Julius Robert Oppenheimer foi un físicu teóricu d'Estaos Xuníos d'orixe xudíu y profesor de física na Universidá de California en Berkeley. Ye una de les persones de cutiu nomaes como «padre de la bomba atómica» por cuenta de la so destacada participación nel Proyeutu Manhattan, el proyeutu que consiguió desenvolver les primeres armes nucleares de la historia, mientres la Segunda Guerra Mundial. La primer bomba nuclear foi españada'l 16 de xunetu de 1945 na Prueba Trinity, en Nuevu Méxicu, Estaos Xuníos. Oppenheimer declararía más tarde que-y vinieron a la mente les pallabres de Bhagavad Gita: «Agora convertíme na muerte, el destructor de mundos». Oppenheimer siempres espresó'l so pesar pol fallecimientu de víctimes inocentes cuando les bombes nucleares fueron llanzaes contra los xaponeses n'Hiroshima y Nagasaki n'agostu de 1945.
Dempués de la guerra ocupó'l cargu d'asesor xefe na acabante crear Comisión d'Enerxía Atómica d'Estaos Xuníos y utilizó la so posición p'abogar pol control internacional del poder nuclear, evitar la proliferación d'armamentu nuclear y frenar la carrera armamentística ente Estaos Xuníos y la Xunión Soviética. Dempués de provocar la roxura de numberosos políticos poles sos opiniones públiques acabaron retirándose-y los sos pases de seguridá, perdiendo l'accesu a los documentos militares secretos del so país, y acabóse-y desaposiando de la so influencia política direuta mientres una bien espublizada audiencia en 1954. Nesa década Estaos Xuníos vivía nel Macarthismo y toes aquelles persones sospechoses de simpatizar col comunismu o a cencielles de ser disidentes fueron escorríes pol gobiernu; Oppenheimer pudo siguir escribiendo, trabayando en física y dando conferencies. Nueve años dempués de l'audiencia, los presidentes John F. Kennedy y Lyndon B. Johnson concediéronlu y dieron respeutivamente el Premiu Enrico Fermi como un xestu de rehabilitación de la so figura.
Oppenheimer consiguió llogros notables nel campu de la física, como l'aproximamientu de Born-Oppenheimer. Tamién trabayó na teoría d'electrones y positrones, el procesu de Oppenheimer-Phillips de la fusión nuclear y na primer predicción sobre'l efeutu túnel. Al pie de los sos alumnos fixo importantes contribuciones a la teoría moderna sobre les estrelles de neutrones y los furacos negros, según a la mecánica cuántica, la teoría cuántica de campos y les interaiciones de los rayos cósmicos. Como profesor y promotor de la ciencia, recordar como unu de los fundadores de la escuela d'Estaos Xuníos de física teórica que ganó prominencia mundial na década de 1930. Dempués de la Segunda Guerra Mundial, tamién ocupó'l puestu de direutor del Institute for Advanced Study de Princeton.
Estudio Robert Oppenheimer nació en Nueva York el 22 d'abril de 1904, fíu de Julius S. Oppenheimer (un adineráu importador testil qu'emigrara d'Alemaña escontra los Estaos Xuníos en 1888) y de Ella Friedman (una artista). Estudió nel Ethical Culture Society School. Mientres tola so vida foi un estudiante bien versátil, con bona aptitú tantu pa les ciencies como pa les artes. Entró na Universidá Harvard con un añu de retrasu por cuenta de un ataque de colitis. Mientres esi añu, viaxó con un profesor de lliteratura yá xubiláu pa recuperase en Nuevu Méxicu. Tornó bien recuperáu compensando'l so retrasu d'un añu graduándose Summa Cum Laude en solu trés años en Química.
Mientres los sos estudios en Harvard, Oppenheimer interesar na física esperimental na asignatura de termodinámica dictada pol profesor Percy Bridgman, y como pa la dómina nun había nos Estaos Xuníos centros de física esperimental de clase mundial, suxirióse-y siguir los sos estudios n'Europa. Foi aceptáu como estudiante de posgráu nel famosu Llaboratoriu Cavendish d'Ernest Rutherford. La poca maña de Oppenheimer nel llaboratoriu fíxo-y entender que'l so fuerte yera la física teórica, non la esperimental. En 1926 partió escontra la Universidá de Gotinga, Alemaña, pa estudiar so la supervisión de Max Born. Gotinga yera entós unu de los principales centros en física teórica n'Europa. Oppenheimer fixo amistá ellí con otros estudiantes famosos, como Paul Dirac, y a la edá de 22 años llogró'l so doctoráu. Oppenheimer yera conocíu por ser un estudiante qu'aprendía bien rápido.
