Fuentidueña ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Asitiada nel estremu norte de la provincia de Segovia, la villa de Fuentidueña álzase sobre un estrechu valle formáu pol ríu Duratón, situación xeográfica única qu'esplica la importancia de la villa mientres la Edá Media.
Símbolos
120px|left|Escudu de Fuentidueña
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la . L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Xeografía
Allugamientu La llocalidá de Fuentidueña asítiase na zona central de la península ibérica, nel estremu norte de la provincia de Segovia, tien una superficie de 50,55 km², y les sos coordenaes son .
Noroeste: Vivar de Fuentidueña Norte: Sacramenia Nordeste: Pecharromán Oeste: Calabazas de Fuentidueña 75px Este: Fuentesoto Suroeste: Valles de Fuentidueña Sur: San Miguel de Bernuy Sureste: Tejares
Clima El clima de Fuendiueña ye continental, de resultes de la elevada altitú y el so alloñamientu de la mariña, les sos principales carauterístiques son:
La temperatura medio añal ye de 11,50ºC con una importante oscilación térmica ente'l día y la nueche que puede superar los 20ºC. Los iviernos son llargos y fríos, con frecuentes borrines y xelaes, ente que los branos son curtios y calorosos, con máximes alredor de los 30 °C, pero mínimes fresques, superando llixeramente los 13 °C. El refrán castellanu "Nueve meses d'iviernu y trés d'infiernu" carauterizar a la perfeición.
Les precipitaciones añales son escases (514,10mm) pero distribuyir de manera relativamente permediada a lo llargo del añu sacante nel branu que ye la estación más seca (82,20mm). Los montes que delimitan la pandu retienen los vientos y les agües, sacante pol Oeste, onde l'ausencia de grandes montes abre un pasiellu al Océanu Atlánticu pol qu'enfusen la mayoría de les precipitaciones que lleguen a Fuentidueña.
Precipitaciones per estación (mm) Primavera Branu Seronda Iviernu TOTAL149,40 82,20 141,10 141,40 514,10
Na Clasificación climática de Köppen Consultáu'l 25 de payares de 2015. corresponder con un clima Csb (oceánicu mediterraneu), una transición ente'l Csa (mediterraneu) y el Cfb (oceánicu) productu de l'altitú. A diferencia del mediterraneu presenta un branu más nidiu, pero al contrariu que nel oceánicu hai una estación seca nos meses más templaos.Axencia Estatal de Meteoroloxía, Atles climáticu ibéricu
La inversión térmica ye frecuente en Fuentidueña, especialmente en iviernu, en situaciones anticiclóniques fuertes que torguen l'ascensu del aire y concentren el pocu mugor nel valle del Ríu Duratón, dando llugar a borrines persistentes y xelaes. Esti fenómenu remata cuando al calecer l'aire que ta en contautu col suelu restablezse la circulación normal na troposfera; suel ser cuestión d'hores, pero en condiciones meteorolóxiques desfavorables la inversión puede persistir mientres díes.
Demografía A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 123 habitantes, 64 homes y 59 muyeres.
Historia El caserío que n'orixe s'alcontró a lo cimero de la fastera, na redolada del castiellu y la ilesia de San Martín va moviéndose escontra la ribera, nun procesu que se foi acelerando nes últimes décades, ocupando na actualidá'l terciu inferior del recintu cercáu y la zona extramuros allegante, zona que yá yera vital na Edá Media como atestigua la esistencia de la ponte y la ilesia románica de Santa María.
A pesar de los problemes que causaron les aceifas d'Abderramán II mientres la primer metá del sieglu X y les tarrecibles y siempres victorioses incursiones d'Almanzor mientres la segunda metá del sieglu, la contorna tuvo de ser repoblada bien tempranamente, siendo unu de los nucleos de repoblación más antiguos de la provincia. thumb|La piedra atópase coronando un murete ente les cais Pósito y San Miguel Alta, dientro del recintu cercáu nel llugar llamáu La Tercia. La piedra de la cai Pósito Trátase d'una piedra con inscripción fechada en 1002 que, según César Herrero, podría conmemorar la última campaña d'Almanzor previa a la de Calatañazor. Según esti autor, la traducción de la inscripción de la piedra podría ser la siguiente:
La segunda metá del sieglu XII y tol sieglu XIII tuvo de ser la dómina dorada de la villa, que s'arrodió d'una amplia muralla, que llueu quedaría enchida pel llau septentrional, como atestigua la esistencia del templu románicu de Santa María, convirtiéndose a empiezos de sieglu XIII, en Comunidá de Villa y Tierra. A partir del sieglu XIV, de resultes de la perda de la función militar y alministrativa que foi la base de la so esistencia, produzse'l lentu tornar de la villa.
