Palestina (Árabe: فلسطين, Filesṭīn, Falasṭīn o Filisṭīn), oficialmente declaráu como'l Estáu de Palestina (Árabe: دولة فلسطين, Dawlat Filesṭin),so-nome-a-estáu-de-palestina-/ El País, Uruguái. Palestina camuda'l so nome a "Estáu de Palestina" (consultáu'l 6 de xineru de 2013). ye un Estáu con reconocencia parcial allugáu nel Próximu Oriente, más concretamente nel Llevante mediterraneu, y que llenda con Israel, Xordania, Exiptu y la ribera sudoriental del mar Mediterraneu. Tamién ye consideráu un protoestado. Foi proclamáu nel exiliu en Arxel el 15 de payares de 1988, cuando'l Conseyu Nacional de la Organización pa la Lliberación de Palestina (OLP) adoptó la declaración d'independencia de Palestina de forma unillateral. Nesi tiempu la OLP nun exercía control sobre territoriu dalgunu, y yera un gobiernu nel exiliu. Entá güei, el territoriu reclamáu pal Estáu de Palestina caltiénse baxu ocupación israelina. Reivindica los territorios palestinosDeclaración d'independencia de Palestina (1988). definíos antes de la guerra de 1967, y designó a Xerusalén Este como la so capital. En 1994, conforme a los alcuerdos d'Oslu ente la OLP y el Gobiernu d'Israel, foi establecida l'Autoridá Nacional Palestina como una entidá alministrativa transitoria. El 31 d'ochobre de 2011, foi almitida como miembru númberu 195 de la UNESCO, como Estáu miembru de plenu derechu.
El 29 de payares de 2012 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes adoptó la Resolvimientu 67/19 (proyeutu de resolución A/67/L.28) en virtú de la cual concedió a Palestina la condición d'Estáu observador non miembru» de la organización, reafitando amás el derechu del pueblu palestín a un territoriu so les fronteres definíes antes de la Guerra de 1967.http://daccess-dds-ny.un.org/doc/UNDOC/LTD/N12/607/39/PDF/N1260739.pdf?OpenElement Resolvimientu A/67/L.28 de la ONX Esta resolución nun implica entá l'almisión de Palestina como miembru plenu de la organización, pos para ello precisaríase de l'aprobación del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes nel cual Estaos Xuníos opónse. El 17 d'avientu de 2014 el Parllamentu Européu sofitó públicamente la reconocencia del Estáu de Palestina, tres faelos los parllamentos de dellos países miembros como Reinu Xuníu,http://www.nytimes.com/2014/10/14/world/europe/british-parliament-palestinian-state.html?_r=0 España, Francia,https://www.elmundo.es/internacional/2014/12/17/549173a322601d9y748b4577.html Irlandahttp://www.elperiodico.com/es/noticias/politica/camara-baja-irlanda-reconoz-estado-palestino-3764126 ya Italia.http://lapostanoticias.com.uy/internacionales/el parllamentu italianu-reconoz-al estáu-de-palestina/ La reconocencia del Parllamentu Européu y de los parllamentos nacionales ye puramente simbólicu, una y bones el reconocencia efectiva deber realizar cada unu de los gobiernos de los estaos miembros. Na actualidá, l'únicu país de la XE que la hai reconocíu siendo yá miembru de la Unión foi Suecia, magar Polonia, Bulgaria, República Checa, Eslovaquia, Hungría, Rumanía, Malta y Xipre reconocer dende la década de los ochenta.Misión Permanente Observadora del Estáu de Palestina nes Naciones Xuníes (2017). «Rellaciones Diplomátiques» (n'inglés). Consultáu'l 29 d'ochobre de 2017. En mayu de 2015 tamién foi reconocíu oficialmente pola Santa Sede.estáu palestín.shtml El Vaticanu reconoz al Estáu Palestino, latercera.com, 13 de mayu de 2015.El Vaticanu va reconocer al Estáu de Palestina, diariu El País, 13 de mayu de 2015. A empiezos de 2018, un total de 136 estaos reconocen a Palestina como un estáu soberanu.