El proyeutu Manhattan El Proyeutu Manhattan yera'l nome en clave d'un proyeutu d'investigación lleváu a cabu mientres la Segunda Guerra Mundial polos Estaos Xuníos con ayuda parcial del Reinu Xuníu y Canadá. L'oxetivu final del proyeutu yera'l desenvolvimientu de la primer bomba atómica. La investigación científica foi dirixida pol físicu Julius Robert Oppenheimer ente que la seguridá y les operaciones militares corríen a cargu del xeneral Leslie R. Groves. El proyeutu llevar a cabu en numberosos centros d'investigación siendo'l más importante d'ellos el Distritu d'Inxeniería Manhattan asitiáu nel conocíu anguaño como Llaboratoriu Nacional Los Álamos, en Nuevu Méxicu.
El proyeutu arrexuntó a una gran cantidá d'eminencies científiques (física, química, ciencies informátiques). Yá que tres los esperimentos n'Alemaña previos a la guerra sabíase que la fisión del átomu yera posible y que los nazis taben yá trabayando nel so propiu programa nuclear nun costar axuntar a toes aquelles mentes brilloses que yeren tamién pacifista y izquierdistes na so mayoría. Exiliaos xudíos munchos d'ellos, fixeron causa común de la llucha contra'l fascismu apurriendo'l so granu de sable a la causa: consiguir la bomba primero que los alemanes.
El primer ensayu atómicu esitosu asocedió nel desiertu d'Alamogordo, en Nuevu Méxicu. L'artefactu llamóse Trinity y tratábase d'una bomba-A de plutoniu del mesmu tipu que Fat man, que sería llanzada sobre Nagasaki díes dempués. Na actualidá esti llugar ta marcáu por un monolitu cónicu negru de siliciu resultáu de la fusión de l'arena sol efeutu del calor provocáu pola esplosión.
Na carrera pola bomba nuclear, los alemanes teníen el Proyeutu Uraniu y los soviéticos la Operación Borodino.
Enseñanza En Göttingen, Oppenheimer publicó munches contribuciones importantes a la entós acabante desenvolver mecánica cuántica, particularmente, un artículu bien conocíu sobre la llamada Aproximamientu de Born-Oppenheimer, que dixebra'l movimientu nuclear del movimientu electrónicu nel tratamientu matemáticu de les molécules. En setiembre de 1927, tornó a Harvard como mozu espertu en física matemática y miembru del Conseyu d'Investigación Nacional d'Estaos Xuníos, y dende principios de 1928 foi profesor nel Institutu Teunolóxicu de California (Cal. Tech.). Tando ellí, recibió múltiples ufiertes de diverses Universidaes y aceptó un puestu de profesor asistente en física na Universidá de California en Berkeley, compatible col so puestu en Cal. Tech. Según les sos pallabres, Berkeley "yera un desiertu," y paradóxicamente un llugar semáu d'oportunidaes. Cada primavera, Oppenheimer enseñaba en Cal. Tech. pa caltenese al día cola investigación nel so área. Oppenheimer entabló amistá con Linus Pauling y entamaren trabayar xuntos n'investigación, pero esto nunca se concretó.
Antes d'empezar a dar clases en Berkeley, Oppenheimer sufrió de tuberculosis, y tuvo de pasar delles selmanes nun ranchu en Nuevu Méxicu xunto col so hermanu. Más palantre adquiriría esi ranchu y solía dicir que la física y el campu desértico yeren los sos dos grandes amores; amores que se combinaron más palantre al escoyer el sitiu de Los Álamos pa les instalaciones del proyeutu de la bomba. Depués d'un periodu de recuperación, tornó a Berkeley, onde dirixó a toa una xeneración de físicos que lu almiraben pol so altor intelectual y los sos amplios intereses. El Premiu Nobel de Física Hans Bethe más palantre diría sobre él:
Probablemente l'ingrediente más importante que Oppenheimer amestaba a les sos clases yera'l so gustu esquisitu. Siempres sabía cuálos yeren los problemes importantes, como se repara na so seleición de temes. Realmente vivía esos problemes, buscando una solución y comunicando la so esmolición al grupu.
