Fuentelencina ye un conceyu español perteneciente a la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. En 2015 cuntaba con una población de 332 habitantes empadronaos.
Símbolos L'escudu heráldicu que representa al conceyu foi oficializáu en 2001 col siguiente blasonamiento: left|120px|Representación heráldica del blasón escritu oficializáu
La descripción testual de la bandera, oficializada en 2005, ye la siguiente:
Xeografía La llocalidá ta emplazada ta asitiada a una altitú de 971 msnm nel altu pandorial alcarreñu que dixebra los valles de los ríos Tajo y Tajuña. Cercana a la carretera N-320, topar a unos 40 km de la capital de la provincia.
Noroeste: Tendilla Norte: Peñalver Nordeste: Berninches Oeste: Moratilla de los Meleros 75px Este: Alhóndiga Suroeste: Hueva Sur: Valdeconcha Sureste: Sayatón
El so clima ye de tipu continental con iviernos fríos y branos daqué más curtios y calorosos, anque con nueches fresques pol altor sobre'l nivel del mar. Ta asitiada nun llanu y como munchos pueblos de Guadalaxara arrodiada de pequeños ribayos o vegues. La mayor parte del so territoriu utilizar pa l'agricultura de secanu (xirasol y cebada) y la olivar. Nes sos vegues sémense abondoses güertes. La vexetación autóctona dominante ye'l chopu, blima, llamera nes vegues y la d'encina, carrasco, pinu y caxigal nel altu. Pero la superficie arbórea ye bien escasa y solo tien una pequeña porción de monte arboláu.
De les sos vegues surden numberoses fontes, la más popular ye la Fonte de baxo que ta xusto debaxo del pueblu, de primeres de la vega principal, y que les sos agües usar siempres p'abastecer al pueblu.
Historia Dende'l sieglu XII la entós aldega de Fuentelencina perteneció a la Orde de Calatrava. Dos sieglos dempués y gracies a el pidimientu d'unu de los sos maestres, Pedro Muñiz Godoy, el rei Enrique II de Trastámara dio-y el privilexu de villazgo en 20 de setiembre de 1369.
El so fíu Xuan I de Castiella, en 1383, confirmó particular privilexu pa celebrar Feria selmanal tolos xueves del añu de ganáu y mercaderías, que tenía la población dende principios del sieglu XIII y que foi una de les más célebres de toa La Alcarria permaneciendo hasta principios del sieglu XVI, cuando una epidemia de peste bubónica amenorgó la población a un terciu de lo que foi, según fixo constar en 22 de payares de 1575 el conceyu de la villa a los funcionarios de Felipe II: Nesta Villa hai güei setecientos vecinos; foi d'antiguo de más Vecindá, porque dientro de la cerca caben más de mil y doscientos Vecinos y nos despoblaos hai señales d'edificios antiguos ordinarios, y tien noticia que siendo de más de novecientos Vecinos, na pestilencia del añu de mil quinientos siete quedaron namái ochenta casaos
Y sigue el conceyu esplicando al rei los antecedentes de Feria tan relevante: Nesta Villa hubo mercáu'l Xueves per primer mercé y privilexu, que-y dio'l Maestre González Yañez, que por otru nome llamóse Gonzalo Juan, y ansí el privilexu empieza: Frai g. y hera de mil y doscientos cincuenta y siete, que foi añu de la encarnación de mil y doscientos diez y nueve, y ansí el privilexu nun puede entendese sinón entendiendo esta distinción; confirmó esti privilexu é dio de nuevu'l mercáu'l Rei D. Enrique'l primeru, yera de mil doscientos y cincuenta y siete, que foi añu de mil y doscientos diez y nueve, que reinó tres el Rei D. Alonso novenu; esti mercáu nun s'usa, y entiéndese que cesó pola pestilencia, y creise se que dende l'añu de mil quinientos siete. Ansí mesmu hai memoria que obo feria, porque paresce por un testimoniu signado de Anton López, Escribán públicu de Fuentelaencina, de seis de Setiembre de mil cuatrocientos cincuenta y nueve, qu'apregonaron la feria dende diez de Payares hasta primeru d'Avientu; d'esta feria obo información que se, usó y guardó dellos años, y dempués pola mesma razón de pestilencia perdióse.
Fiestes Les sos fiestes principales son: San Agustín: 28 d'agostu. Son les fiestes patronales, de normal empiecen el 27 d'agostu cola suelta d'una vaquilla. Prosiguen hasta'l 31 celebrándose encierres,una corrida de toros y peles nueches hai música na plaza mayor. L'últimu día ye'l de la carne nel que se cocina la carne d'unu de los toros y cómese na plaza por tolos vecinos del pueblu. Cristu: 14 de mayu
Monumentos thumb|right|Casa consistorial thumb|Fonte de baxo. Casa consistorial
Construyida nel sieglu XVI. Fonte de baxo D'orixe medieval y nos arrabaldes, de que'l so manantial probablemente trai'l nome la villa, según dixo'l Conceyu en 1575 al rei Felipe II d'España. Ilesia de l'Asunción de La nuesa Señora
Restos de muralla D'antiguo arrodiaben el pueblu y la torre de la Mora Cantana. Plaza mayor Plaza mayor porticada, típica de La Alcarria.
Demografía El conceyu, que tien una superficie de 44,30 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con habitantes y una densidá de hab./km².
Personaxes pernomaos Pedro Díaz de Rojas (1724-1796) abá mayor de la Ilesia Maxistral d'Alcalá de Henares, reformador y rector de la Universidá d'Alcalá.Marchamalo Sánchez A. La Maxistral na Ilustración. En: Chamorro Merín G (coordinador). Historia y Arquiteutura de la Ilesia Maxistral d'Alcalá de Henares. Alcalá de Henares: Institución d'Estudios Complutenses; 2016. p.165-91.
Referencies
Enllaces esternos
Categoría:Conceyos de Guadalajara Categoría:Llocalidaes de la provincia de Guadalajara Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Llocalidaes d'España ensin partíu xudicial