Guisando ye un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. La llocalidá, asitiada na zona central de la península ibérica, ta emplazada na cara sur de la sierra de Gredos a una altitú de 760 metros. El conceyu tien un clima mediterraneu d'iviernos nidios y branos templaos, con temperatures cimeres a les de la cara norte de la sierra de Gredos; la precipitación media añal, que supera los 1700 mm, ye bien elevada. En cuntaba con una población de habitantes.
El nucleu de población tuvo d'aniciase a finales de la Edá Media, casi con toa seguridá consistió nun primer momentu nun asentamientu de pastores. Mientres la Baxa Edá Media y casi tola Edá Moderna'l territoriu actual del conceyu formó parte alministrativamente del Señoríu d'Arenas. Foi en 1760 cuando, so reináu de Carlos III, l'aldega consiguió'l títulu de villa independizándose d'Arenas de San Pedro.
El cascu urbanu de la llocalidá, nel que destaquen les viviendes vernácules encaladas, foi declaráu Bien d'Interés Cultural cola categoría de conxuntu-históricu en 1976. Guisando ta incluyíu tamién dientro de la zona de proteición del parque rexonal de la Sierra de Gredos. Les fiestes populares n'honor al so patrón, San Miguel, celébrense'l 29 de setiembre. Na llocalidá predomina'l sector terciariu —sobre manera l'actividá turística—, anque'l sector primariu inda guarda cierta importancia. Si esclúyese la construcción el sector secundariu ye marxinal. L'alcalde del conceyu ye Eduardo Tremezo González, del Partíu Popular.
Toponimia y gentilicio
El topónimu surde na Edá Media pos en 1274 yá se fala d'un camín ganaderu «en Guisando», nun documentu nel que l'autoridá conceyil d'Ávila concedía diversos permisos a los habitantes d'Arenas; un sieglu más tarde el Llibru de la montería del rei Alfonsu XI anota l'abondosa población d'osos mientres el periodu branizu nel gargüelu de Guisando». Propúnxose que l'orixe etimolóxicu del topónimu «Guisando» pudiera tener un orixe xermánicu. Sería una composición de los términos Wis (sabiu) y Sanths o Sanps («verdaderu»); depués Guisando podría traducise como «verdá sabia» o «sabiu verdaderu». Consultáu'l 1 de xineru de 2013. El xentiliciu de la llocalidá ye «guisanderos».
Símbolos La representación heráldica del escudu y la bandera del conceyu aprobar de manera oficial el 30 de xineru de 2001. L'escudu se blasona de la siguiente manera: Escudu de Guisando|120px|left
El color oro del mantel alude a la riqueza cinexética del conceyu; el rollu del primer cuartel correspuende al rollu de la villa; el monte verde del segundu fai referencia a los montes que configuren el relieve del conceyu.
La descripción de la bandera ye la siguiente:
Xeografía
Allugamientu La llocalidá de Guisando atopar a 760 msnm nel sur de la provincia d'Ávila, enclavada nun valle arrodiáu de cumes, ente les que s'atopen la Cabeza del Covacho (un monte de 1566 m d'altor), Mirar, Cabeza del Cervunal (2114 msnm), Cabeza de Arbillas (1595 msnm) o la Cuerda de los Galayos. El valle ta constituyíu pol gargüelu que forma'l ríu Pelayo y los sos cursos tributarios al nacer nes cercaníes de los cumes de Mirar y los Galayos. Atopar a escasos seis quilómetros del conceyu más pobláu y capital de la contorna (Arenas de San Pedro) y a 88 km d'Ávila.Google maps. El puntu más altu del conceyu ye'l picu de Mirar, de 2343 m d'altor, que comparte colos conceyos d'Arenas de San Pedro, Hoyos del Espino y El Hornillo.
Xeoloxía right|thumb|Los Galayos. El Sistema Central, del cual forma parte la sierra de Gredos ye un cordal que los sos materiales provienen de la oroxenia hercínica —hai aproximadamente 300 millones d'años—. Sicasí'l relieve actual data de la oroxenia alpina —hai aproximadamente 30 millones d'años—, cuando'l cordal alzóse percima del pandu, formada del mesmu tipu de material. Ta compuesta principalmente de roques metamórfiques y plutóniques. Nel casu particular de Guisando, anque arrodiáu d'un suelu de granitos biotíticos, bona parte del términu municipal —incluyendo la mesma llocalidá asítiase sobre terrenales onde predominen les micacites, les cuarcites y los esquistos del Cambrianu Inferior.
