El Lockheed P-38 Lightning («rayu» n'inglés) ye unu de los caces d'Estaos Xuníos más importantes de la Segunda Guerra Mundial, según tamién unu de los más famosos, rabiones y poderosos. La so forma ye bien carauterística y alla débe-y gran parte de la so fama.
Diseñáu en respuesta a los requerimientos del Cuerpu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos (United States Army Air Corps o USAAC), el P-38 cuntaba con un carauterísticu diseñu de fuselaje doble (twin booms) y una barcaza central metanes les ales que contenía la cabina y l'armamentu. Foi usáu como bombarderu en picáu, bombardéu de vuelu planu, avión d'ataque a tierra, según en misiones de reconocencia fotográfica, y principalmente como escolta de llargu algame usando dos tanques de combustible auxiliares y desechables so les sos ales. Foi usáu principalmente nes operaciones del Teatru del Pacíficu y China-Birmania-India, mientres la Segunda Guerra Mundial, utilizáu polos pilotos norteamericanos qu'alluguen el mayor númberu de victories rexistraes a la fecha. El pilotu norteamericanu Richard Bong ye'l máximu as de l'aviación d'Estaos Xuníos con 40 victories rexistraes nel P-38 qu'él bautizara “Marge”, siguíu pol as Tomes McGuire, quien rexistra un total de 38 victories. Nel Teatru del Pacíficu Suroccidental, foi'l principal caza de les USAAF antes de l'apaición en grandes cantidaes del famosu North American P-51D Mustang. El P-38 Lightning foi l'únicu caza norteamericanu que perduró en producción mientres tol tiempu de la participación d'Estaos Xuníos na Segunda Guerra Mundial, periodu entendíu dende Pearl Harbor hasta la rindición de Xapón (VJ-day).
A pesar de que los primeros prototipos causaron desafortunaos accidentes, l'Exércitu norteamericanu creyó nel proyeutu y fueron incorporaos a esta arma. Les esperances puestes nesti avión taben bien fundaes, convirtiéndose nel terror de los caces xaponeses y avanzaes. El P-38 foi moteyáu como'l "diañu de dos coles" polos sos antagonistes. Esti avión foi usáu pa la intercepción y destrucción, a 885 km de la so base en Guadalcanal, del bombarderu Mitsubishi G4M que tresportaba al famosu almirante xaponés Isoroku Yamamoto.
Diseñu thumb|Lockheed YP-38 (1943).
Lockheed diseñó'l P-38 en respuesta al pidimientu Circular Proposal X-608 del Cuerpu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos (USAAC) d'un interceptor pa gran altitú, teniendo “la misión táctica de intercepción y ataque d'aeronaves contraries a gran altitú”. Les especificaciones determinaben una velocidá máxima de siquier 580 km/h (360 mph) a una altitú y ascensu de 6100 m (20 000 pies) en menos de 6 minutos, el conxuntu d'especificaciones más estrictes enxamás concebíes pol Cuerpu Aereu hasta esa fecha. El Bell P-39 Airacobra y el Curtiss-Wright P-40 Warhawk (qu'usaben el mesmu motor Allison V-1710 col que cuntaba'l P-38) fueron diseñaos col mesmu propósitu, al igual que'l fallíu Vultee XP1015.
L'equipu de diseñu de Lockheed, so la direición de Hall Hibbard y Clarence “Kelly” Johnson, consideró numberoses alternatives, que cuntaben siempres con una configuración bimotor, por cuenta de que xulgábase qu'un monomotor escarecería de la potencia abonda pa los fines propuestos (sicasí'l desenvolvimientu de motores mientres la Segunda Guerra Mundial fixo posible qu'otros caces monomotores superaren ensin problema les 400 mph (640 km/h) gracies a plantes motrices que doblaben la potencia en rellación a les primeres disponibles mientres la guerra).
