El Palaciu de la Moncloa ye un edificiu asitiáu nel noroeste de Madrid, nel distritu de Moncloa-Aravaca. Foi construyíu de 1949 a 1954 nel mesmu llugar que l'antiguu Real Sitiu de la Moncloa, destruyíu mientres la guerra civil. Dende 1977 acueye la sede de la Presidencia del Gobiernu d'España y ye la residencia oficial del presidente del Gobiernu español y la so familia. El palaciu ta dientro d'un complexu d'edificios destinaos a los llabores alministrativu y gubernamental.
Historia Antecedentes: antiguu palaciu
200px|thumb|Melchor Portocarrero Lasso de la Vega, tercer conde de Monclova y primer propietariu del Palaciu de La Moncloa.|esquierda
El Palaciu de la Moncloa foi en principiu una finca d'usu agrariu que, pola so bona situación, convirtióse darréu nuna casa-palaciu.
Pertenecía, a principios del sieglu XVII, a Ana de Mendoza, condesa de Cifuentes y, en pasando por dellos propietarios, foi adquirida por Juan Croy, conde de Sora, siendo conocida a partir d'entós como güerta de Sora.
En 1660 foi mercada por Gaspar de Haro y Guzmán, marqués del Carpio y de Eliche, dueñu de la vecina güerta de La Moncloa, nome que venía de los sos antiguos propietarios, los condes de Monclova, que dio llugar darréu a Moncloa, tal como se conoz güei.
Gaspar de Haro mandó construyir a lo cimero un palaciu, que más tarde sería conocíu como Palaciu de la Moncloa al quedar les dos propiedaes -la güerta de La Moncloa y la güerta de Sora o de Eliche- xuníes.
Dambes güertes, xunto col restu de les posesiones que tenía'l marqués de Eliche na redoma, fueron heredaes pola so única fía, Catalina de Haro, casada con Francisco Álvarez de Toledo y Silva, X duque d'Alba de Tormes.
En pasando por diversos propietarios, ente ellos Antonio Joaquín Guerra, Marquesáu de Guerra marqués de Guerra -d'ende que por un tiempu fuera conocida como güerta de Guerra- foi adquirida en 1781 por María del Pilar Ana de Silva-Bazán y Sarmiento, duquesa viuda d'Arcos quien, al morrer en 1784, dexar a la so fía María del Pilar Teresa Cayetana de Silva Álvarez de Toledo, XIII duquesa d'Alba de Tormes y güei recordada como musa de Goya.
A la muerte de la duquesa en 1802 ensin descendencia, Carlos IV adquirió'l palacete y la güerta p'añader al Real Sitiu de la Florida que, a partir d'entós, foi conocíu como'l Real Sitiu de La Moncloa. En 1816, Fernandu VII encargó al arquiteutu Carlos Isidro González Velázquez que restaurara'l palaciu.
Trenta años más tarde, la reina Sabela II venció al Estáu tou la propiedá de La Moncloa, que pasó a depender del Ministeriu de Fomentu. El palaciu volvió ser restauráu por Joaquín Ezquerra del Bayo en 1929, siendo reinauguráu como un muséu.El Palaciu de la Moncloa, una hestoria en cinco sieglos, Diariu ABC (13 de xunu de 2017).
Mientres la Guerra Civil l'antiguu palacete de La Moncloa foi destruyíu casi del tou.
Nuevu palaciu Diez años dempués de la so destrucción, l'arquiteutu Diego Méndez construyó, ente 1949 y 1953, el presente edificiu siguiendo'l modelu de la Casa del Llabrador d'Aranjuez. Entós foi destináu a residencia oficial de xefes d'Estáu en visita a España y altes personalidaes.Diccionariu Enciclopédicu de Madrid, de María Isabel Gea, disponible en Madripedia
Por llei de 15 de xunetu de 1954, el Palaciu de la Moncloa y los sos xardinos, con una estensión de 58 293,81 metros cuadraos y lindante polos cuatro puntos cardinales con terrenos de la Ciudá Universitaria de Madrid, foi integráu nel Patrimoniu Nacional. L'actual palaciu ye, pos, na so mayor parte, una reconstrucción del antiguu palacete, llevada a cabu mientres los años cincuenta del pasáu sieglu.thumb|right|200px|Apolo como personificación del mediudía, por Anton Raphael Mengs, parte d'un conxuntu de cuatro pintures sobre les Hores del día, pintáu para María Lluisa de Parma, anguaño nel Palaciu de la Moncloa.
