National Gallery ye'l principal muséu d'arte de Londres, asitiáu na llende norte de la plaza Trafalgar Square perteneciente al conceyu de Westminster, nel centru del Gran Londres. Inaugurada en 1824, tien una coleición de más de 2300 pintures, mayormente europees, d'un ampliu periodu históricu ente 1250 y 1900. Pol so conteníu ye una pinacoteca y non un muséu xeneralista, pos nun exhibe escultures nin otres artes, que amuésense n'otros importantes museos de la capital. Les escultures y artes decoratives tán nel Victoria and Albert Museum; el Muséu Británicu alluga arqueoloxía y dibuxos, principalmente; y l'arte posterior a 1900 exhibir en Tate Modern. Delles pintures d'autores británicos exhibir na Galería Nacional, pero la Coleición Nacional d'Arte Británico concéntrase principalmente nel muséu Tate Britain, específicamente dedicáu al arte del país.
La Galería Nacional ye una exempt charity (entidá ensin ánimu d'arriquecimientu) y un departamentu públicu del Departamentu de Cultura, Media y Deporte. La so coleición pertenez al pueblu inglés y l'accesu ye gratuitu, magar pa delles esposiciones temporales sí se riquir el pagu d'una entrada. La Galería Nacional considérase como unu de los museos d'arte más visitaos del mundu dempués del Muséu del Louvre de París, el British Museum en Londres, y el Metropolitan Museum of Art de Nueva York.Top 100 Art Museum Attendance, The Art Newspaper, 2014. Retrieved on 10 July 2014.
A diferencia de museos comparables nel continente européu, como'l Louvre parisín o'l Prau de Madrid, la Galería Nacional nun se formó nacionalizando una coleición real d'arte. La coleición de los monarques ingleses subsiste a día de güei como ente independiente (Royal Collection). La Galería Nacional crear con una finalidá didáctica, pa faer accesible l'arte a toles clases sociales, y dio los sos primeros pasos en 1824 cuando'l gobiernu británicu mercó 38 pintures de los herederos de John Julius Angerstein, un corredor de seguros y patronu de les artes. Dempués d'esta compra fundacional, la galería arriquecióse principalmente con alquisiciones efectuaes polos sos primeros direutores (destaca Sir Charles Lock Eastlake) y por donaciones privaes, que inclúin alredor de dos tercios de la coleición. El repertoriu actual ye pequeñu en cifres comparáu con munchos museos nacionales europeos, pero ye enciclopédicu n'algame; munchos de los mayores llogros de la pintura occidental "dende Giotto hasta Cézanne"Chilvers, Ian (2003). The Concise Oxford Dictionary of Art and Artists. Oxford Oxford University Press, p. 413. The formula was used by Michael Levey, later the Gallery's eleventh director, for the title of a popular survey of European painting: Levey, Michael (1972). From Giotto to Cézanne: A Concise History of Painting. London: Thames and Hudson tópense representaos con importantes exemplos. Solíase dicir qu'esti muséu yera unu de los pocos con rangu nacional que tien espuestes toles sos obres, dada la so alta calidá pero anguaño nun asocede asina: el muséu sí tien obres almacenaes, debíu a la constante crecedera numbérica de la coleición y a una exhibición de los cuadros más folgosa.
L'actual edificiu de la Galería Nacional, foi diseñáu por William Wilkins ente 1832 y 1838. Solo la fachada en Trafalgar Square permanez esencialmente ensin cambeos dende'l so orixe, pos l'edificiu foise espandiendo poles sos fachaes a lo llargo de la historia. L'edificiu primitivu de Wilkins foi munches vegaes criticáu pol so diseñu impersonal y pola so falta d'espaciu; el segundu problema solliviar col establecimientu de la Tate Gallery pal arte británico en 1897. Con tou, el muséu siguió riquiendo más espaciu y a finales del sieglu XX sumó l'ala Sainsbury, una estensión nel llau oeste del muséu diseñada por Robert Venturi y Denise Scott Brown que ye un notable exemplu de l'arquiteutura Posmodernista n'Inglaterra.
