L'Aeropuertu Internacional de Washington-Dulles ye un aeropuertu públicu alcontráu a 32 quilómetros al oeste del Central Business District de Washington, D. C., nel condáu de Loudoun (Virxinia), EE.XX. sirve al área metropolitana de Washington, D. C.. Debe'l so nome a John Foster Dulles, Secretariu d'Estáu d'Estaos Xuníos sol mandatu de Dwight D. Eisenhower. Sirve como centru neurálxicu pa United Airlines y ye un aeropuertu de gran importancia pa JetBlue Airways. Ye la base principal pa l'aereollinia rexonal de Northwest Airlink, Compass Airlines.
Nun día normal, ente 1.800 y 2.000 vuelos operen en Dulles, frente a los 1.000 o 1.200 de 2003. Sigue siendo la segunda salida más utilizada pa vuelos tresoceánicos de la Mariña Este de los Estaos Xuníos. Apocayá, cola desapaición d'Independence Air, JetBlue espandióse amodo en Dulles con seis vuelos diarios ensin escales a Boston y Nueva York. Tamién realiza vuelos ensin escales a Long Beach, Oakland, Fort Lauderdale, Las Vegas, West Palm Beach, San Xuan y San Diego, lo que fai de JetBlue la segunda compañía en Dulles en términos de destinos ensin escales. La creación de l'aereollinia de baxu costu Independence Air en 2004 llevó a IAD al 5ᵘ puestu na llista de los mayores aeropuertos d'Estaos Xuníos (partía de la posición 24), y convirtióse nún de los 10 aeropuertos más grandes del mundu. Nel so apoxéu, Independence xunto con JetBlue y AirTran Airways fixeron de Dulles el mayor centru de vuelos de baxu costu de los Estaos Xuníos. Southwest Airlines empezó a operar a la fin de 2006 dempués de la desapaición d'Independence Air.
L'aeropuertu ocupa unos 44,5 km² y ta asitiáu a 42 quilómetros al oeste del centru de Washington, na frontera ente'l Condáu de Fairfax y el Condáu de Loudoun. Atopar en parte nel pueblu de Chantilly y parte nel pueblu de Dulles. En 1958 baltóse'l pueblu de Willard pa consiguir l'espaciu necesariu pa Dulles, y les carreteres, baltáronse cases, tiendes y escueles. L'aeropuertu de Dulles ta alministráu pola Autoridá Metropolitana d'Aeropuertos de Washington. En 2005, pasaron por Dulles más de 27 millones de pasaxeros. Por cuenta de que l'aeropuertu atopar na frontera de los condaos de Fairfax y Loudoun, puede aterrizase en Fairfax y desapegar en Loudoun.
Historia A la fin de la Segunda Guerra Mundial l'aviación y la población del área metropolitana de Washington crecieron, lo que llevó al Congresu de los Estaos Xuníos a aprobar l'Acta del Aeropuertu de Washington de 1950, que daba sofitu federal a un segundu aeropuertu. Dempués de delles propuestes iniciales que fracasaron, incluyendo la de crear un aeropuertu internacional no que ye güei el parque de Burke Lake, el llugar actual foi escoyíu pol presidente Dwight Eisenhower en 1958. De resultes d'ello, la población de Willard foi espulsada de les sos granxes, les sos tiendes, les sos ilesies y los sos llares.
L'aeropuertu orixinalmente pretendióse que se llamara "Aeropuertu Internacional de Chantilly", pero por cuenta de una lletra daqué suxerente de J.P. Richardson (The Big Bopper) de 1958 Chantilly Lace, l'aeropuertu foi bautizáu como Dulles.
