thumb|Una regla de cálculu d'estudiante típica d'unos 25 cm (Pickett N902-T). De poco pesu y amenorgaes dimensiones, solíen guardase en cubiertes de cueru, de plásticu. Dellos modelos podíen llevase na petrina. thumb|Detalle d'una regla de cálculu. La regla de cálculu ye un preséu de cálculu qu'actúa como una ordenador analóxicu. Dispón de delles escalas numbériques móviles que faciliten la rápida y cómoda realización d'operaciones aritmétiques complexes, como puedan ser multiplicaciones, divisiones, etc. Les sos escales modificáronse al envís de ser afeches a campos d'usu concretos, como pue ser la inxeniería civil, electrónica, construcción, aeronáutica y aeroespacial, financieru, etc. La escala más habitual ronda los 25 cm de llargor (10 pulgaes) qu'algama una precisión de trés cifres significatives, esistiendo versiones "de bolsu" con precisiones menores qu'algamen aproximadamente los 10 cm. La so evolución histórica tuvo un momentu álgido que coincide col advenimiento, a finales del postreru terciu del sieglu XX, de les primeres calculadores electróniques y de los primitivos ordenador personales.
Dende mediaos del sieglu XIX hasta'l so cayente'l postreru terciu del sieglu XX el so emplegu yera más o menos xeneralizáu n'árees d'inxeniería, alministración y artesanía pre-industrial. Nes primeres décades del sieglu XX el so usu yera tan xeneralizáu que nun esistía inxenieru que nun tener accesu a dalguna regla de cálculu. Esistieron delles compañíes a lo llargo del mundu qu'apurríen modelos diversos. Los modelos más antiguos realizar n'escales grabaes en madera, latón, güesu, y darréu foise introduciendo'l plásticu. Nos años setenta foi sumiendo gradualmente'l so usu, hasta que nes últimes décades del sieglu XX apenes esistíen xeneraciones d'inxenieros que les emplegaren. El so usu quedó apostráu a museos, organizaciones d'amigos, y a aplicaciones concretes dientro de la enseñanza básica de les matemátiques.
Historia thumb|L'inxenieru aeronáuticu Frank Whittle en disposición típica de cálculu cuando emplega una regla de cálculu. Esta imaxe yera bien habitual nuna oficina d'inxeniería nos años cincuenta. Dispositivos con escales, emplegaes nel cálculu, fueron utilizaos por diversos científicos antes del sieglu XVI. Ye precisamente Galileo Galilei quien describe un sector emplegáu nel cálculu de fórmules de trigonometría. Dalgunos d'estos primitivos sistemes de cálculu vienen de los antiguos astrolabios, o de preseos medievales como'l volvelle, según diverses ferramientes emplegaes en navegación, n'astronomía como son los planisferios celestes, o los nomogrames en gnomónica.
Dellos historiadores apunten que'l so inventor foi'l matemáticu Edmund Wingate a mediaos del sieglu XVI,Charles Hutton, (1811), Hutton's Mathematical Tables, Londres ente qu'otros adscriben la so invención al reverendu William Oughtred en 1636. La notable meyora nel so desenvolvimientu empezó col estudiu de llogaritmos de John Napier que publicó en 1614. Siendo años dempués l'astrónomu Edmund Gunter cuando aplica la idea de los llogaritmos a les escales de cálculu nel so canon triangulorum dando llugar a les primeres aplicaciones matemátiques de la escala logarítmica. Gunter modificó la escala por que pudiera realizar cálculo trigonométricos igualmente. Esti preséu sirvía pa realizar cálculos d'estima en náutica y denominóse escala de Gunter. Gunter fixo contribuciones a otros preseos de cálculu matemáticu. William Oughtred toma la escala de Gunter y decide poner dos escales que s'esmucen ente sigo. Alliniando los valores de les escales yera posible realizar cálculos aritméticos, dando llugar a la visión prototípica de la primer regla de cálculu. Ente otros científicos del sieglu XVII qu'alvirtieron l'usu de les regles de cálculu atópase Richard Delamaine que reclamó ser el so descubridor, apostando la so orixinalidá al mesmu William Oughtred. A finales del sieglu XVII yeren utilizaes estes regles de cálculu en distintes versiones, y con diverses aplicaciones. Ente dalgunos de los pioneros de los diseños de regles de cálculu atópase Robert Bissaker qu'en 1654 xunto con Seth Patridge en 1657 yá propón una regleta móvil nel so diseñu.
En 1675 Sir Isaac Newton resuelvi ecuaciones cúbiques por aciu l'emplegu de trés escales logarítmiques paraleles, siendo amás el primeru en suxerir l'emplegu d'un cursor que facilite les llectures. Años dempués diseña Henry Coggeshall la regla de carpinteru al envís de facilitar la midida de llargores, superficies, y la solidez de maderos. N'ameyorando'l diseñu inicial, volvió publicar el so trabayu col títulu "Un Tratáu de Midíes con una Regla de Dos Pies, que s'esmuz escontra un Pie" (1682). Llanzó una versión bien modificada en 1722 titulada "L'Arte de Medción Práutica realizada fácilmente por una Regla de Dos Pies que s'esmuz a un Pie". Antes de 1767, siete revisiones fueren editaes.<ref name="Cajori">Florian Cajori, (1909), History of the Logarithmic Sliding Rule", Coloriáu College</ref> En 1683 el metrólogo inglés Thomas Everard describe y ellabora un preséu con escales emplegáu na determinación d'impuestos nos barriles de cerveza y de vinu.
Los cambeos que se faen nel sieglu XVIII van empobinaes a cambeos na forma al envís d'ameyorar la so precisión. D'esta forma los inxenieros James Boulton y James Watt modifiquen los diseños esistentes al envís d'ameyorar los esistentes. El físicu Peter Roget inventa en 1815 les escala log-log coles que puede calcular cualquier raigañu cuadráu. En 1831 Victor Amadee Mannheim propunxo unu de los primeros sistemes d'estandarización d'escales, el denomináu sistema Manheim, esti sistema incluyía una regleta esnidiosa (runner) que perrmitía una meyora de comodidá na realización de ciertos cálculos.
A finales del sieglu XIX numberosos constructores arrobinar per tol mundu atendiendo a la demanda creciente dende les oficines d'inxeniería que solicitaben un mayor volume de cálculos. El manexu del creciente númberu de maquinaries procedente revolución industrial precisa d'un mayor númberu de cálculos. En 1885 l'inmigrante alemán Eugen Dietzgen crea en Chicago una compañía de regles de cálculu. Na mesma ciudá en 1890 Frederick Post crea otra empresa coles sos propies patentes. La evolución del sistema Manheim llevaba a la necesidá de estandarizar les escales. N'Estaos Xuníos los trés marques líderes na ellaboración de regles de cálculu yeren: Keuffel & Esser, Dietzgen y Post Company.
Nacencia del sistema Rietz La evolución de les regles mientres el periodu de la Revolución Industrial foi n'aumentu. Na década de 1870, Alemaña tien dos grandes empreses productores de regles de cálculu: Dennert and Pape (constructores de Aristo), y Faber (darréu denominaos Faber-Castell). L'inxenieru Johann Christian Denner acomuñar con Martin Pape na ciudá alemana d'Hamburgu pa dar empiezu nel añu 1863 a la compañía Dennert & Pape. Les primeres regles ellaborar de caoba, hasta l'emplegu de celuloide laminado a empiezos del sieglu XX. Los diseños del inxenieru William Cox sobre la regla de cálculu dúplex dexen a Dennert & Pape empezar la so producción n'Estaos Xuníos para Keuffel & Esser en Nueva York, xusto hasta qu'en 1900 K&Y empieza la so propia producción.
La revolución de los sistemes d'escala unificáronse gracies a Max Rietz en 1902. El sistema de distribución d'escales, denomináu sistema Rietz (tamién Mannheim) fixo que los constructores de regles de cálculu punxérense d'alcuerdu unificando les sos representaciones. Esta meyora dexó qu'un inxenieru qu'aprendiera esti sistema yéra-y posible remanar cualesquier otra regla que llevara implementada'l mesmu sistema Rietz, dexando intercambiar y comparar soluciones. El sistema Rietz tuvo una gran aceptación hasta qu'en Alwin Walter en 1934 propón nuevos cambeos no que se denomina Sistema Darmstadt.
Cayente del so usu a mediaos de sieglu XX thumb|A pesar de la so puxanza, l'apaición nel mercáu del modelu HP-35 de Hewlett-Packard presentáu'l 1 de febreru de 1972, marcó l'entamu del fin d'una yera marcada poles regles de cálculu. La so dómina de rellumanza duró más d'un sieglu, el periodu entendíu ente la segunda metá del sieglu XIX y el tercer cuartu del XX. Antes del advenimiento de la calculadora de bolsu, yera la ferramienta de cálculu más utilizada na ciencia y la inxeniería. A mediaos del sieglu XX abandona la producción de regles de cálculu de caoba, y empléguense plásticos. Dalgunos d'ellos son especiales, como ye'l casu del aristopal emplegáu pola marca Dennert and Pape (Aristo). En 1930 el teniente de los Estaos Xuníos Philip Dalton inventa una regla de cálculu circular que denomina Y6B. La regla Y6B dexa realizar cálculos aeronáuticos sobre trayectories mientres el vuelu, esta regla tuvo n'usu mientres la segunda guerra mundial hasta mediaos de los años sesenta. Delles compañíes deciden fundise, un casu bien conocíu foi la Hemmi Bamboo Slide Rule Manufacturing Company Ltd. (denominada como Hemmi Keisanjaku) aniciada en Xapón que s'acomuñar cola norteamericana Post Company mientres la ocupación construyendo la popular regla POST Versalog (1460). Les regles Hemmi d'empiezos del sieglu XX realizar en madera de bambú con celulosa laminada. Los modelos Hemmi yeren bien valoraos nel periodu de 1920 a 1976.
L'usu de regles de cálculu siguió creciendo al traviés de los años 1950 y 1960, inclusive cuando los dispositivos de computación dixital taben introduciéndose gradualmente nes árees d'inxeniería. Les regles de cálculu cayeron en desusu cola popularización de la ordenador electrónicu. Delles compañíes famoses cerraben la producción a mediaos de la década de los años setenta. N'inxeniería, asocedió fundamentalmente cola apaición nel mercáu del modelu HP-35 de Hewlett-Packard presentáu'l 1 de febreru de 1972. Delles marques sacaben variantes bien refinaes como ye'l casu de la Teledyne Post en 1970. La nueva xeneración d'inxenieros de los años sesenta empezaba a usar esti tipu de calculadores, xunto col creciente usu de los ordenadores, na transición genracional de los años ochenta, bien pocos inxenieros emplegaben regles de cálculu nes oficines.
Escontra 1980 cesara práuticamente la producción de regles de cálculu nel mundu, anque inda siguen fabricándose preseos d'esti tipu en pequeñes cantidaes pa usos bien específicos en sectores industriales, de navegación marítima y aérea o p'atender a un minoritariu mercáu d'aficionaos y coleicionistes.
Carauterístiques Hai de primeres, un soporte básicu o cuerpu, xeneralmente paralelepipédico, que tien una ranura llonxitudinal fonda na so parte central, lo que determina l'apaición de dos sub-unidaes, esto ye, una regleta cimera y otra inferior, más estreches. En dellos modelos trátase efeutivamente de dos pieces independientes, venceyaes ente sigo rígidamente por abrazaderes asitiaes nos sos estremos. Pola ranura central esmuzse otra pieza en forma de regleta de menor tamañu, tamién llamada corredera (slide n'inglés).
Nes cares fronteres d'estes pieces ye onde tán grabaes les diverses escales. Dacuando la regleta móvil tamién ufierta escales na so parte trasera, pa que'l so usu haber d'inxertar a la inversa nel soporte básicu o bien pueden lleese los sos datos al traviés de furos practicaos na superficie posterior del cuerpu. La parte trasera d'esti tamién s'aprovecha eventualmente pa inscribir datos numbéricos d'interés o inclusive otru conxuntu completu d'escales; a los modelos asina ampliaos suélse-yos llamar dúplex, frente a la denominación de simplex aplicada a los que nun son operativos más que pola so cara frontera. El cuerpu de los modelos dúplex ye necesariamente de dos pieces ensambladas. Esistieron a lo llargo de la historia dellos aparatos con delles regletas móviles.