Na arreglu emplegaron delles columnes procedentes del claustru del Palaciu Arzobispal d'Arcos de la Llana, nel valle burgalés del ríu Cavia, que n'otres dómines foi residencia veraniega de los obispos de la diócesis de Burgos, que lo regalaron a Francisco Franco. Asina, les dolce columnes –«arrincaes de rabín y ensin miramientos»– qu'antaño «vertebraren el claustru» del palaciu burgalés configuren güei la imaxe del llamáu Salón de Columnes, antiguu patiu, de la residencia oficial del presidente. El nuevu diseñu afacer a les nueves funciones asignaes al palaciu, que foi inauguráu por Franco en 1953. El 3 de xunu de 1954 llegó'l primer xefe d'Estáu estranxeru güéspede del palaciu, Rafael Leónidas Trujillo. El 28 de payares de 1976 llegó'l postreru, Carlos Andrés Pérez.
En 1977, el presidente Adolfo Suárez treslladó la sede de la Presidencia del Gobiernu, allugada hasta entós nel céntricu Palaciu de Villamejor, a La Moncloa. El cambéu producióse, fundamentalmente, y dada l'apartáu allugamientu del palacete, alloñáu del centru de Madrid, por motivos de seguridá, ante la esmolición de que se produxera un atentáu contra'l mozu presidente, acabante designar pol rei Xuan Carlos I. Cola nueva sede establecióse tamién nel Palaciu la residencia oficial pal Presidente y la so familia, hasta entós inesistente.
El Salón de Columnes del palacete orixinal foi testigu en 1977 de la firma de los históricos Pactos de la Moncloa, pactos ente sindicatos, partíos políticos y patronal nel contestu de la Transición.
Col tiempu, y daes les crecientes funciones que la Presidencia del Gobiernu foi asumiendo col modelu políticu de la Constitución de 1978, fixéronse necesarios equipamientos adicionales que, col fin de salvaguardar la integridá arquitectónica del palacete orixinal, fuéronse construyendo na cortil periférica, formándose d'esta miente el conocíu como "Complexu de la Moncloa".
Decoración
La decoración de la residencia presidencial camudó col pasu del tiempu, pero caltienen ciertos elementos de la decoración neoclásica que tuvo n'orixe, sustancialmente rehecha na posguerra.
Dellos oxetos de gran importancia históricu-artística decoren les estancies, destacando pintures d'Anton Raphael Mengs, Fernando Brambila o Joan Miró, muebles de diversos estilos, tapices de la Real Fábrica de Tapices Real Fábrica y una interesada llámpara-reló, obra única debida al reloxeru François-Louis Godon,Consultar la ficha na web de Patrimoniu Nacional: que tuvo al serviciu de los reis d'España nel sieglu XVIII.
Xardinos
El palacete orixinal y los sos xardinos pertenecen al Patrimoniu Nacional español, y tán catalogaos como Bien d'Interés Cultural. La distribución botánica y el semáu d'estos postreros data de tiempos del rei Carlos III, y tán atribuyíos a Francisco Antonio Zea, que foi direutor del Real Xardín Botánicu. Más tarde fueron rehabilitaos pol paisaxista Javier Winthuysen, que dio resalte a les fontes y escultures decoratives.Ver ref. nᵘ4, páx. 32 y ss. Otra importante reforma foi realizada a principios del sieglu XX pol xardineru Cecilio Rodríguez, autor de numberoses obres en Madrid, como los Xardinos de Sabatini del Palaciu Real, o la famosa Rosaleda del Parque del Retiru.