Historia
La demanda de la Galería Nacional alt=Realistic painting of a robed figure, arms extended, standing outside on a small platform among people doing various things such as talking to each other, but most of whom are looking at him.|thumb|upright|La resurrección de Lázaro de Sebastiano del Piombo. Procedente de la coleición de John Julius Angerstein, que convirtióse na coleición fundadora de la Galería Nacional en 1824. La pintura tien el númberu d'accesu NG1, polo que ye oficialmente la primer pintura n'ingresar nel muséu. El final del sieglu XVIII vio la nacionalización de les coleiciones reales de media Europa. La coleición real de Bavaria foi abierta al públicu en 1779 (ye l'actual Alte Pinakothek de Múnich); la de los Médicis en Florencia en 1789 (Galería de los Uffizi); y el muséu francés del Louvre foi inauguráu cola coleición real francesa en 1793. N'España, el Muséu del Prado abrió les sos puertes en 1819. Otra manera, Gran Bretaña nun secundó'l modelu continental y la coleición real británica permanez en posesión de los soberanos anguaño. Sicasí, l'alarma social ante la dispersión d'importantes coleiciones privaes (que na so mayor parte salieron del país) y el deséu d'instruyir al públicu xeneral fixeron patente la necesidá de crear un gran muséu gratuitu y de perfil didácticu, con exemplos representativos de los estilos entós más valoraos.
En 1777, el gobiernu británicu tuvo la oportunidá de mercar una coleición d'arte de categoría internacional, que los descendientes del políticu Sir Robert Walpole punxeron en venta. El parllamentariu John Wilkes propunxo ante'l gobiernu la compra d'esti "incalculable ayalga" y suxirió que fuera agospiáu en "una galería noble... que tenía de ser construyida nun xardín espaciosu del Muséu Británicu" Nun se tomó nenguna midida magar l'apelación de Wilkes, y venti años dempués la coleición Walpole foi mercada na so totalidá por Catalina la Grande; agora caltiénse nel Hermitage de San Petersburgu.
Un plan p'adquirir 150 pintures de la Coleición Orleans de París (la cual foi traida a Londres pa vendese en 1798) fracasó, a pesar del interés del Rei y el primer ministru, William Pitt el Mozu. La Galería Nacional exhibe anguaño venticinco pintures procedentes d'esta coleición, incluyendo la primera del so inventariu ("NG1"; La resurrección de Lázaro, de Sebastiano del Piombo), pero llegaron años dempués y por calces diversos. En 1799 el comerciante Noel Desenfans ufiertó una coleición completa al gobiernu británicu; él y el so sociu Sir Francis Bourgeois axuntar por encargu del rei de Polonia, pero nun pudieron rematar la venta pos Polonia foi eslleida como país en aboliéndose la so independencia en 1795. Esta coleición foi ufiertada en donación a les autoridaes britániques, que la refugaron, y Bourgeois mandar nel so testamentu a la so antigua escuela, Dulwich College, xunto con 2.000 llibres (cantidá entós considerable) pa la construcción d'una see. La coleición abrir en 1817 como la primer pinacoteca pública d'Inglaterra: la Dulwich Picture Gallery. Tamién el comerciante escocés William Buchanan y otru coleicionista, Joseph Count Truchsess, formaron coleiciones d'arte como base pa una futura coleición nacional, pero les sos ufiertes respeutives (feches el mesmu añu, 1803) fueron refugaes.
Tres la venta de la coleición Walpole, artistes como James Barry y John Flaxman reclamaron l'establecimientu d'una Galería Nacional. Argumentaron qu'una escuela británica de grandes pintores solo podía floriar si los artistes nuevos conocíen el canon européu de pintura, los grandes estilos del pasáu. L'Institutu Británicu , foi fundáu en 1805 por un grupu d'aficionaos británicos, trató de correxir esta situación: dellos socios emprestaron obres pa exhibiciones que camudaben cada añu, y una escuela d'arte celebrar nos meses de branu. Sicasí, como les pintures emprestaes yeren munches vegaes mediocres,Fullerton, Peter (1979). Some aspects of the early years of the British Institution for Promoting the Fine Arts in the United Kingdom 1805–1825. MA dissertation, Courtauld Institute of Art., p. 37 dellos artistes criticaron la institución y ver como una manera comenenciosa de que la nobleza espunxera los sos vieyos cuadros pa xubir el valor d'estos. Unu de los miembros fundadores de la institución, Sir George Beaumont, Bt, xugaría más tarde un rol clave na fundación de la Galería Nacional, ufiertando como regalo 16 pintures.
