L'Association Sportive de Monaco Football Club, conocida tamién como Mónacu, ye un club de fútbol perteneciente al Principáu de Mónacu. Fundóse en 1924 y xuega anguaño na Ligue 1 de Francia con alcuerdu deportivu, yá que nun ye un equipu francés. L'equipu desenvuelve los sos alcuentros como llocal nel Stade Louis II (n'asturianu: Estadiu Lluis II), allugáu nel distritu de Fontvieille.
A lo llargo del tiempu llogró atropar una gran cantidá de títulos oficiales, ente los que destaquen 8 consagraciones en Lliga de Francia (siendo'l 3ᵘ más ganador empatáu col Nantes), 5 en Copa de Francia y 1 en Copa de la Lliga. A nivel européu algamó finales en Lliga de Campeones mientres la temporada 2003-04 y Recopa de la UEFA en 1991-92. Foi subcampeón en diverses oportunidaes, y unu de los mayores animadores del fútbol francés dende los sos empiezos. L'amplia reconocencia global, sicasí, débese mayormente al so allugamientu —dientro del Principáu más famosu del mundu— y l'importante númberu de figures internacionales que militaron nes sos files.
Los años de mayor ésitu pa Mónacu lleguen nos 70's y 80's, cuando foi entrenáu polos notables Lucien Leduc y Arsène Wenger. Llogró asitiase como un club de prestíu en Francia, pero tamién a lo llargo del continente européu (a pesar de non campeonar nes sos competiciones). A fines de los años 1990 recuperó terrén perdíu nel empiezu de la década, empecipiando otru periodu de grandes conquistes a partir del nuevu mileniu gracies a xugadores como David Trezeguet, Lucas Bernardi, Marcelo Gallardo, Rafael Márquez y Thierry Henry. La institución nutrióse siempres de futbolistes franceses, siendo éstos los más destacaos del so historial. L'únicu monegascu nativu d'importante trescendencia foi Armand Forcherio, quién se tresformó nún de los ídolos más queríos pola xente. Un considerable númberu d'arxentinos integraron los sos planteles dende la profesionalización en Lliga de Francia, en diversos casos ciudadanos franceses por ascendencia dellos d'ellos.
Historia L'Association Sportive de Monaco Football Club naz en 1924 gracies a la fusión de dellos equipos polideportivos de la ciudá: Swimming Club, Monaco Sports, A.S. Beausoleil, Etoile de Monaco y Riviera A.C. Anque l'equipu ye de Mónacu, dexóse-y xugar na Lliga de Francia, siéndo-y otorgáu'l númberu d'afiliación 91 (lo qu'enmarca a Mónacu dientro del grupu más antiguu na Lliga). Los sos años como institución amateur vivir dientro del circuitu rexonal en Provenza-Alpes-Costa Azul, con un disímil tránsitu. Integró La ligue du Sud-Est dende 1924 y llogró campeonar na mesma mientres ésa década y la siguiente. Tou camudó en 1932 cuando foi convidáu a participar como profesional na apocayá creada Lliga de Francia pola Federación Francesa de Fútbol (FFF). El so andar empecipiar na Ligue 2 (Segunda División), con resultaos pocu satisfactorios que provoquen el descensu a les lligues rexonales perdiendo asina la so condición de conxuntu profesional per dellos años. En 1948, una vegada rematáu'l conflictu armáu que detuvo la vida deportiva europea, Mónacu decide rearmarse profesionalmente gracies al impulsu brindáu pola monarquía monegasca, personificada nel príncipe Raniero. Mientres tola so vida'l príncipe sería promotor y fanáticu del club, apurriendo a la causa deportiva ya impulsando el so desarrollu económicu con importantes donaciones y beneficios fiscales. La so arrogancia vese reflexada exitosamente para 1953, cola torna a la máxima categoría francesa.