Situación y carauterístiques miniaturadeimagen|300px|Fachada noroeste, usada davezu p'aportar al Palaciu de La Moncloa. El palaciu tópase asitiáu xunto a la Ciudá Universitaria de Madrid y arrodiáu per una serie d'edificios qu'inclúi, en redol al espaciu aislláu del palaciu orixinal y los sos xardinos, emplegaos güei como vivienda presidencial, otru círculu más ampliu y tamién protexíu, qu'acueye otros edificios venceyaos a la Presidencia del Gobiernu. Los principales son, pol so tamañu, dos: l'edificiu del Ministeriu de la Presidencia, qu'alluga tamién la sede de la Vicepresidencia del Gobiernu y que ye l'únicu visible dende l'esterior; y l'edificiu del voceru del Gobiernu, qu'acueye los servicios de comunicación del Gobiernu y la so presidencia. Estos edificios constitúin, xunto cola vivienda presidencial y un discretu pabellón del Conseyu de Ministros, el conocíu como "Complexu de la Moncloa". Asina, dientro d'ésti, el palaciu y los sos xardinos tán abarganaos y aisllaos del restu, calteniéndose la intimidá del presidente y la so familia. Namái'l pabellón de Conseyos, construyíu p'allugar les xuntes del Gobiernu, y dellos despachos y salones funcionales destinaos al usu del presidente del Gobiernu y los sos collaboradores más cercanos, tópense incluyíos na cortil mesmu del palaciu.
El Complexu ta formáu por trelce edificios y tien venti hectárees de superficie. La parte privada ta asitiada na planta cimera del edificiu principal, una y bones la baxa destinar a actos oficiales.
Según éntrase nel edificiu a la derecha atópase un despachu onde'l presidente recibe a los sos visitantes. Al fondu a la derecha atópase un despachu de trabayu del presidente, precedíu d'una biblioteca con ventanal sobre'l xardín traseru. Esto ta nuna de les ales del famosu Salón de Columnes, qu'antes yera un patiu y que foi cubiertu en 1970 pa la visita de Richard Nixon.
De la mesma, tolos edificios del complexu presidencial tán comunicaos ente sigo al traviés d'un búnker soterrañu que se construyó tres el golpe d'Estáu del 23-F, como prevención de seguridá pal Gobiernu y el so presidente. Esti búnker acueye tamién una sala de prensa y un estudiu de radio, col fin de garantizar la comunicación del Gobiernu en cualquier eventualidá, por grave qu'esta sía. Sía que non, el búnker ye utilizáu davezu como nexu interior de los distintos edificios.
El complexu, qu'inclúi una amplia estensión de xardinos, amás de los orixinales del palacete históricu, dispón tamién d'un helipuertu reserváu pal presidente del Gobiernu.
La totalidá d'edificios y xardinos qu'abarca'l "Complexu de la Moncloa" configura una de les más amplies estensiones de terrén reservaos a una Xefatura de Gobiernu n'Europa. La so superficie tópase, salvu espresa autorización militar, vetada a cualquier sobrevuelu civil o comercial, y la so custodia ta encamentada al serviciu de seguridá de la Presidencia del Gobiernu, autónomu y direutamente subordináu a la Secretaría Xeneral de la Presidencia del Gobiernu.
Sede y residencia oficial del presidente del Gobiernu thumb|270px|Vista del complexu de La Moncloa dende la Ciudá Universitaria de Madrid.
Adolfo Suárez, el so primer inquilín, fixo cubrir el patiu del palaciu hasta l'altor d'una planta, pa poder recibir a les visites d'Estáu en condiciones d'agospiar tamién traductores y servicios de seguridá. Con éses l'actual Salón de Columnes del palaciu ye l'antiguu patiu principal, cubiertu. Mandó tamién construyir una pista de tenis, iguar la piscina y dotar la residencia de más teléfonos. Los sos fíos redescubrieron les ruines soterrañes de les cocines del antiguu palaciu construyíes polos duques d'Alba.Sobre la vida nel Palaciu de los distintos presidentes, ver la obra de López de Celis, M.A.: Presidentes en zapatielles. Espasa, Madrid, 2010.
Leopoldo Calvo-Sotelo, dada la so curtia estancia, apenes alterió dellos detalles estructurales, pero sí realizó cambeos funcionales: asina, habilitó la tercer planta con nueves habitaciones ya instaló nella la vivienda presidencial, estenando les plantes primer y principal. Rescató coles mesmes una saleta de música pa instalar el pianu, preséu nel que yera bien tratáu.