En 1823 otra gran coleición d'arte salió al mercáu: la del apocayá fináu John Julius Angerstein. Angerstein yera un banqueru nacíu en Rusia residente en Londres; la so coleición constaba de 38 pintures, incluyendo obres de Rafael y la serie de cuadros Casoriu a la moda d'Hogarth. El 1 de xunetu de 1823 George Agar Ellis, un políticu lliberal, propunxo a la Cámara de los Comunes (House of Commons) que mercara la coleición. La idea foi sofitada pola ufierta de donación de los 16 cuadros de Beaumont, que marcaba dos condiciones: que'l gobiernu mercara la coleición de Angerstein y que dambes s'espunxeren nun edificiu fayadizu. L'inesperáu cobru d'una delda paga per Austria dotó al gobiernu de dineru pa mercar finalmente la coleición por 57,000 llibres.
Fundación y principios alt=Drawing of a three storied building, seen from the street. Women in long dresses date the picture.|thumb|left|upright|El númberu 100 de la cai Pall Mall, sede de National Gallery de 1824 a 1834.
La Galería Nacional abrir al públicu'l 10 de mayu de 1824, tomando como sede l'antigua casa de Angerstein nel númberu 100 de la cai Pall Mall. A les pintures de Angerstein xunir en 1826 les donaes de la coleición Beaumont, y en 1831 sumóse'l legáu de 35 pintures del reverendu William Holwell Carr. Primeramente l'espertu encargáu del caltenimientu de les pintures, William Seguier, llevó él solo tola xera de xestionar el muséu, pero en xunetu de 1824 parte de la so responsabilidá recayó nel acabante crear Board of Trustees (grupu de fideicomisarios o patronatu).
La Galería Nacional en Pall Mall taba frecuentemente atarraquitada de públicu, les sales yeren caloroses y el so diminutu tamañu en comparanza col Louvre de París yera una causa de vergüenza nacional. Pero Agar Ellis, agora un patronu de la galería, valoraba la cortil por tar "na mesma arteria de Londres", nun llugar bien céntricu; esto yera vistu como necesariu pa la Galería pa cumplir el so propósitu social. Un esbarrumbamientu nel edificiu causó que la Galería camudárase de volao al númberu 105 de Pall Mall, un llugar que'l novelista Anthony Trollope describi como "lúgubre, ensin rellumu, angostu, mal afechu pa la exhibición de les ayalgues que tenía". Darréu esti bloque foi baltáu p'abrir un camín a la Terraza Carlton House.'Trafalgar Square and the National Gallery', Survey of London: volume 20: St Martin-in-the-Fields, pt III: Trafalgar Square & Neighbourhood (1940), pp. 15–18. Date accessed: 15 December 2009.
En 1832 empezó la construcción del actual edificiu (diseñáu por William Wilkins) nel sitiu de les antigües Caballerizas Reales en Charing Cross, nun área que fuera tresformada na década de 1820 en Trafalgar Square. L'allugamientu yera estratéxica, ente la zona adinerada de West End y les parceles más probes al este. Na década de 1850 aldericóse la oportunidá de camudar el muséu a South Kensington, pero tal propuesta nun espolletó. En Trafalgar Square la coleición podía ser visitada por persones de toles clases sociales nun llugar bien transitáu, lo que restó importancia a otres cuestiones, como la contaminación del centru de Londres o los defectos del edificiu de Wilkins. Acordies cola Comisión Parllamentaria de 1857, "La esistencia (o acumuladura) de los cuadros nun ye'l propósitu final de la coleición, sinón solo'l mediu pa dar a les persones un esfrute ennoblecedor".Quoted in
De 1837 hasta 1868 l'Academia Real taba allugada na ala este del edificiu.
Crecedera so Eastlake y los sos socesores