Oppenheimer foi amigu y trabayó estrechamente col físicu esperimental Ernest O. Lawrence y el so grupu pioneru en trabayos col ciclotrón, ayudando a entender los nuevos datos esperimentales que producíen colos sos equipos nel Llaboratoriu de Radiación.
California A Oppenheimer atribúyese-y el fundar la escuela d'Estaos Xuníos de física teórica; yera reputáu pol so eclecticismu, el so interés polos idiomes, la filosofía oriental y la elocuencia y claridá cola cual pensaba. Pero tuvo tamién una vida aturbolinada, y sufrió periodos de depresión. Una vegada escribió al so hermanu: Preciso más la física que los amigos. Yera un home altu, delgáu, fumador continuu, que dacuando escaecía comer mientres los sos periodos de concentración individual. Dalgunos de los sos amigos pensaben que Oppenheimer tenía tendencies auto destructives y en delles ocasiones los sos colegues esmolecer pola so murria ya inseguridá. Siendo estudiante en Cambridge, una vegada viaxó en vacaciones a París p'atopase col so amigu Francis Ferguson y mientres-y narraba'l so frustración cola física esperimental de secute averóse-y y trató d'esgañalo. Ferguson detener con facilidá, pero l'incidente dexó convencíu a Ferguson de los sos fondos problemes psicolóxicos. Oppenheimer desenvolvió numberoses afecciones, probablemente nun intentu de convencer a la so redolada y posiblemente a sigo mesmu de la so propia importancia. Tenía un fuerte poder de convencimiento nel so tratu personal, pero de gran cobardura en públicu. Los sos colegues tendíen a estremase en dos campos: Aquellos qu'almiraben la so xenialidá y aquellos que víen nos sos actos postures pretenciosas ya insegures. Los sos estudiantes taben casi toos nel primer grupu, xeneralmente adoptando ensin dase cunta xestos y hasta la forma de caminar y falar del so maestru.
left|thumb|230px|La intelixencia y el carisma de Oppenheimer atraía estudiantes de tol país escontra'l so grupu d'investigación en física teórica. Oppenheimer realizó investigaciones importantes en astrofísica, física nuclear, espectroscopia y teoría cuántica de campos. La so contribución más conocida, realizada como estudiante de post-grau, ye l'aproximamientu de Born-Oppenheimer yá mentada. Tamién realizó contribuciones importantes na teoría de l'agua de rayos cósmicos y realizó trabayos que conducieron más palantre a descripciones del efeutu de túnel cuánticu. A finales de la década de 1930, foi'l primeru n'escribir trabayos que suxeríen la esistencia de lo que güei se llamen furacos negros. En 1930 escribió un trabayu qu'esencialmente predicía la esistencia del positrón (que fuera postuláu por Paul Dirac), una formulación que sicasí nun llevó hasta'l final por cuenta del so escepticismu sobre la validez de la ecuación de Dirac. Entá pa los espertos, los trabayos de Oppenheimer fueron consideraos difíciles d'entender. Oppenheimer yera aficionáu d'utilizar téuniques matemátiques elegantes pero desaxeradamente complicaes pa demostrar principios físicos. En dellos casos atopáronse-y dellos errores matemáticos, probablemente por cuenta de la precipitación.
Munchos pensaron que los descubrimientos de Oppenheimer nun tán al altor de les sos habilidaes y talentos. Considerar un físicu escepcional, pero nun lu alluguen ente los más grandes, aquellos qu'han amoldado les fronteres de la conocencia. Una posible razón pa ello foi los sos intereses bien variaos, que-y torgaron enfocar se dafechu en dalgún campu individual mientres abondu tiempu como pa producir meyores más importantes. El so colega y confidente Isidor Rabi dio más tarde la siguiente interpretación: