thumb|200px|Béchara Boutros Raï, patriarca maronita dende 2011. thumb|200px|Sede iverniza del patriarcáu maronita en Bkerké, El Líbanu. thumb|200px|Sede braniza del patriarcáu maronita en Dimane, El Líbanu.
El patriarcáu d'Antioquía de los maronites (en llatín: Patriarchatus Antiochenus Maronitarum) ye la sede patriarcal y cabeza de la Ilesia católica maronita, una Ilesia particular sui iuris oriental integrante de la Ilesia católica, que sigue la tradición llitúrxica antioquena (o siria occidental) na qu'utiliza como llinguaxe llitúrxicu'l siríacu occidental y como llingua auxiliar el árabe libanés.
El territoriu propiu del patriarcáu d'Antioquía de los maronites entiende los territorios d'El Líbanu, Siria, la islla de Xipre, Exiptu, Xordania, Israel, los Territorios Palestinos, Sudán y Sudán del Sur. La Ilesia maronita nun tien provincies eclesiástiques dientro del territoriu propiu del patriarcáu, polo que les archieparquías y eparquías tán darréu suxetes al patriarca. La Ilesia católica maronita tien amás eparquíes y exarcados apostólicos que nun tán so la xurisdicción del patriarca, xunto con parroquies y comunidaes esperdigaes en diversos países so la xurisdicción d'obispos locales de ritu llatín. El patriarca maronita ye miembru del Conceyu de patriarques católicos d'Oriente.
Patriarques
Patriarques orientales católicos Nuna Ilesia católica oriental un patriarca ye un obispu que preside una Ilesia patriarcal autónoma sui iuris como padre y cabeza. El Conceyu de Nicea nel añu 325 reconoció a delles sedes del Oriente preeminencia metropolitana sobre los obispaos cercanos. A les Ilesies d'Alexandría y d'Antioquía el conceyu reconociólos preeminencia sobre tolos metropolitanos d'Exiptu, Libia y Pentápolis (p'Alexandría) y de la diócesis d'Oriente (pa Antioquía). Estableció amás una precedencia d'honor ente dambes sedes, teniendo'l primer llugar nel Oriente la sede d'Alexandría hasta qu'en 381 el Conceyu de Constantinopla II creó'l patriarcáu de Constantinopla. Nos sieglos siguientes estos obispos fueron reconocíos col nome de patriarques. Los patriarcaos orientales dixebrar de la comunión cola Sede de Roma o quedaron torgaos de comunicación con ella conformando Iglesias autocéfalas, nes cualos diversos procesos históricos derivaron na conformanza de les Ilesies orientales católiques.
D'alcuerdu Códigu de los cánones de les Ilesies orientalesCódigu de los cánones de les Ilesies orientales un patriarca ye un obispu que gocia de poder sobre tolos obispos, incluyendo metropolitanos y otros fieles de la Ilesia qu'él preside, d'alcuerdu a les normes y lleis aprobaes pola suprema autoridá de la Ilesia (el papa). La ereición, restauración, cambéu y supresión d'Ilesies patriarcales ta acutada al papa, quien s'acutar el derechu de reconocer o conceder el títulu de patriarca y de dar l'asentimientu al treslláu de la sede patriarcal. Los patriarques presiden el ritu de la so Ilesia particular en cualesquier parte del mundu, pero la so autoridá sobre'l cleru ta llinda al territoriu propiu de la so Ilesia patriarcal.
Los patriarques son canónicamente escoyíos pol sínodu d'obispos d'una Ilesia patriarcal y tienen de riquir la comunión eclesial del papa, ensin la cual nun pueden convocar al sínodu nin ordenar obispos.
Patriarcáu d'Antioquía Atribuyir a los apóstoles Pablo de Tarsu y Simón Pedro la fundación de la Ilesia d'Antioquía nel periodu apostólicu a mediaos del sieglu I, de la cual créese que Pedro foi'l so primer obispu nel añu 36. El Conceyu de Nicea I en 325 estableció'l sistema de metropolitanatos o provincies eclesiástiques y reconoció la primacía d'honor a les sedes de Roma, Alexandría y Antioquía, quedando establecíu'l metropolitanato d'Antioquía na provincia romana de Siria. En 361 arriendes de los discutinios arrianos producióse'l cisma meletiano qu'estremó la Ilesia antioquena en 4 partíos hasta 417. El Conceyu de Constantinopla II en 381 dio poderes d'inspección sobre dellos metropolitanatos al metropolitanu d'Antioquía, que pasó a tener primacía sobre les Ilesies de la diócesis d'Oriente (provincies romanes de: Isauria, Cilicia, Xipre, Eufratensis, Mesopotamia, Osroena, Siria, Fenicia, Palestina I, Palestina II y Arabia Pedresa). En 416 el papa Inocencio I dio a la Ilesia de Xipre autonomía respeuto al patriarcáu d'Antioquía, que'l Conceyu d'Éfesu en 431 tresformó n'independencia. En 424 la Ilesia asiria del Oriente nel Imperiu sasánida desvenceyar d'Antioquía.Jugie, M. «L'ecclésiologie des nestoriens.» Échos d'Orient 34(177) (1935): 5-25.
Mientres el Conceyu de Calcedonia en 451 oficializóse'l títulu de patriarca d'Antioquía y foi creáu'l patriarcáu de Xerusalén dixebrando d'Antioquía les provincies romanes de Palestina y Arabia Pedresa. La sociedá cristiana del Oriente Mediu viose fondamente estremada y los qu'aceptaron el conceyu, yeren principalmente grecofalantes de les ciudaes y fueron llamaos melquitas (imperiales en siríacu) polos anticalcedonianos. Estos postreros yeren predominantemente de fala siríaca, copta y armenia y dieron orixe a les Ilesies monofisites. En Antioquía asocediéronse patriarques calcedonianos y anticalcedonianos hasta que se formalizó la cisma en 544 que dio orixe a la Ilesia ortodoxa siria. En 467 la Ilesia d'Iberia en Xeorxa pasó a ser autónoma dientro del patriarcáu d'Antioquía, independizándose en 1012.ÉGLISE GRECQUE-MELKITE CATHOLIQUE
Ente 635 y 637 producióse la conquista árabe-musulmana d'El Líbanu pol califatu omeya, polo que los maronites de les árees costeres y valles abellugar nos montes, a ónde nun llegó la invasión musulmana. Ellí aguantaron y fueron conocíos como maraditas (rebeldes) polos árabes. En 636 los árabes espulsaron a los bizantinos de Siria ya introducieron l'islam y la llingua árabe. El patriarcáu calcedoniano d'Antioquía taba vacante dende 628 y en 637 el califatu ortodoxu conquistó la ciudá, polo que dende 639 Constantinopla empezó a nomar una serie de patriarques titulares residentes na capital bizantina. Los maronites de los montes d'El Líbanu perdieron tou contautu con esos patriarques designaos por voluntá imperial.
Patriarcáu d'Antioquía de los maronites En 649 el papa Martín I convocó a un Conceyu de Laterano que condergó la herexía monotelita del emperador bizantín Constante II y escomulgó al patriarca de Constantinopla. Martín I designó a Juan, obispu de Filadelfia en Arabia (actual Amán), como'l so vicariu n'Oriente con plena potestá,Catholic Encyclopedia quien en 676 consagró a Juan Marón como obispu de Batroun (Botrys) n'El Líbanu. Juan -qu'adoptó l'apellíu Marón- estudiara en Constantinopla y foi monxu del monesteriu de San Marón en Barad, Siria. Juan Marón foi'l primer maronita que recibió la dignidá episcopal y foi un activu lluchador contra'l monotelismu, que fuera adoptáu polo monxos de Beth-Marón. En 677 los maraditas lliberaron El Líbanu de los califes musulmanes, llegando a recibir tributu del califatu omeya por 40 años.
Empezó un periodu d'autonomía colos monesterios elevaos a sedes episcopales. Cuando les autoridaes musulmanes dexaron l'establecimientu d'un patriarca calcedoniano en Antioquía, foi escoyíu Teófanes Bar Qanbara en 681 y el califa Murwan II ordenó a los calcedonianos reconocelo. El patriarca escorrió a los monxos maronites y en 685 producióse una cisma, en presencia d'un legáu papal Juan Marón foi escoyíu patriarca d'Antioquía y tol Oriente, siendo'l primera maronita qu'algamó esa posición. Magar esta instalación d'un patriarca foi vista como una usurpación per parte de la xerarquía dependiente de Bizanciu, Juan recibió l'aprobación del papa Sergio I y viaxó a Roma a recibir la confirmación como patriarca y el paliu.