La firma d'inxeniería civil Ammann and Whitney foi escoyida como contratistes xenerales. L'aeropuertu foi inauguráu pol presidente John F. Kennedy el 17 de payares de 1962. La terminal principal foi diseñada pol gran arquiteutu finés Eero Saarinen y ta perbién considerada pol so bellu y suxerente vuelu. Ello ye que la terminal del Aeropuertu Internacional de Taiwán Taoyuan en Taipéi inspirar na terminal de Saarinen en Dulles. Dulles foi'l primer aeropuertu del mundu diseñáu específicamente p'aviones de reaición, y munchos de los sos elementos arquiteutónicos fueron pioneros nel so tiempu. Les sales d'embarque móviles que llevaben a los pasaxeros dende l'avión a la terminal considerar pal futuru, anque esta innovación nun s'esportó a demasiaos aeropuertos del mundu. Les autoridaes entamaron retirar les sales d'espera móviles en favor d'una cinta tresportadora soterraña y pasiellos (lo qu'anguaño funciona na escampada B) como parte d'un gran sistema d'inxeniería que tamién va añader una escampada a la terminal principal y va construyir una nueva pista. Otres innovaciones, como terminales metanes les pistes y pistes extra llargues, diseñar pal so futuru usu como base espacial.
Anque se diseñó p'aviones de reaición, el primer vuelu que llegó foi un avión Super Electra de turbopropulsión de la compañía Eastern Air Lines procedente del aeropuertu del Aeropuertu Internacional Llibertá de Newark en Nueva Jersey. Nun principiu el costu de caltenimientu del aeropuertu yera mayor que'l so usu por cuenta de les llimitaciones nos vuelos nos años 60 y la distancia al centru de Washington (a 26 milles o 40 quilómetros). Sicasí Dulles foi creciendo de forma constante al empar que crecieron los barrios de la zona. El fechu de que l'Aeropuertu Nacional Ronald Reagan de Washington tuviera restricciones nel tipu d'aviones y l'algame de los vuelos fizo que la mayoría de los vuelos de llarga distancia de la zona vuelen a Dulles o al Aeropuertu Internacional de Baltimore-Washington en Maryland.
La era de los jumbos na aviación internacional empezó'l 15 de xineru de 1970 cuando la Primer Dama d'Estaos Xuníos Pat Nixon bautizó un Boeing 747 de Pan Am en presencia del presidente de Pan Am Najeeb Halaby. En cuenta del típicu frayatu d'una botella de cava llanzóse agua de color coloráu, blancu y azul al avión. Esti primer vuelu d'un Boeing 747 de Pan Am foi dende Dulles al Aeropuertu Internacional de Heathrow de Londres.
Otru finxu na historia de l'aviación tuvo llugar el 24 de mayu de 1976 cuando'l primer vuelu supersónicu xunió Dulles con Europa. Un Concorde de British Airways voló dende Londres y un Concorde d'Air France llegó dende París. La polenca aeronave alliniar en Dulles pa faese una fotografía de llau a llau.
El 13 de xunu de 1983, el Space Shuttle Enterprise 'aterrizó' en Dulles enriba d'un Boeing 747 modificáu dempués de completar una xira europea y antes de volver a Edwards AFB. En 1985, el Enterprise foi asitiáu nun hangar cerca de la Pista 12/30 rimada de la construcción del Steven F. Udvar-Hazy Center.
Mientres los años 1980 una resolución del Senáu d'EE. XX. pa camudar el nome de Washington-Dulles a Washington-Eisenhower foi tornada, en gran parte por cuenta de los esfuercios de la familia Dulles y la creciente esmolición del gran gastu que se precisaría pa camudar les señales de tráficu pa los vehículos del aeropuertu.
left|thumb|Steven F. Udvar-Hazy Center. Cuando se retiró'l SR-71 per parte del exércitu en 1990, realizóse un vuelu dende'l so llugar de nacencia na Planta 42 de la Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos en Palmdale (California) hasta Dulles onde foi estremáu a un hangar especial rimada de la construcción del Steven F. Udvar-Hazy Center, estableciendo un récor de velocidá mariña a cuenta de 3418 km/h. El viaxe completu duró 64 minutos.
El vuelu inaugural del Boeing 777 en serviciu comercial, un vuelu d'United Airlines dende l'aeropuertu de Londres-Heathrow, aterrizó en Dulles en 1995.
N'avientu de 2003, el Muséu Nacional del Aire y l'Espaciu d'EE. XX. abrió'l Steven F. Udvar-Hazy Center en Dulles. Los anexos al muséu alluguen un Concorde d'Air France, el Enola Gay B-29, el Space Shuttle Enterprise, el Boeing 367-80, que foi'l prototipu del Boeing 707 y otros vehículos aeroespaciales famosos, particularmente los que son demasiáu grandes pal edificiu del National Mall.
