía y república con más o menos llibertá. Tolos cambeos anteriores provocaron cambeos nes instituciones de Vidreres: l'antigua bailío de Vidreres foi abolíu y surdió el conceyu de Vidreres.
A pesar de les guerres y los cambeos gubernamentales el pueblu creció en tolos sentíos: económicamente, xeográficamente, en servicios, n'infraestructures, etc. El 1850 tenía 743 habitantes y el 1887, 2.223, ye dicir qu'en 40 años la población triplicóse. A partir de 1850 pasó a vivir más xente na villa que nel campu, y abriéronse nueves cais: Jaume Ferrer, Pablo Casals, Oriente, Santa María, de la Estrella, Ponente, Mediudía y Cataluña. Y a finales de sieglu construyeron dos edificios emblemáticos: El Casino y el Conceyu. Tou esta crecedera foi debíu en parte a l'apaición de la industria surotapera: los primeros fabricantes apaecieron escontra'l 1840; ente'l 1892 y el 1900 ye la dómina de mayor rellumanza con 25 fabricantes; y a principios del sieglu XX el sector entró en crisis de la que nun se recuperó. Anguaño solo hai un fabricante.
Sieglu XX El 1900 Vidreres tenía 2.123 habitantes y la población foi menguando hasta solu 1.710 habitantes el 1937. L'amenorgamientu foi debida en parte a la desapaición de la industria surotapera, y la población siguió dedicándose mayoritariamente a l'agricultura. Mientres la guerra civil (1936-1939) na plana de Vidreres construyóse un campu d'aterrizaxe de l'aviación republicana, edificóse un búnquer en Can Vall-llosera y nel bosc d'en Puig allugar los depósitos de combustible y los suministros del campu d'aterrizaxe.
Vidreres foi un pueblu onde la república gobernó hasta'l 2 de febreru de 1939 cola entrada de les tropes nacionales, dende entós hasta l'añu 1975 Vidreres tuvo so la dictadura franquista. L'añu 1952 instalar en Vidreres la industria llechero RAM que foi un motor económicu pal pueblu, esta industria llegó a allugar a 300 trabayadores, munchos d'ellos yeren inmigrantes d'Andalucía y Estremadura. Los años 60 fueron una década de crecedera que foi acompañada cib ka realización de nueves infraestructures: se pavimentaron les cais del pueblu, edificóse'l colexó de Sant Iscle, construyóse la caserna de la Guardia Civil, edificáronse les viviendes del Barri de la Pau y empezóse a urbanizar el barriu de Ferrúcheslos. La década de los 70 fueron años de construcción d'urbanizaciones pa cases de segunda residencia, básicamente pa la xente de la zona de Barcelona. Toa esta actividá fixo aumentar la población, que pasó de 1845 habitantes el 1960 a 2677 el 1970. L'añu 1975 empecipióse l'actual etapa democrática, pero la crisis económica ralentizó la crecedera: los 2953 del 1975 fueron 3207 el 1985.
El 1979 celebráronse eleiciones democrátiques municipales: primero gobernó'l PSC (1979-1987), dempués CIU (1987-1995). Dende entós gobernó'l PSC. Nestos 24 años el conceyu dotóse de nuevos equipamientos: zona polideportiva, biblioteca, centru d'asistencia primaria, colexu públicu Salvador Espriu, llar de xubilaos, campusantu, pavellón reforma del casino xunir y de Can Xiberta (escuela d'adultos), institutu Institut Vidreres i centro cívicu. Los últimos años del sieglu XX fueron de crecedera y anguaño la población ye de 7887 habitantes.
La Guerra Civil Vidreres foi un pueblu republicanu hasta'l 2 de febreru de 1939, cuando les tropes nacionales entraron y enllantóse el franquismu, hasta l'añu 1975. Mientres la Guerra Civil, en Vidreres se constuyó un campu d'aterrizaxe de l'aviación republicana nes contornes, na Plana. Tamién se construyó un búnquer en can Vall-llosera y trincheres nel bosc d'en Puig. Anguaño entá se caltién el búnquer, dientro de la masía de Vall-llosera.
El búnquer de can Vall-llosera