Historia
La Palestina histórica
Orixe del topónimu El términu "Palestina" provién del antiguu pueblu de los filisteos, mentaos na Biblia y otros testos antiguos, como ocupantes de la faxa costera al sur de Siria y Fenicia. Esta etnia, integrada por emigrantes venceyaos a los Pueblos del Mar (quiciabes de procedencia exea, anque nun ye seguru) asitiar nel territoriu conocíu como Canaán mientres la transición ente la Edá del Bronce y del Fierro; aproximao nel sieglu XII e.C.Pérez Largacha Antonio El Mediterraneu oriental ante la llegada de los Pueblos del Mar en Gerión, Vol. 21, Nº 1, 2003, páxs. 27-49Brug, J. F. A Literary and Archaeological Study of the Philistines, BAR International Series 265 (Oxford: B.A.R., 1985), 10-15, 46-50.Formaron una confederación de cinco ciudaes (Pentápolis filistea) ente Jope y Gaza, adoptaron costumes cananees y convirtiéronse na potencia dominante de la rexón mientres el sieglu X e.C., reemplazando la hexemonía exipcia na rexón.Finkelstein, Israel. Una actualización de la Cronoloxía Baxa: arqueoloxía, historia y Biblia. En CUADIERNOS DEL CENTRU D'ESTUDIOS D'HESTORIA DEL ANTIGUU ORIENTE Volume 6 2008, páx. 115 y ss Por cuenta del so usu del fierro, apoderaron a les poblaciones del interior, les tribus hebrees, coles cualos llibraron cruentes batalles. Esta enemistá quedó reflexada na Biblia y tresformó el términu filistéu nuna designación peyorativa.
Según el diccionariu etimolóxicu Douglas Harper, De la mesma, l'orixe de la pallabra "filisteos" ye, según la mesma fonte:
Antigüedá
La historiografía del territoriu llamáu Palestina ta marcada en gran midida por dos factores rellacionaos que son les tradiciones relixoses y les disputes territoriales. Dellos autores, como Dever o Pfoh, sostienen que pa evitar la llectura fundamentalista o nacionalista tien d'interpretase de manera crítica la evidencia arqueolóxica y epigráfica utilizando los testos bíblicos con estremu procuru, dáu'l so calter secundariu. Pfoh destaca que: "... la historia que vamos llograr siguiendo esta metodoloxía va ser abondo distinta de la que podemos lleer na narrativa bíblica, o inclusive en ciertos estudios históricos modernos"Pfoh, Emanuel. La historia antigua de Palestina a la lluz de les recién revisiones de la historia antigua d'Israel. Aspeutos ideolóxicos y políticos en redol al conflictu palestino-israelín. En Rellaciones Internacionales; non. 28. Institutu de Rellaciones Internacionales (IRI Universidá Nacional de La 107 Plata, La Plata, Arxentina 2008- Páxina 107.
Unu de los antecedentes más remotos d'asentamientos humanos na rexón del llevante mediterraneu correspuenden a la Cultura Natufiense que tuvo presencia ente'l 12,500–9,500 e.C., estendiéndose polos actuales territorios de Siria, Xordania, El Líbanu, Israel y PalestinaAubet, M. Y., & Molist, M. (Eds.). (1992). Arqueoloxía prehistórica del Próximu Oriente: actes del primer, segundu y tercer Seminariu d'Arqueoloxía nel Próximu Oriente, celebraos na Universitat Autònoma de Barcelona (Vol. 2). Universidá Autónoma de Barcelona..
Los cananeos pela so parte, seríen los primeros habitantes históricos de la rexón, conocida entós como Canaán (un términu qu'apaez en documentos exipcios del Antiguu Imperiu)Sobeh, A. (1983). Palestina: pasáu, presente y futuru. Nueva Antropoloxía, (20).. Mientres l'III mileniu e.C. los cananeos establecieron ciudaes-estáu, ente elles Xericó, Megido y Hazor. Desenvolvieron un alfabetu a partir del cual deriváronse otros sistemes d'escritura; per otru llau, la so relixón tuvo una importante influencia nes creencies y práutiques del xudaísmu, y, más tarde, nel cristianismu y l'islamismu. Nel sieglu XIII o XII e.C. apaecieron nel territoriu los filisteos, un pueblu amestáu a les migraciones de los pueblos del marDothan, T. K., & Dothan, M. (2002). Los Pueblos del mar: tres les buelgues de los filisteos. Bellaterra., quien s'instalaron na mariña, l'actual franxa de Gaza, formando una federación de cinco ciudaesFINKELSTEIN, I. (2008). Una actualización de la cronoloxía baxa: Arqueoloxía, Historia y Bíblia. CUADIERNOS DEL CENTRU D'ESTUDIOS D'HESTORIA DEL ANTIGUU ORIENTE Pontificia Universidá Católica Arxentina, Volume 6 2008, 6, 115-136..