El diseñu escoyíu foi desaxeradamente singular al respeutive de caces esistentes. L'equipu de diseñu de Lockheed escoyó un diseñu de doble fuselaje p'afaer la estructura del empenaje, los motores y los sos sobrealimentadores, con una barcaza aisllada metanes les ales p'allugar la cabina del pilotu y l'armamentu. El morru foi diseñáu p'allugar dos ametralladores Browning M2 de 12,7 mm, con una cinta de 200 cartuchos per arma, otros dos Browning M1919 de 7,62 mm con una cinta de 500 cartuchos per arma, y un cañón Oldsmobile de 37 mm con 15 proyeutiles. Concentrar l'armamentu na ñariz del avión foi radicalmente distintu a otros aviones de los Estaos Xuníos, que teníen l'armamentu dispuestu nes sos ales, lo cual faía que los disparos entecruzar n'unu o dellos puntos onde converxeren escontra alantre. Al tener montaes les armes nel morru, el Lockheed P-38 Lightning yera muncho más precisu al ufiertar rabaseres certeres que podíen disparase en llinia recta alantre, yá que nel otru sistema de acomodación, la certidume dependía del puntu de converxencia y l'habilidá o la fortuna del pilotu p'allugar los sos blancos nesa zona. Esto significa que los bonos tiradores podíen ser muncho más eficaces o precisos y los sos disparos podíen efeutuase dende una distancia enforma mayor qu'en cualesquier otru caza. Fácilmente un Lightning podía disparar el so mortal armamentu llixeru de cuatro ametralladores dende una cómoda y segura distancia al blancu averada de 900 metros con gran posibilidá de dar nel blancu, ente qu'otru caza solo tendría ésitu con una distancia ente 90 y 225 metros, averándolo muncho más al peligru y teniendo entá más probabilidá de fallar. Les sos armes encaxaes teníen un carauterísticu efeutu de sierra circular na culata, que faíen al avión ideal p'ataque con rabaseres de les sos ametralladores.
El diseñu de Lockheed incorporaba un sistema de tren d'aterrizaxe en triciclu, y una carlinga en forma de burbuya, tando propulsado por dos motores Allison V-1710 de 12 cilindros en V con turbocompresor, con una potencia unitaria de 1000 hp (746 kW) a los que s'acoplaron hélices simples de xiru contrariu pa compensar l'efeutu de la torsión mecánica llateral producida polos motores, y los turbocompresores allugaos detrás de los motores dientro de cada fuselaje. Foi'l primer caza norteamericanu n'usar grandes cantidaes d'aceru inoxidable y llámines d'aluminiu con remaches pulíos y xuntes anidiaes, y tamién el primer caza en volar a más de 720 km/h (400 mph).
left|thumb|P-38J volando sobre California. Lockheed ganó la competeción pa recibir el contratu del gobiernu'l 23 de xunu de 1937 col so Model 22, y foi contratada pa construyir el prototipu XP-38. Dicha construcción empezó en xunetu de 1938 y el primer vuelu del XP-38 foi'l 27 de xineru de 1939. El 11 de febreru de 1939, el vuelu pa camudar l'allugamientu del avión pa prauticar pruebes nel Wright Field foi realizáu pal xeneral Henry “Hap” Arnold, comandante del Cuerpu Aereu del Exércitu d'Estaos Xuníos, pa demostrar el desempeñu del avión. Estableció una marca de velocidá al volar dende California hasta Nueva York en siete hores y dos minutos, pero aterrizó precipitadamente na pista del Mitchel Field en Hempstead, Nueva York, averiándose. Sicasí, con base na marca establecida, el Cuerpu Aereu ordenó la producción de 13 YP-38 el 27 d'abril de 1939 (la “Y” inicial en “YP”, yera la designación del Cuerpu Aereu pa poner en servicio aviones de prueba, la “X” de XP significa “esperimental”).
La fabricación de los YP-38 retrasóse, en parte porque afaer l'avión a la necesidá de la producción masiva amenó distintos cambeos sustanciales na construcción respeuto al prototipu. Otru factor foi la repentina necesidá de Lockheed d'espandir la so planta en Burbank, una y bones la firma taba altamente especializada na producción d'aeronaves con fines civiles: Ventura, Harpoon, Lodstear y Hudson, y entós daquella atopábase diseñando'l Constellation pa l'aereollinia TWA. El primer YP-38 nun tuvo llistu hasta setiembre de 1940, realizando'l so vuelu inaugural el 17 d'esi mesmu mes. El 13º y postreru YP-38 foi apurríu al Cuerpu Aereu en xunu de 1941; dolce d'ellos fueron destinaos a pruebes de vuelu, y el restante pa pruebes destructives de resistencia. Los YP fueron rediseñados sustancialmente y diferíen en gran midida del XP-38 fechu a mano. Yeren más llixeros, incluyíen cambeos nel axuste de los motores ya incorporaron la rotación contrapuesta de les sos hélices, faciendo que xiraren escontra fuera de la cabina, esti cambéu dexó mayor estabilidá nel avión como plataforma de disparu d'armamentu.
thumb|Vista de la cabina del P-38G. Nótense los controles con volante en cuenta de la palanca avezada.