Surdimientu en Ligue 1: 1948-1972 thumb|Delio Onnis col Mónacu mientres l'añu 1970. L'añu 1958 ye clave fundamental nel percorríu de les siguientes dos décades, porque marca la llegada d'un referente na direición téunica: Lucien Leduc. Con él Mónacu algamaría lo más alto del fútbol francés, superando la meta de convertise en campeón oficial per primer vegada. Asocedió na Copa de Francia de 1960, previa al títulu de Ligue 1 na temporada 1960-61, conquista de prestíu y notoriedá más allá de les fronteres nacionales. Mónacu facer d'un nome, alquiriendo tamién pase pa la Copa d'Europa mientres 1961-62. Enfrentaría en ronda preliminar al Glasgow Rangers d'Escocia. El resultáu final, depués d'apostar partíos d'ida y vuelta, foi de 4-6 para Rangers nel global (dos victories por 3-2 pa los escoceses, en Glasgow y Mónacu). En 1962, Leduc forma un conxuntu sólidu, que respuende nun 100% al so ideariu xenerando altes mires pal entrenador, según rellató nési entós. Los xugadores nun lu defraudaron, con tou méritu y xusticia vencieron tantu en Lliga como Copa. Un doblete significativu, cuatro logro de valumbu como suma total en trés años pal proyeutu. En 1963, Leduc dexa'l so cargu y diríxese a Suiza p'axustar una posible incorporación al Servette FC, escosáu por un desgastante y trabayosu itinerariu. El club suizu yera campeón vixente y tenía gran base, amás de pertenecer a un país ensin competencia tan fuerte como la francesa. Nun se trató d'un adiós definitivu, pero Mónacu sintió enforma la so ausencia no posterior inmediatu. La Copa d'Europa de 1963-64 empezó bárbaro, en parte porque inda se cuntaba cola base del añu anterior. Na eliminatoria preliminar Mónacu ganó la so serie por un global de 8-3 sobre'l AEK de Grecia (7-2 en Mónacu y 1-1 n'Atenes). Depués enfrentó al futuru campeón, Internazionale d'Italia, perdiendo dos veces (1-0 y 3-1) pero xugando d'igual a igual y demostrando un arrogante xuegu d'ataque. Sería'l so postreru gran desempeñu hasta fines de la década siguiente, el restu de los 60's fueron intrescendentes, faciendo gala temporada tres temporada d'una medianía malo de desdoblar. A la fin rompióse en 1968-69, negativamente, peracabando un murniu descensu.
Cayida y recuperación: 1972-1984 El regresu a la categoría principal llegaría recién en 1973-74, dempués de sufrir duramente'l retrocesu y una crisis deportiva complexa. Foi un aliciente pasaxeru, los problemes deportivos nun atoparen solución real y la institución siguía ensin un proyeutu concretu pa camudar el so estáu de crisis. La carrera d'ascensu descensu volvióse crónica, Mónacu nun llograba escapar d'ella mientres reparaba como acaldía alloñábase más de la élite francesa (representada polos esitosos equipos Nantes y Saint-Etienne). Una lluz d'esperanza llegó'l día que Jean Louis Campora, que'l so padre (Charles Campora) foi unu de los fundadores del club y miembru activu del so dirigencia, tomó la decisión de participar viviegamente nes decisiones alministratives. Col sofitu de la monarquía y los inversores algamó la presidencia en 1975, espresando con claridá que la so primer midida nel cargu sería convocar a Leduc y recuperar con él la gloria pasada. Nuna temporada Mónacu llogra asitiase de nuevu en Ligue 1, cuntando col inxeniu del so mandatariu y la capacidá del entrenador repatriáu. Tamién foi de gran ayuda l'apaición de valores como l'arxentín Delio Onnis, futuru goliador históricu del club, o Jean-Luc Ettori, xugador con más presencies defendiendo la casaca monegasca. Tal foi la recuperación que'l campeonatu de 1977-78 se coloreó con colloráu y blancu; el conxuntu del principáu volvía trunfar depués de 15 años en seca. Los 80's llegaben con un nuevu trunfu en Copa de Francia, dempués de ganar nel partíu descisivo a US Orléans por 3-1, yá ensin Leduc (decidiera retirase de l'actividá profesional). Gerard Banide asocedió al entrenador saliente, y fadríase cargu polos siguiente cuatro años de la direición téunica con bien bones resultaos nes competiciones nacionales. Con Banide Mónacu enxamás baxó del 6° llugar en Ligue 1, animando cada tornéu con un xuegu sueltu y de gran vuelu. Llogró consagrase na temporada 1981-82, apostando un apasionante duelu col Saint-Étienne que remató namái un puntu per debaxo na tabla de posiciones. Los nomes propios a tener en cuenta del periodu son Manuel Amorós y Daniel Bravo, homes de fuerte temperamentu y talentu, acunaos pol públicu como referentes. Desafortunadamente el lideralgu local nun se treslladó a Europa, yá que nunca superó la primer instancia de toa competición. Por esto -en parte- decide anovase los aires con Lucien Müller nel cargu d'entrenador, siguiendo una llinia determinada de trabayu pero pensando n'alzar les pretensiones nel curtiu plazu. Müller tuvo a puntu de ser campeón na so primer temporada (1983-84), pero perdió'l títulu col Bordeaux por diferencia de gol en rematando dambos equipos empataos en 54 puntos. Tamién llega a la final en Copa de Francia, cayendo insólitamente con Metz por 2-0 na prórroga. Un zarru con balance positivu y l'enfotu de sabese nel bon camín, pero ensin trofeos qu'exhibir nes vitrines.