Na actualidá, l'antigua Comunidá de Villa y Tierra de Fuentidueña caltién entá la so estructura y la so cabeza nesta villa, arrexuntando a 21 pueblos.
Alministración y política
Patrimoniu Ilesia de San Miguel, vista dende l'oeste.|thumb|right Ilesia de Santa María la Mayor, extramuros.|thumb|right Ponte sobre'l Duratón, d'orixe medieval.|thumb|right Tola villa ta declarada Bien d'Interés Cultural, en categoría de conxuntu históricu. Ésti constitúi un fiel testimoniu de la evolución d'una comunidá humana con un pasáu cuayáu de fechos históricos y personaxes relevantes del que se caltienen importantes restos, dalgunos d'ellos declaraos BIC individualmente:
Castiellu de Fuentidueña. Les ruines del castiellu, que'l so redolada foi declaráu BIC por decretu de 22 d'abril de 1949, y el recintu muráu, con tres puertes d'accesu la puerta del Palaciu, la puerta de la Calzada y la puerta d'Alfonsu VIII.Conceyu de Fuentidueña: la muralla.
Ilesia de San Martín. Ilesia arruinada que foi declarada BIC por decretu de 3 de xunu de 1931.
Ilesia de San Miguel. Ilesia parroquial de la llocalidá que foi declarada BIC por decretu de 21 d'avientu de 1995.
Ilesia de Santa María. Antigua ilesia del arrabalde de la Villa rehabitiliada va pocos años.
Hospital de la Madalena. Edificiu arruináu que foi declaráu BIC el 16 de xunu de 1995.
Capiya del Pilar. La capiya del palaciu de los Condes de Montijo, unu de que los sos renuevos llegó a casóse col emperador de Francia, declarada BIC el 9 de mayu de 1996.
Necrópolis medieval. Na parte cimera del recintu cercáu, atópase una necrópolis escavada en roca, con sepultures antropomorfas de cronoloxía medieval.
Coles mesmes el conxuntu caltién una gran ponte de piedra y anque escasos, interesantes exemplos d'arquiteutura popular, ente los que cabo destacar l'espaciu urbanu allugáu na cai nueva con construcciones mistes de treme de madera. Coles mesmes caltiénense numberoses pieces armeres, escudos, cercos funerarios medievales y restos de portaes medievales civiles.
Personaxes pernomaos Pedro de Luna y Manuel (1415-1494), I Señor de Fuentidueña, soterráu nel conventu de San Francisco. Antonio de Luna y Valois (1512-1593), VI Señor de Fuentidueña, nacíu na llocalidá y soterráu na Ilesia de San Miguel. Álvaro de Luna y Sarmiento ( ¿? -1581), VII Señor de Fuentidueña, soterráu nel conventu de San Francisco. Antonio de Luna y Enríquez de Almansa (1575-1605), I conde Fuentidueña, nacíu nel Palaciu condal y soterrao nel conventu de San Francisco. Juana de Mendoza y Toledo ( ¿? -1595), esposa del VIII Señor de Fuentidueña, finada na llocalidá y soterrada nel conventu de San Francisco.
Ver tamién Comunidá de Villa y Tierra de Fuentidueña Condáu de Fuentidueña Señoríu de Fuentidueña Bienes d'interés cultural de la provincia de Segovia Diputación Provincial de Segovia Conceyos de Segovia VC - Valtiendas IGP - Lechazo de Castiella y Lleón IGP - Gochucu de Segovia
Bibliografía
Referencies
Enllaces esternos
Categoría:Llocalidaes de la provincia de Segovia Categoría:Conceyos de Segovia Categoría:Bienes d'interés cultural de la provincia de Segovia Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Llocalidaes d'España ensin partíu xudicial