L'emperador d'Oriente Xustinianu II, acostumáu a tener sol so control los asuntos de la Ilesia al traviés de los patriarques, a quien designaba, nun toleró la independencia maronita y mandó al so exércitu a atacalos en 694 cuando lluchaba contra los musulmanes, espulsándolos d'Armenia y de Siria. Nun intentu fallíu de prindar al patriarca, el so exércitu destruyó'l monesteriu de Beth-Marón y executó a 500 monxos, dirixéndose depués escontra Trípoli. El patriarca púnxose al mandu de los maraditas y l'exércitu bizantín topetó con ellos en Amiún y en Semar-Jbeil cerca de Batroun. L'exércitu maradita trunfó, polo que'l patriarcáu maronita consolidar n'El Líbanu. Juan Marón instaló la sede patriarcal nos montes, en Kfarhay (Kefar-Hai), onde construyó un nuevu monesteriu nel que depositó la reliquia más pervalible pa los maronites: el craniu de san Marón. D'eso deriva'l nome del monesteriu: Ras Marón (craniu de Marón). El patriarca Juan Marón morrió en 707, siendo asocedíu por Cyrrus, siguiendo la serie de patriarques maronites católicos.
En 759 el califatu abásida ganó al exércitu maradita en Baalbeck y reprimir severamente. En 938 el monesteriu de Ras Marón foi destruyíu polos árabes y el patriarca Xuan II viose obligáu a abellugase nos montes d'El Líbanu y establecióse na zona de Aakoura, cerca de Biblos (o Jibail). Nesta rexón la sede patriarcal permaneció hasta 1440, asitiada socesivamente en Yanuh (cerca de Mayfuq), Lehfed, Habil, Yanuh nuevamente, Kfifan, Kfarhay, Kafre, otra vegada Yanuh, Hardine, y finalmente tornó a Mayfuq y tres 14 tresllaos establecer en Qannoubin en 1440. A partir de 1017 sufrieron la persecución de los druzos.The Maronites and Lebanon
Patriarques d'Antioquía de los maronites
El patriarca d'Antioquía de los maronites (Patriarcha Antiochenus Maronitarum) lleva'l títulu de patriarca d'Antioquía y tol Oriente. Una vegada escoyíu cada patriarca maronita toma'l nome de "Pedro" (بطرس -Boutros- n'árabe), n'homenaxe a Simón Pedro, quien foi'l primer obispu d'Antioquía.
Una llista de patriarques d'Antioquía de los maronites foi publicada por Giuseppe Simone Assemani,J.S.Assemani Serie chronologica Patriarchorum Antionchiae, editada ya integrada por Joanne Darauni, Roma 1881 y Simon Awad, que siguieron la Serie Patriarques Maronites escrita pol patriarca Esteban El Douaihy nel sieglu XVII, pero que ta incompleta nos primeros sieglos. Amás de la llista de Assemani, otra llista más detallada foi escrita en Bejjeh en 1766 por Georges Saad.
Llista de Assemani completada cola llista de Bejjeh:
Patriarques mientres el periodu maradita, 686–1099 Orde Nome del patriarca Notes Español Árabe 1 Juan Marón (Youhanna Maroun) مار يوحنا مارون الأول 63° dempués de Simón Pedro. Primer patriarca maronita (n. 628, consagráu 685/686, f. 707) 2 Kyros قوروش Fíu d'una hermana de Juan Marón 3 Gabriel جبرائيل الأول Últimu patriarca residente nel monesteriu de Kfarhi 4يوحنا مارون الثاني Tamién conocíu como Juan Marón II. Nesti puntu'l patriarcáu mover a Yanou', Jbeil (Biblos) 5يوحنا الأول Orixinariu de Jbeil (Biblos), tamién conocíu como Xuan I (o Xuan III considerando a Juan Marón I y a Juan Marón II) 6غريغوريوس الأول - 7اسطفانوس الأول - 8 Marcos مرقس - 9 Eusebio (Hoaushab) أوسابيوس Tamién conocíu como Hoaushab (حوشب) 10يوحنا الثاني Tamién conocíu como Xuan II de Hama (o Xuan IV considerando a Youhanna Maron, Youhanna Maron II y Youhanna I). Mientres el so reináu, el Conceyu de Constantinopla de 869–870 foi conveníu nel añu 869 11يشوع الأول 12داوود الأول - 13غريغوريوس الثاني - 14 Teofilacto ثاوفيلكتوس Tamién conocíu como Habib o Xuan V Habib 15يشوع الثاني Yeshu II de Damascu 16 Domicio ضوميطيوس Domicio de Beirut 17 Ishaq اسحق - 18يوحنا الثالث Tamién conocíu como Xuan III (Xuan VI) 19شمعون الأول Tamién conocíu como Semaan (سمعان) 20إرميا الأول Tamién conocíu como Jeremías I 21 Youhanna IV يوحنا الرابع Tamién conocíu como Xuan IV (Xuan VII) 22شمعون الثاني - 23شمعون الثالث -
Patriarques mientres les Cruzaes 1099–1305