Arsène Wenger: 1984-1994 thumb|Arsène Wenger foi entrenador del club mientres una década (1984-1994). Para 1984-85, Mónacu tampoco llogra'l campeonatu de Lliga, llegando namái hasta'l tercer llugar, pero completando una segunda rueda cuasi perfecta depués d'empezar el tornéu bien per debaxo de les sos posibilidaes (ocupó'l décimu puestu a metá de temporada). Esti retrocesu, a comparanza del añu anterior, viose compensáu pola más esllumante actuación del equipu monegascu en Copa de Francia. Namái un gol en contra en nueve partíos, solmenáu pol Lille, y 18 tantos a favor p'arredondiar una campaña de siete victories (más empate y derrota). La final xugar con un estadiu Parque de los Príncipes apináu d'espectadores y el resultáu final de 1-0 sobre Paris Saint-Germain desamarró la fiesta ente'l públicu raxón. Vencer al PSG en París y tornar a Mónacu cola Copa en mano foi un suañu fechu realidá pa Lucien Müller. Un añu dempués arrenunciaría al puestu, en completando una mediocre campaña en Lliga novenu llugar- y sufrir tempranes eliminaciones en copes. Mientres 1986-87, Stefan Kovacs tomaría'l mandu, pasando pola institución ensin pena nin gloria. Arsène Wenger, que tenía como esperiencia previa la direición del Nancy, foi contratáu en 1987. Wenger forxó una de les etapes más esitoses del club, que ganaría La Ligue 1 al añu siguiente, siempres recordada pol so fútbol esquisitu y la gran cantidá de cracks que fueron fichaos o incorporaos dende divisiones menores. Dellos casos destacables son George Weah, Jürgen Klinsmann, Youri Djorkaeff, Emmanuel Petit, Lilian Thuram o Thierry Henry (futura estrella del Arsenal). Quiciabes la cuenta pendiente, a pesar d'engarrar siempres los primeros puestos, foi nun consiguir un mayor númberu de títulos. Los años 90 fueron una dómina bona pal fútbol francés a nivel d'equipos, bien competitiva, con delles instituciones engarrando títulos nacionales y europeos. Eso xugó en contra del Mónacu, qu'igualmente s'axudicó un par de Copes y una Lliga. Al ser destituyíu Wenger de la direición tres un mal entamu de campeonatu en 1994, dexó un conxuntu formáu, competitivu, que cuntaba cola presencia de valores nuevos y mayores. Unu d'ellos, emblema anguaño, llegaría dende Arxentina siendo práuticamente un adolescente. El so nome ye David Trezeguet.
Potencia n'Europa: 1996-2006 Jean Tigana foi nomáu nuevu téunicu del equipu en 1995, y dirixir a la consecución del so sestu títulu de Lliga en 1997.
Nel añu 2000, sol mandu de Claude Puel, el Mónacu ganó la so séptima Lliga francesa y la so cuarta Supercopa de Francia. Dempués de ganar la Copa de la Lliga con Didier Deschamps como téunicu, en setiembre y payares del 2003 ye eleutu pola IFFHS como'l Meyor equipu del mes del mundu.
Nel añu 2004 llegó per primer vegada a la final de la Lliga de Campeones, onde perdieron contra'l FC Porto por 3-0. El so ésitu n'Europa pasó-yos factura na Ligue 1 2003/04, onde terminaron en 3ᵘ puestu magar liderar el campeonatu mientres munches selmanes. Colos fichaxes de Javier Saviola, Ernesto Chevantón y Maicon pa sustituyir a los trespasaos Ludovic Giuly y Jérôme Rothen, repitieron la 3ᵉʳ posición na temporada 2004/05.
Cayente: 2006-2012