Empezando'l 19 d'abril de 2006, United Express movió les sos operaciones del Salón G al Salón A, que d'antiguo foi utilizáu pola sumida Independence Air que cesó les sos operaciones el 6 de xineru de 2006. La transición completóse'l 1 de mayu de 2006.
Desarrollu de Dulles (D2) Según espandióse Dulles nos años 1980 y los años 1990, el volume d'operaciones fizo que la terminal principal quedárase pequeña y construyéronse nuevos salones en mediu, del campu, utilizando salones móviles pa traer pasaxeros hasta la terminal principal. Un túnel soterrañu consistente d'una pasarela de pasaxeros y ceres móviles abrir en 2004 enllazando la terminal principal y el Salón B. La MWAA empezó un programa de renovación del aeropuertu, pa incluyir un nuevu entresuelo de seguridá p'ayudar a solliviar les llinies de seguridá descomanadamente congestionadas que son familiares a los pasaxeros viaxando al traviés del aeropuertu. Tamién va haber un nuevu Sistema de Trenes, moteyáu "AeroTrain", (que circula sobre ruedes en cuenta de raíles convencionales) que lo ta desenvueltu anguaño Mitsubishi. La idea ye que'l tren reemplace los salones móviles que munchos pasaxeros atopen sobrecargados de xente y congestionados. El alministradores de Dulles dicem que nunca s'esperará un tren más de dos minutos, en contra de la espera media de 15 minutos y tiempu de viaxe de los salones móviles actual. La Fase 1 del Sistema de Trenes va incluyir una estación de terminal principal, una estación permanente nel Salón B, un accesu temporal pa los tamién temporales Salones C y D y una instalación de caltenimientu. Nel futuru, la fase final del desarrollu va tener la adición de dellos salones en mediu y una nueva terminal sur. Tamién, sol plan de desarrollu, construyéronse dos nuevos corredores pa "Ayudar na nuesa creciente demanda pal tráficu aereu" (MWAA 2005) y una espansión del Salón B utilizáu por munches aereollinies de baxu costu según llegaes internacionales. Los "Salones Entemedios" (Salones C y D) alluguen principalmente los vuelos d'United y American Airlines van ser baltaos pa construyir darréu un edificiu más ergonómicu.
Terminales La terminal principal bandera de Dulles alluga la emisión de tickets, la recoyida d'equipaxes, el US Customs and Border Protection, les puertes Z y otres instalaciones de soporte. Dende equí los pasaxeros pueden tomar salones móviles escontra les sos escampaes, "plane mates" direutamente a los sos aviones o tomar la pasarela de pasaxeros a la escampada B. Los "plane mates" tamién s'utilicen pa tresportar pasaxeros que lleguen en vuelos internacionales direutamente al centru de inspaición US Customs and Border Protection allugáu na terminal principal.
Salones móviles thumb|Un salón móvil llevando pasaxeros. Dulles ye unu de los pocos aeropuertos qu'utilicen el sistema de salones móviles pal embarque y desembarque dende aviones. El "salón" consiste nun vagón de 56x16 pies montáu nuna tisoria d'un camión, capaz de tresportar 102 pasaxeros. Fueron diseñaos por Chrysler n'asociación con Budd Company. Los medios de tresporte delles vegaes son moteyaos "buggies llunares" for l'apariencia similar de les sos ruedes coles de los LRV.
El "Plane Mate" ye una variación evolucionada d'esti conceutu. La so apariencia ye similar a los salones móviles, pero pueden apaecer pola so cuenta en forma de héliz encaxando direutamente nun avión. Esto dexa a los pasaxeros baxase del avión direutamente y ser tresportáu a la terminal principal.
Col serviciu de danzadera dende la terminal principal direutamente a la rampla d'aviones, los pasaxeros podríen evitar les grandes distancies andando a salvo de la meteoroloxía, ruíu y fumos nel tarmac. Pero l'apaición de les pontes d'embarque y la construcción de les escampaes entemedia menguaron les ventayes del sistema.