Matilla de los Caños del Río ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la comarca del Campu de Salamanca (Campu Charro). Pertenez al partíu xudicial de Salamanca.

El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Caníes de Torneros, Carrascal de Sanchiricones, Linejo, Matos Altos, Matilla de los Caños del Río, Ochando y Pocín, amás de polos despoblaos de Campu del Hospiciu, Carrascalino y El Cueto, ocupa una superficie total de 69,29 km² y según los datos demográficos recoyíos pol INE nel añu , cuenta con una población de habitantes.

Demografía

Nucleos de población El conceyu estremar en dellos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE. Nucleu de población Poblaciónalign="right"605Caníes de Torneros13Linejo7Carrascal de Sanchiricones3Pocín3Matos Altos2Campu del Hospiciu0Carrascalino0El Cueto0Ochando0

Historia thumb|Detalle del mapa "Spain and Portugal" realizáu por John Betts en 1838, nel que puede apreciase Matilla La primer muerte de vida na zona tien d'asitiase alredor del cuartu mileniu antes de Cristu, periodu nel que los estudiosos inclúin les construcciones de los monumentos megalíticos funerarios llamaos dólmenes, como l'atopáu na finca Linejo, del que socesives campañes arqueolóxiques recuperaron diversos ya importantes materiales.

Tocantes a l'actual llocalidá hai qu'indicar que foi fundada nel sieglu XIV, quedando encuadrada nel Quarto de Baños de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Llión.Mínguez, José María (Coord.) (1997). Historia de Salamanca. II Edá Media. Salamanca: Centru d'Estudios Salamanquinos. Páx. 323

Queden restos d'un castiellu alzáu nel visu de la fastera na que s'asitia'l pueblu, del que, ordenada la so destrucción en 1505 pol rei católicu don Femando, inda puede siguise'l so perímetru. Darréu, cola creación de les actuales provincies en 1833, Matilla quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.

Mientres la Guerra civil española tuvo operativu nel noroeste del términu municipal l'aeródromu de San Fernando, na paraxa de Campu del Hospiciu, qu'emprestó serviciu al bandu subleváu y foi abandonáu una vegada rematada la guerra.

En 1943 la Diputación provincial escueye mayoritariamente al so alcalde Alipio Pérez-Taberneru y Sanchón pal cargu de procurador en Cortes na I Llexislatura de les Cortes Españoles (1943-1946), representando a los conceyos d'esta provincia.Apartáu y), artículu 2ᵘ de la Llei de Creación de les Cortes Españoles Decretu de 14 d'ochobre de 1942, sobre designación de procuradores en Cortes representando a los conceyos (BOE nᵘ288, de 15 d'ochobre de 1942)

Cultura Les fiestes llocales son el Llunes d'Antroxu, nes que se suel celebrar los quintos, la comida típica de llimones, el martes d'antroxu, ente otres actividaes. El día de Santiago Apóstol, celébrase'l patrón del pueblu, nel que les sos actividaes más destacaes son tornar popular, comida de paella pa tol pueblu, xuegos pa neños y mayores y fueos artificiales acompañaos de verbena.

Patrimoniu thumb|left| Nel centru del pueblu atopa la ilesia parroquial, restaurada y reformada en delles ocasiones, que'l so patrón ye Santiago Apóstol na que s'atopen dos obres del reconocíu y gallardoniáu escultor, fíu del pueblu, Venancio Blanco, representando a San Isidro Llabrador (1944) y Santa Águeda (1990). L'edificiu de les antigües escueles foi restauráu polos alumnos del C.R.A. Los Carrascales y dedicáu a muséu escolar. Na fachada pueden vese dibuxos bien variaos que fueron pintaos por alumnos. Nel muséu pueden reparase como yeren les antigües escueles. Nelles estudió'l pintor y escultor, Venancio Blanco, y n'homenaxe a él púnxose-y el so nome al muséu. Nél hai llibros y material que yeren d'antiguos alumnos del pueblu, la clase ta decorada por semeyes d'alumnos del pueblu y dellos mapes. A unos 6km del nucleu urbanu atópase la Ermita del Cueto, abierta los domingos y díes festivos mientres la misa de 13:30 a 14:30 hores, la ermita de la Virxe del Cueto ye, amás de centru espiritual de gran devoción na provincia, el patrimoniu artísticu-relixosu más importante de la zona. La Virxe María apaecer a un pastores nuna encina, sobre la que s'edificó la Ermita. Aportar pola nueva carretera de Salamanca esviándose en Caníes de Torneros siguiendo unos 3 km. per camín de tierra llegar al puexu onde s'atopa la ermita, dende la que se ven escelentes paisaxes y aliéndense los arumes del campu charro. La ermita, atopar nel interior del recintu de la plaza de toros alredor d'un vieyu negrucu. A la izquierda de la ermita, atópase una humilde casa porticada con balcón corríu, abellugu d'ermitaños y flaires, forma una esquina encantadora que, pola so cencellez, capta aína l'atención, si afitámonos nes columnes podemos ver qu'una ye un miliario romanu, de xuru traíu de la calzada de la plata. El Conxuntu de la obra ye del S. XVII, anque'l camarín de la Virxe correspuende'l S. XVIII . L'interior tien tres retablos unu principal y dos llaterales separaos del restu de la ermita por una preciosa verja forxada en 1830 , dotáu, too ello, d'una escelente decoración nel más puru estilu Rococó de la dómina, resultando espectaculares los dos querubinos que, sentaos a plombu sobre les dos columnes centrales, sosprienden pola so fuercia, movimientu y realismu, según llabrar en piedra del esterior de la capiya camarín. A la fin de la nave, nel coru, un estucado policromado representa una escena de la vida de San Isidro Llabrador.

Personaxes pernomaos Venancio Blanco, escultor

Galería de semeyes

Ver tamién Provincia de Salamanca Campu Charro

Referencies

Enllaces esternos

Categoría:Conceyos de Salamanca Categoría:Llocalidaes de la provincia de Salamanca