Los vuelos de prueba revelaron problemes que primeramente faíen ver que la cola yera inestable. Mientres los vuelos a alta velocidá, al averase a Mach 0,68, especialmente mientres vuelos en picáu, la cola ximelgábase violentamente y el morru siguía'l so trayeutu escontra baxo, acentuando la cayida; una vegada atrapáu nesta cayida en picáu, el caza probablemente entraba nun efeutu d'alta velocidá conocíu como perda por compresibilidad, nel cual l'alta velocidá crea un conu acústicu que parte de la ñariz del avión que s'avera a la velocidá del soníu pero nun llogra superala; esti conu, crea un vacíu circundante al avión y poro, al mover les superficies de vuelu col fin de maniobrar l'avión, éstes nun respuenden, blóquiense, o nun tienen nengún efeutu nel movimientu del avión. Al entrar en perda por compresibilidad, el pilotu nun tien munches opciones, de ser posible puede salir del avión o bien siguir na trayeutoria de descensu por que al llegar a aire más trupo menguar la velocidá, l'efeutu del conu acústicu y de esta manera, recuperar los controles y llograr una oportunidá pa tirar del avión escontra tras.
Mientres un vuelu de pruebes en mayu de 1941, l'oficial del USAAC, comandante Signa Gillkey, decidió nun saltar del so YP-38 mientres una perda por compresibilidad, recuperando'l control gradualmente usando l'axustador del elevador (elevator trim). Los inxenieros de Lockheed taben bien esmolecíos por esta llimitación, pero precisaben concentrase nes otres órdenes d'aviones. 65 Lightning fueron remataos en setiembre de 1941, con munchos más por fabricar.
thumb|P-38Y con una elevada "cola d'escorpión", un esfuerciu fallíu por combatir les perdes por compresibilidad.
Pa payares de 1941, munchos de los retos iniciales nes llinies d'ensamblaxe fueren resueltos y había un pequeñu espaciu por que el equipu d'inxenieros tomara un respiru y encetara el problema de los controles bloquiaos mientres un vuelu en picáu. Lockheed tenía un puñáu d'idees pa faer pruebes que-yos dexaren atopar una respuesta. La primer solución qu'intentaron foi afaer un servo de resorte con aletes nes guíes de la exa del elevador, diseñaes p'asistir al pilotu cuando intentara controlar fuercies del timón qu'entepasaren 13,5 kg (30 llibres), qu'esperaben atopase mientres un vuelu en picáu a alta velocidá. Nesi puntu, les aletillas ayudaríen a multiplicar l'esfuerciu de los movimientos del pilotu. Al esperimentáu pilotu de 43 años Ralph Virden, foi-y encamentada una prueba d'alta velocidá con secuencies específiques por que les siguiera, acutando la so velocidá y habilidá n'aire trupo a baxes altitúes con cuenta del nuevu mecanismu non se sobreesforzara baxu diches condiciones. Una nota foi pegada al panel de preseos del prototipu recordando estes instrucciones. El 4 de payares de 1941, Virden xubir nel YP-38 #1 y completó la secuencia satisfactoriamente, pero 15 minutos más tarde esperimentó una barrena de xiru (steep dive) con una alta Fuercia-G. La cola del prototipu falló aproximao a los 915 m (3000 pies) mientres la recuperación del picáu a alta velocidá, y Virden perdió la vida al estrellase fatalmente. La oficina de diseñu de Lockheed taba naturalmente trescalada, pero lo únicu que pudieron faer los inxenieros de diseñu foi declarar como fallida la solución de l'asistencia servomecánica pa la perda de control nun vuelu en picáu. Lockheed tenía de resolver esti problema; el USAAC afirmaba que se trataba d'un baturiciu estructural, ordenando a Lockheed revisar muncho más concienzudamente la cola.