thumb|250px|Términu municipal de Sanlúcar la Mayor al respective de la provincia de Sevilla. thumb|250px|right|Sanlúcar la Mayor nel Sieglu XVIII. Sanlúcar la Mayor ye un conceyu español de la provincia de Sevilla, Andalucía, perteneciente a la contorna del Aljarafe. Ta asitiáu a unos 18 km al oeste de Sevilla capital. El pueblu ta asitiáu a 148 msnm (midíu en Alicante). El so clima ye clima mediterraneu. Ye cabeza de partíu xudicial y centru neurálxicu del altu Aljarafe.
Xeografía Asitiada en Llatitú: 37º 22' 59" N y Llargor: 006º 12' 00" O, tien una estensión de 137 km² y llinda al sur con Benacazón, al este con Villanueva del Ariscal y con Espartinas, al norte con Olivares , Albaida del Aljarafe y Aznalcóllar y al oeste con Castilleja del Campo, Huévar del Aljarafe y Escacena.
Distancia a conceyos próximos Benacazón: 3,1 km Olivares: 5 km Albaida del Aljarafe: 6 km Umbrete: 6,5 km Espartinas: 7,6 km Villanueva del Ariscal: 8,1 km Castilleja del Campo: 13,8 km Aznalcóllar: 19,4 km thumb|300px|right| La provincia romana de la Bética.
Economía El pueblu, asitiáu na segunda corona metropolitana de Sevilla, tien una gran crecedera en tolos aspeutos: demográficu, nᵘde viviendes en construcción o proyeutaes, industrial, de comercios, etc. En 2007 empezó la construcción del parque de bomberos de la contorna y inauguróse de la 1ª fase de la central d'enerxía solar más grande d'Europa, que se construyó na vega del ríu Guadiamar. Vease PS10 o Central térmica solar de Sanlúcar la Mayor
Historia A lo llargo de la historia hubo otres llocalidaes que se llamaron tamién Sanlúcar, dalgunes yá nun se denominen asina: Sanlúcar de Barrameda en Cádiz Sanlúcar de Guadiana en Huelva Sanlúcar de Albaida en Sevilla. Esta ye la única que camudó'l so nome por Albaida del Aljarafe.
Hai que señalar que les úniques villes que se llamaron Sanlúcar tienen delles semeyances: Allugar na vera esquierda d'un ríu: Sanlúcar la Mayor y Albaida sobre'l Guadiamar, Sanlúcar de Barrameda sobre'l Guadalquivir y Sanlúcar del Guadiana sobre'l ríu que-y da nome. La situación yera n'alto sobre'l ríu, unos oteros onde s'acolumbraba'l valle. El ríu quedaba al oeste xeográficu, quiciabes allugamientu necesariu xunto col puntu segundu pa los rituales prerromanos d'adoración al Sol.
En 1534, na villa de Sanlúcar vivíen 628 persones, constituyendo la más poblada de les que formaben la contorna del Aljarafe. Foi esti sieglu na que goció de gran florecimientu económicu y social, consecuencia de la so importancia como bastión defensivu frente a les incursiones árabes y darréu vía estratéxica del camín real escontra Portugal.Francisco Amor Martínez. Los Hospitales de la ciudá de Sanlúcar la Mayor (Sevilla) na Edá Moderna. En 1594 Sanlúcar la mayor formaba parte del reinu de Sevilla nel Axarafe y cuntaba con 802 vecinos pecheros.Llibru de los Millones: Censu de población de les provincies y partíos de la Corona de Castiella nel sieglu XVI
Monumentos
La Ilesia de San Pedro 200px|thumb|Escultura románica del Cristu de San Pedro nel so antiguu allugamientu na ilesia del mesmu nome.
Atópase dientro del recintu cercáu almohade. La ilesia foi construyida aprovechando parte de l'antigua mezquita de la que camudaron la orientación de les puertes principales p'afaese a la lliturxa cristiana.
La so planta ta formada por trés naves separaes por pilastres que sostienen arcos apuntaos
La fachada dispón de trés portaes, d'elles la principal ye d'arcu lobuláu y les llaterales son arcos apuntaos. La torre campanariu, exenta de l'antigua mezquita atopar nun estremu de patiu o shan, ye la diferencia que tien col restu de los minaretes árabes que güei se caltienen na provincia siendo única nel so estilu.
El presbiteriu ye más eleváu de lo normal por cuenta de que s'atopa sobre una bóveda de cañón pola que s'aportaba a les cais interiores del recintu cercáu. N'interior, esisten restos de yeserías mudéxares.