Nel Cuaternariu l'aguada meridional de la sierra de Gredos —al contrariu que la septentrional— nun sufrió fenómenos glaciares d'importancia; nella son los fenómenos de tipu enchente, influyíos pola importante pluviometría, los que determinaron principalmente'l relieve de l'aguada.
Hidrografía thumb|right|Gargüelu del ríu Pelayos al so pasu pola llocalidá. El principal cursu que traviesa'l conceyu ye'l ríu Pelayos, afluente del río Arenal, tributariu de la mesma del Tiétar, que pertenez a la cuenca hidrográfica del Tajo. El Pelayos formar a partir de la confluencia de distintes riegues que baxen de la sierra col gargüelu de los Galayos. El regueru Cobacho crucia'l nucleu urbanu.
El Riocuevas o río Cueves, otru tributariu del río Arenal y qu'enagües embaxo se represa nel banzáu d'Arenas de San Pedro, tamién tien parte del so cursu pol conceyu.
Clima thumb|right|Fuerte agua pela redolada de Guisando. Guisando presenta unos niveles de precipitación añal bien alzaos —nel periodu 1960-1996 la estación pluviométrica de Guisando-El Risquillo foi la más «lluviosa» de la provincia—. Asitiada abellugada de los vientos del norte pola sierra de Gredos y el Cabezo del Covacho, la llocalidá tien un réxime térmicu con temperatures más nidies que l'aguada norte qu'incluyiría al conceyu dientro d'un clima de tipu Csa según la clasificación climática de Köppen. Consultáu'l 2 d'avientu de 2012. Los máximos de precipitación recuéyense na seronda ya iviernu.
Fauna y vexetación thumb|right|220px|Exemplar machu de Capra pyrenaica na sierra de Gredos.
En función de l'altitú puede describise distintos pisos bioclimáticos. Nel primer nivel con un altor máximu nel conceyu alredor de los 800 msnm, asitiaríase'l pisu mesomediterráneo onde los árboles predominantes son la encina (Quercus ilex) y la sufrera (Quercus suber), amás del enebro y del majuelo. Tamién tán presentes delles especies relictas propies d'un monte de laurisilva como'l lauroceraso (loru) o'l yérbadu. thumb|240px|left|Trupos montes de Pinus pinaster pela redolada de la llocalidá Nel pisu darréu cimeru, el supramediterráneo —nel que se enclava la llocalidá y que na zona ta rellacionáu a una precipitación y mugor ambiental bien alzada— la especie dominante anguaño ye'l Pinus pinaster, frutu de les repoblaciones llevaes a cabu mientres el sieglu XIX con oxetu de reforestar la zona. Llegaría hasta los 1600 msnm. Enriba d'esti atopa'l pisu oromediterráneo, carauterizáu pol piornal y exemplares esvalixaos de Pinus sylvestris. Percima de los 2200 msnm atópase'l pisu criomediterráneo, con temperatures medies añales per debaxo de los 4 °C; nésti prodígense'l cervunal y los liquen y mofos de monte.
Esta variopinta flora vese acompañada por una avifauna que presenta rapazos como'l azor o les utres negres y lleonaes; amás d'otres especies como la cigüeña negra, carboneros, herrerillos o glayos. Ente los mamíferos atopen el meloncillo, el xabalín, el corzu, el venáu, la cabra montés y el foín; tocantes a reptiles tán presentes el llagartu ocelado y les llagarteses colilarga y colirroja, ente otres especies.
Historia Nun se conocen buelgues qu'indiquen la presencia de los vetonos nel términu municipal, nin tampoco romanos o visigodos. Considérase probable sicasí la población del territoriu por pastores d'orixe bereber. thumb|right|200px|En verde claru territoriu ocupáu pol conceyu d'Ávila nel sieglu XIII Dempués de la Reconquista el territoriu del valle del Tiétar repoblar con naturales d'Ávila amás de xentes del norte de la península ibérica, como gallegos o navarros. A partir del sieglu XIII la estensión del conceyu d'Ávila al sur del Sistema Central convertir nun territoriu ricu en recursos naturales que dexaba un aprovechamientu variáu, tantu por aciu la ganadería, la minería de fierro y otres actividaes agraries como l'apicultura y la silvicultura.