Na mesma dómina apaecieron na rexón interior les tribus hebrees, seminómades y ganaderes emparentaes colos posteriores arameos, que formaron una confederación qu'apaez atestiguada escontra'l 1210 e.C. (cercu de Merenptah). Según los sos propios rellatos, calteníos na Biblia y puestos por escritu sieglos dempués, estes tribus fueren primíes n'Exiptu hasta que'l profeta Moisés, por orde del so dios Yavé, lliberar y conduxera hasta Canaán. El llugarteniente y socesor del Moisés, Xosué, conquistaría la mayor parte de Canaán, la "Tierra Prometida" por Yavé a los Patriarques hebreos.
Estes tribus hebrees teníen el mesmu orixe que los cananeos y falaben el so mesmu idioma, polo que los investigadores inclinar a considerales un emerxente de les poblaciones locales que tomó'l control del territoriu por cuenta de les ciudaes estáu a la fin de la edá del Bronce.
Los israelites, una confederación de tribus hebrees, paecen controlar el territoriu interior en redol al sieglu XII e.C., pero nun asocedió lo mesmo colos filisteos, qu'estableceríen un estáu propiu na mariña meridional de Palestina y controlaben delles ciudaes al norte y al este, mas siempres na costera, quedando les sos llendes territoriales aproximadamente ente la franxa terrestre de Gaza, Ascalón y Asdod. Con una organización militar superior y gracies al usu d'armes de fierro, ganaron severamente a los israelites en redol al 1050 e.C. L'amenaza filistea obligó a los israelites a xunise y a establecer una monarquía. Según la Biblia, David, rei de Xudá ya Israel, ganó a los filisteos pocu dempués del añu 1000 e.C.
La federación filistea perdió la so autonomía temporalmente mientres el sieglu X e.C. so la hexemonía exipcia, y definitivamente tres la conquista asiria de 722 e.C. Nabucodonosor II afaró'l territoriu filistéu en 604 e.C. y, como'l restu d'Oriente Mediu, cayeron en manes del imperiu d'Alexandru Magnu. Pa dichu momentu, paez que los filisteos yá habíen perdíu bona parte d'o práuticamente tola so identidá cultural. Con tou, el términu Pə-yšet (y darréu les sos versiones griega; Παλαιστινή, Palaistinḗ y llatina;Palæstina) siguió utilizándose como términu xeográficu, referíu a un área cada vez más estensa, na cual solíase incluyir les ciudaes de la mariña amás de Samaria y Xudea.
La unidá d'Israel y la debilidá de los imperios axacentes dexó a David , según el rellatu bíblicu, establecer un gran reinu independiente, que la so capital foi Xerusalén. Sol so fíu y socesor, Salomón, Israel esfrutó de paz y prosperidá, pero a la so muerte nel añu 922 e.C. el reinu foi estremáu en dos: Israel, al norte, y Xudá, al sur. Dellos autores como Finkelstein y Silberman, sicasí, basándose na interpretación de los restos arqueolóxicos y l'estudiu críticu de los testos bíblicos, consideren problemática esta reconstrucción de la historia d'Israel. Sostienen que'l reinu d'Israel, basáu nes ciudaes de la rexón central (la tribu d'Efraím) surdió en redol al sieglu IX e.C. y que Xudá, el reinu del sur, yera un estáu menor hasta la invasión asiria.
Cuando los imperios cercanos volvieron a entamar la so espansión, los israelites, estremaos, nun pudieron caltener mientres más tiempu la so independencia. Israel cayó ante Asirio nos años 722 y 721 e.C. , y Xudá foi conquistáu nel añu 586 e.C. por Babilonia, que destruyó Xerusalén y exilió a gran parte de los xudíos que lu habitaben. Les tribus israelites fueron deportaes y, según la Biblia, el so llugar foi ocupáu por una población estranxera; los samaritanos. Esti pueblu, sicasí, sostién que ye descendiente direutu de los antiguos israelitesLourenço, J. (1985). Os samaritanos: um enigma na história bíblica..