Tola iconografía que tenía de los sieglos XVII y XVIII al igual que les obres d'orfebrería tán guardaes na sacristía de la ilesia de Santa María.
Al pie de la ilesia y dientro de la so cortil taba asitiáu l'antiguu campusantu que foi esmanteláu y treslladáu cuando s'abrir l'actual. Na actualidá convirtióse nun patiu onde se celebren conciertos nocherniegos les nueches de los branos.
La Ilesia de San Eustaquio Ilesia mudéxar asitiada nel puntu más altu del centru históricu de Sanlúcar la Mayor y construyida sobre un antiguu templu romanu. Tien tres naves separaes por arcos apuntaos. El retablu principal ye d'estilu barrocu (sieglu XVIII).
A la izquierda hai un retablu rococó con una imaxe de la Virxe de los Remedios y otra del Cristu de la Salú, dambes del sieglu XVI.
Na nave llateral derecha recueye les imáxenes de la Concepción y San José, escultures del sieglu XVI y na capiya del Sagrariu atopa la Virxe de Fuentes Claras (sieglu XV).
Tien imáxenes, pintures y retablos de los sieglos XVI, XVII, XVII y XIX.
|250px|thumb|Vista de la ilesia de Santa María, en Sanlúcar la Mayor.
La Ilesia de Santa María De les tres ilesies en Sanlúcar ye la única con cultu anguaño, siendo la más importante de los trés.
Construyida nel sieglu XIII tien agregos de los sieglos XVI y XVII. La torre foi modificada a finales del sieglu XVIII, en 1772,debíu al esbarrumbamientu parcial de la esistente pol terremotu de Lisboa asocedíu nesa dómina, añader el cuerpu de campanes y el chapitel piramidal. La torre entá caltién la so antigua estructura d'ascensu por ramples.
La ilesia ta construyida con tres naves cubiertes por techos de aljarfe y separaes por arcos de ferradura que fuelguen sobre pilastres y cuatro columnes pareadas. La ilesia ta coronada por una cabecera cubierta de crucería gótica y xunida a la nave central por aciu un arcu.
La nave de la esquierda tien un retablu que recueye al Crucificáu de San Pedro, obra del sieglu XIV y con gran valor artísticu y históricu.
Tien na sacristía una cámara de l'ayalga d'orfebrería con obres de gran valor en distintos estilos y metales.
Nel retablu mayor, fecháu nel sieglu XVIII, preside la venerada imaxe de La Nuestra Señora del Rosariu, patrona de la ciudá y la cual tien concedida dende l'añu 2015 les llaves de plata d'esta parroquia.
Facienda de Benazuza 200px|thumb|Planu de la Facienda y el so términu hacia 1780. thumb|Imaxe na qu'apreciamos al Divín Infante coles llaves de la so parroquia na mano derecha. Alquería del sieglu X. Construyida polos árabes, tres la conquista pasó por manes de diversos nobles castellanos, inclusive foi propiedá de la Orde de Santiago. Foi llugar de descansu d'Alfonso X el Sabiu.
Na actualidá agospia un complexu hoteleru cola categoría de Cinco Estrelles Gran Luxu. Teniendo nel so interior un restorán de Ferrán Adriá.
El Celleru del Cabildru 250px|thumb|Detalle de la fachada del Celleru del Cabildru en Sanlúcar la Mayor. Edificiu civil nel que destaca la so portada (vease les fotografíes de La Galería). El Celleru del Cabildru yera l'almacén onde se guardaba'l diezmu eclesiásticu.
C.P. San Eustaquio Na segunda década del sieglu XX, l'arquiteutu sevillanu Aníbal González escurrió un edificiu destináu a escuela pública nel paséu de La Corredera.
Conceyu La escalinata principal del edificiu consistorial ta presidida por una gran pintura del S. XVII llamada "La Concepción" del pintor sevillanu Francisco Meneses Osorio.https://books.google.com/books?id=-yhekzhZDDAC&lpg=PA10&ots=EY6YHnKZTO&dq=Hanz-Al-Kollar&hl=es&pg=PA31#v=onepage&q=sanl%C3%BAcar&f=false
Demografía
Evolución histórica Evolución demográfica de Sanlúcar la MayorFonte: Población de fechu según l'Institutu Nacional d'Estadística d'España. Alteraciones de los conceyos nos Censos de Población dende 1842, Series de población de los conceyos d'España dende 1996. Los datos de 1675 tán estrayíos de la Población xeneral d'España, de Rodrigo Méndez Silva. Los datos de 1787 provienen del censu de Floridablanca, disponibles en Población de los conceyos d'Andalucía según los censos de 1787 a 2001. Xunta d'Andalucía. 1675 1787 1842 1860 1877 1887 1897 1900 1910 1920 1930 1940 1950 1960 1970 1981 1991 2001 800 2.181 2.245 3.726 3.776 4.3364.225 4.367 4.310 4.515 4.992 5.4585.9546.149 6.6107.7589.434 10.858 right|220px|thumb|Evolución de la población ente los sieglos XVIII y XX.
