Carlos Alberto Lleras Restrepo foi un abogáu y políticu colombianu, qu'ocupó'l cargu de Presidente de Colombia mientres el periodu 1966–1970 pol Partíu Lliberal. Ye'l güelu maternu del políticu Germán Vargas Lleras y de Valerie Calle Vargas.
Biografía y Estudios y homenaxes Estudió nel Instituto San Bernardo de La Salle, onde se graduó como bachiller en Filosofía y Lletres. En 1930 llogró'l títulu en Derechu , Ciencies Polítiques y Sociales na Universidá Nacional de Colombia en Bogotá. Nel sector priváu, foi abogáu de múltiples empreses, nacionales y estranxeres, rector del colexu Ximnasiu Modernu en 1944, direutor de la Escuela d'Alministración d'Empreses y Economía de la mesma institución. Foi tamién xerente pa Colombia de Celanese. Foi presidente de la Xunta Directiva del Bancu Francés ya Italianu (güei Sudameris) del cual foi accionista, asesor de Renault mientres el so exiliu en Méxicu (1952-1954), fundador de los selmanarios "Política y Daqué más" (1961) xunto con Juan Lozano y Lozano y "Nueva Frontera" (1975). Tamién se destacar como árbitru en numberosos tribunales nacionales, en pleitos de derechu comercial. En 1980, la Universidá del Cauca confirió-y el títulu de Doctor Honoris Causa en Derechu y Ciencies Polítiques y Sociales. Foi homenaxáu pol Bancu de la República nel billete de $100.000 pesos qu'empezó a circular en 2017.
Presidencia de la República thumb|Carlos Lleras cola so esposa xunto a Pat y Richard Nixon. thumb|El presidente Carlos Lleras Restrepo (1966-1970) y el políticu alemán Heinrich Krone. Lleras foi importante impulsor del modelu ISI.
Mientres el periodu del Frente Nacional, resultó escoyíu Presidente de la República pal periodu del 7 d'agostu de 1966 al 7 d'agostu de 1970. El so gobiernu, denomináu "del tresformamientu nacional", carauterizar pola estabilización y crecedera económica pola Reforma Constitucional de 1968, que, ente otros aspeutos, determinó la descentralización de gran parte de la xestión estatal n'entidaes especializaes como los Institutos Descentralizaos.
Arriendes de un fuerte impasse en 1967 col Fondu Monetariu Internacional, qu'aportunaba nuna devaluación masiva de la moneda colombiana como fórmula previa a un préstamu de balanza de pagos, Lleras implementó per primer vegada, como parte de la reforma incluyida nel Decretu Llei 444 de marzu de 1967, el sistema de micro devaluaciones programaes de la moneda, que tamién se conoció como de "devaluación gota a gota". Esti sistema esanició la especulación y corrupción acomuñada coles devaluaciones masives y la incertidume pal sector granible. La estabilidá llograda nel frente esternu, gracies a esa midida, dexó l'afitamientu de la crecedera económica mientres esi gobiernu y n'otros que-y asocedieron.
Mientres el so xestión creáronse los departamentos de Risaralda, Sucre y Cesar. Ye l'únicu Presidente de la República que foi sancionáu por una falta disciplinaria nel exerciciu del so cargu, cuando l'entós Procurador Xeneral de la Nación, el conservador Mario Aramburo Restrepo, lo amonestó por participación en política.
En 1970, tuvo d'encarar y detener l'intentu golpista de los siguidores del xeneral Gustavo Rojas Pinilla (siguidores que conformaríen darréu'l grupu insurxente M-19), quien perdería les eleiciones frente a Misael Pastrana Borrero por un presuntu fraude eleutoral. El Presidente Lleras declaró'l toque de queda y l'estáu de sitiu calteniendo l'orde, pero quedó nel ambiente dúldalo sobre lo realmente asocedío nesa xornada eleutoral.