La fundación del nucleu actual de Guisando como tal nun ta tan clara. Propónse que tuvo de fundase a empiezos del sieglu XV —sobre un asentamientu ganaderu orixinal— anque ye en 1576 cuando s'anota per primer vegada l'aldega nun documentu, una partida bautismal. L'actual territoriu nel que s'asitia'l pueblu formó parte del señoríu y arciprestalgu d'Arenas de San Pedro, en poder del ducáu del Infantado, que tuvo nel sur de l'actual provincia d'Ávila importantes posesiones tantu nel territoriu d'Arenas como alredor de San Martín de Valdeiglesias. thumb|left|160px|Carlos III otorgó'l títulu de villa de Guisando en 1760.
Guisando, de nuevu como aldega del señoríu d'Arenas de San Pedro, pasó a pertenecer por cuenta de los avatares del poder señorial y non el criteriu xeográficu de la provincia d'Ávila a la provincia de Guadalaxara en 1587. D'alcuerdu al censu del Marqués de la Ensenada de 1752, Guisando cuntaba con 110 vecinos, 445 habitantes y 120 viviendes entós daquella. So reináu de Fernandu VI, la llocalidá —como otres aldegues del señoríu y la mesma Arenas— pasó a formar parte del partíu de Talavera en 1752 por cuenta de la división alministrativa del Repertoriu de la Renta del Tabacu. Nesos mesmos años, nel catastru del marqués de la Ensenada informar d'una población de 445 vecinos. thumb|right|200px|Rollu de la villa El censu de Floridablanca confirma l'aumentu poblacional de la llocalidá, pos señalaba una población de 588 individuos pa 1782. El 6 d'agostu de 1760 la llocalidá consiguió la declaración de villa col sofitu de la titular del ducáu del Infantado, Francisca Hurtado de Mendoza— nun procesu paralelu al qu'esperimentaron otra aldegues del señoríu como El Arenal, El Hornillo y Poyales del Hoyo ente los sieglos XVII y XVIII—. Consiguir por aciu la concesión d'una Carta de Villazgo per parte del rei Carlos III en favor de la so independencia alministrativa d'Arenas de San PedroBoletín Oficial del Estáu del 25 de xunu de 1976 Real Decretu 1488/1976, de 23 d'abril. nuna disposición roblada pol monarca del 29 de xunetu d'esi mesmu añu. Entós daquella la llocalidá cuntaba con 441 habitantes.
Cerca de la plaza del Conceyu atopa'l rollu, un monumentu de piedra que fai referencia a esta separación. En 1834, cola organización territorial de Javier de Burgos y les nueves provincies, Guisando volvió como'l restu de llocalidaes de l'actual contorna del valle del Tiétar a la provincia d'Ávila. Mientres los sieglos XVIII y XIX tuvo importancia como actividá económica la industria del viérbene de seda.
Pascual Madoz describir nel so diccionariu xeográficu-estadísticu-históricu de 1850 como una llocalidá asitiada nuna fonda fondalada, en terrén aspru y llenu d'altos cuetos, abellugada de los vientos del norte, sur y oeste». Tamién indica que cuntaba nesa dómina con ente 200 a 240 cases de dos pisos, una plaza nel centru de la población con portalaes de madera (na que taba la casa del conceyu), cárcel y la escuela d'instrucción primaria compartida ente dambos sexos (de 80 alumnos).
thumb|right|160px|Gargüelu de los Galayos; al empiezu d'esti valle atopa l'Abellugu Victory de monte. Ye reseñable la diferencia neta positiva ente la población de fechu y la de derechu mientres el final del sieglu XIX y los empiezos del sieglu XX. Esti déficit» de guisanderos qu'en realidá nun habitaben nel conceyu deber a que'l predominiu del pinu como especie forestal obligó a los pastores de caprino a buscar camperes fuera del conceyu. Delles llocalidaes del valle del Tiétar recibieron a estos habitantes dientro de los sos términos. Nes eleiciones municipales del 12 d'abril de 1931 salió escoyíu como alcalde de la llocalidá'l conservador Demetrio García Serrano, qu'en 1932 presentó la so dimisión y foi sustituyíu pol tamién conservador Fermín Fraile Fernández. thumb|left|160px|Cruceru xunto a la ilesia