Datos actuales En 2009 había censaos 12749 habitantes, de los cualos 6354 yeren homes y 6395 muyeres (Según datos oficiales del Institutu Nacional d'Estadística). Densidá de Población: 94,15 hab/km²
Tresportes 90px|link=Intercambiador d'El Perchel|Intercambiador multimodal Autobús: Por Sanlúcar la Mayor pasen tres llinies d'autobuses interurbanos (, y ) que conecten el conceyu col restu del Aljarafe y cola ciudá de Sevilla. 21px Tren: Nel conceyu atopa la estación de Cercaníes, perteneciente a la llinia C-5 del nucleu de cercaníes Sevilla. La estación de Sanlúcar la Mayor, allugada nel cascu urbanu, ye única estación de la llinia en selo.
Fiestes Corpus: xueves día del Corpus Christi. Festivu local. Función y procesión cola custodia pela tarde. Fiesta de San Pedro: tolos 29 de xunu. Celébrase una verbena na plaza de San Pedro, xunto a les muralles almohades y la ilesia mudéxar del mesmu nome. De la capiya de la Hermandá de les Congoxes, na plaza, sale un pequeñu pasu cola efixe del santu. Esta fiesta celebrar dende tomar na Edá media de la ciudá a los musulmanes que foi rindida dichu día. Fiestes de la Virxe del Carmen: dende 16 de xunetu hasta 25 de xunetu (Sábadu más cercanu al día de Santiago) Fiesta de San Eustaquio: festividá local pol patrón del pueblu. Cada 20 de setiembre na plaza y xunto a la ilesia del del mesmu nome en plenu centru urbanu. De la ilesia sale una procesión a pasu cola talla del santu y los venaos. Fiestes d'Ochobre n'honor y gloria a la Santísima Virxe del Rosariu dende'l últimu fin de selmana de setiembre hasta'l segundu fin de selmana del mes d'ochobre, cerrando asina les procesiones de Sanlúcar.
Feria de Mayu La Feria de Sanlúcar La Mayor, conocida popularmente na comarca como la Feria del Aljarafe, dende tiempu inmemorial inauguróse'l Xueves al mediu día, anque últimamente y según gobierne la llocalidá vien inaugurándose los Miércoles pela nueche. La Feria de Sanlúcar La Mayor, 20 años más antigua que la de la Capital, siempres empezaba a primeros díes del mes de mayu, pero col pasu del tiempu establecer una fecha pa la so celebración, dando empiezu siempres dos selmanes dempués que la de Sevilla. Esta feria, creada por Fernandu VII, ye d'antigua tradición y foi modelu a siguir pola de Sevilla, teniendo'l so orixe na feria de ganáu que se faía nel primer día del mes de mayu.
L'allugamientu primera asitiar a la entrada del pueblu dende Sevilla, anguaño una cruz marca'l llugar desque se camudó de llugar. Yá entráu'l Sieglu XX punxo la feria nel sitiu de La Corredera, un parque urbanu creáu pa tal fin, ampliándose delles vegaes hasta'l tamañu actual y definitivo hasta un futurible cambéu de situación.
Selmana Santa sanluqueña Sanlúcar la Mayor cuenta con siete cofradía de penitencia que salen mientres la Selmana Santa: Hermandá de La Borriquita. Ye la primera en realizar el so camín el Domingu de Ramos. Ye d'un solu pasu nel que se representa a Xesús entrando en Xerusalén. Hermandá de La Paz. Tien dos pasos: Xesús Cautivo y La Virxe de La Paz. Procesiona el Domingu. Hermandá d'El Güertu. Sale'l Miércoles Santu. Los sos dos pasos son: Xesús orando nel Güertu y La Virxe de la Encarnación. Hermandá de Xesús. El Xueves Santu sale de la so capiya na Plaza de San Eustaquio con dos pasos: Xesús portando la cruz y La Virxe de la Concepción. Hermandá de La Vera Cruz. Colos sos trés pasos (El Cristu de la Humildá flaxeláu, El Crucificáu y la Virxe de la Piedá) percuerre'l centru de la llocalidá'l Xueves Santu.