Ministros Ministeriu Nome Partíu PerioduMinistru de Gobiernu Misael Pastrana Borrero Partíu Conservador Colombianu 1966-1968Carlos Augusto Noriega Partíu Conservador Colombianu 1968-1969Douglas Botero Boshell Partíu Lliberal Colombianu 1969-1970Ministru de Facienda y Creitu Públicu Abdón Espinosa Valderrama Partíu Lliberal Colombianu 1966-1970Ministeriu de Rellaciones Esteriores Germán Zea Hernández Partíu Lliberal Colombianu 1966-1968Alfonso López Michelsen Partíu Lliberal Colombianu 1968-1970Ministru de Guerra Gabriel Rebeiz Pizarro 1966-1968Gerardo Ayerbe Chaux 1968-1970Ministru d'Agricultura Armando Samper Gnecco Partíu Lliberal Colombianu 1966-1967Enrique Blair Fabris Partíu Lliberal Colombianu 1967-1968 Enrique Peñalosa Camargo Partíu Lliberal Colombianu 1968-1969Armando Samper Gnecco Partíu Lliberal Colombianu 1969-1970Ministros d'Industria y Trabayu Carlos Augusto Noriega Partíu Conservador Colombianu 1966-1968John Agudelo Ríos Partíu Conservador Colombianu 1968-1970Ministru de Mines y Petroleos Carlos Augusto Arrieta Partíu Lliberal Colombianu 1966-1970Ministru d'Educación Gabriel Betancourt Mejía Partíu Conservador Colombianu 1966-1978Octavio Arizmendi Posada Partíu Conservador Colombianu 1968-1970Ministru d'Obres Públiques Bernardo Garcés Córdoba Partíu Conservador Colombianu 1934-1938Ministru de Comunicaciones Douglas Botero Boshell Partíu Lliberal Colombianu 1966-1969Manuel Carvajal Sinisterra Partíu Lliberal Colombianu 1969Antonio Díaz Partíu Lliberal Colombianu 1969-1970Ministru de Xusticia Hernán Salamanca Partíu Lliberal Colombianu 1966-1967Dario Echandía Partíu Lliberal Colombianu 1967-1968Fernando Hinestrosa Forero Partíu Lliberal Colombianu 1968-1970Ministru de Salú Pública Antonio Ordoñez Plaja Partíu Conservador Colombianu 1966-1970Ministru de Fomentu Antonio Álvarez Restrepo Partíu Conservador Colombianu 1966-1968Hernando Gómez Otálora Partíu Lliberal Colombianu 1968-1970
Vida dempués de la presidencia Intentó llograr el sofitu del Partíu Lliberal pa postulase como candidatu a la Presidencia mientres el periodu 1974-1978, pero un error estratéxicu de lo so parte en 1973, al obligar a una votación prematura del partíu, dexó'l campu llibre al so contendiente, Alfonso López Michelsen.
En 1978 intentó nuevamente la nominación presidencial del so partíu col lema "El Presidente pa una dómina difícil", que cuntó con sofitu de los grandes productores agrícoles, la banca y de los medios escritos El Tiempo y El Espectador. Los sos rivales fueron Julio César Turbay Ayala, llamáu "El candidatu de les mayoríes lliberales", quien yera sofitáu pola televisión, la clase media emerxente y los cafeteros, y tamién Carlos Holmes Trujillo, moteyáu "caudiellu del Valle". Por cuenta de que había trés precandidatos, el Partíu Lliberal realizó'l "Consensu de San Carlos", consistente n'adelantrar les eleiciones parllamentaries y, según quien trunfara nelles, nomar al candidatu presidencial. La estructura partidaria inclinó la balanza por Turbay, que finalmente ganó la nominación y les eleiciones.
Dempués d'esta derrota, dedicó los sos esfuercios tanto al llabor editorial, especialmente del selmanariu "Nueva Frontera", y a documentar les sos memories, según a delles causes de tipu social. Esta actividá siguir hasta la so muerte, en 1994.
El nuevu billete de 100.000 pesos, puestu en circulación pol bancu de la república dende 2016 rínde-y homenaxe.
Familia Casóse cola española Cecilia de la Fuente Cortés y tuvo cuatro fíos: Clemencia, casada con Germán Vargas Espinosa y madre del ex vicepresidente de la república Germán Vargas Lleras; Carlos, abogáu, constituyente, periodista y ex Embaxador de Colombia nos Estaos Xuníos, casáu con Clemencia Figueróa Serrano; María Inés, casada con Guillermo Mejía; y Fernando, economista, escritor y músicu, casáu cola sopranu venezolana Margot Pares-Reyna. Per otru llau, Carlos Lleras Restrepo yera primu segundu d'Alberto Lleras Camargo.
Referencies
Enllaces esternos
Artículu en pdf GAVIRIA TRUJILLO, César, "Un reformista irredimible", El Espectador, Bogotá, 11 d'abril de 2008. Enllaz revisáu'l 18 d'abril de 2008.
Categoría:Persones de Bogotá Categoría:Políticos y polítiques de Bogotá Categoría:Abogaos y abogaes de Colombia Categoría:Profesores de Colombia Categoría:Xuristes de Colombia Categoría:Presidentes de Colombia