Juan Bautista Loreto Mucio Francisco José de Asís de la Santísima Trinidá Ceballos Gómez Sañudo . foi un políticu y xurisconsultu mexicanu que al presidir la Suprema Corte de Xusticia tres l'arrenunciu de Mariano Arista, desempeñar de forma interina como Presidente de Méxicu nel añu de 1853.
Antecedentes familiares “Gómez Sañudo” nun yera namái un apellíu más nel estáu de Durango; yera la divisa d'una gran dinastía que tendría gran influencia y poder na rexón. El padre fundador, Francisco Antonio Gómez Sañudo, orixinariu d'Agüera, pedanía del conceyu Merindad de Montija na provincia de Burgos n'España; llegó a tierres mexicanes a mediaos del sieglu XVIII. Establecer en Durango, entós provincia de Nueva Vizcaya, onde se xunió en matrimoniu cola criolla María Josefa Alcalde y concibieron una numberosa familia.
Francisco Antonio foi Rexidor Decanu Capitular del Conceyu de la ciudá de Durango, Alguacil Mayor de la mesma y Capitán de la primer compañía d'auxiliares fusileros. Una de les sos fíes, María Manuela, casóse'l 18 d'ochobre de 1800 col capitán Juan Fernando Ceballos Quiroz, políticu duranguense fíu de Juan Ceballos Mier y María Josefa Bernardo de Quiroz.
Primeros años y formación
Ceballos vieno al mundu la mañana del llunes 13 de mayu de 1811 na ciudá y conceyu de Durango. Tercer fíu d'una familia de bona posición económica encabezada polos sos padres, los citaos Juan Fernando Ceballos y María Manuela Gómez Sañudo; hermanu de Gregorio Luis Gonzaga (12 de marzu de 1807), José Alejandro (1809), José Ramón Florentino (17 de marzu de 1814) y Domingo Luis Ceballos (16 de mayu de 1815).
El so hermanu mayor, el llicenciáu Gregorio Ceballos desempeñóse como Gobernador Interín de Michoacán en 1852. Cola muerte del so güelu maternu en 1819; la so familia camudar de Durango a Valladolid, güei Morelia. Efectuó ende tolos sos estudios básicos y superiores, remataos cuando se recibió d'abogáu nel Colexu de San Nicolás Obispu en 1835. Mientres la so dómina d'estudiante universitariu, se amistó con Melchor Ocampo y Santos Degollado. Ceballos carauterizar por ser un abogáu enérxico y lliberal.
Carrera política Ceballos empezó a xubir na so carrera como abogáu y a ocupar diversos cargos públicos. Desempeñóse como diputáu federal en 1842 y 1847, secretariu xeneral de Gobiernu mientres la gubernatura del so amigu Melchor Ocampo (1845-1848) y nuevamente diputáu en 1851. Ceballos yera un home nuevu na política; lliberal moderáu, figuró en dellos Congresos y fungió como gobernador de Michoacán; rixendo so los principios ya instituciones republicanes. Foi amás maxistráu de la Suprema Corte de Xusticia y nomáu pa presidila'l 14 de mayu de 1852; el so trabayu más reconocible mientres esti periodu foi protestar contra'l decretu del 21 de setiembre que suprimió la llibertá d'imprenta. Presidencia (1853) El xeneral Mariano Arista dimitió'l so cargu como presidente de Méxicu pol Plan del Hospiciu y unvió al Congresu'l so arrenunciu'l día 5 de xineru de 1853. Ezequiel Montes, quien presidió la sesión onde se dio llectura a la dimisión d'Arista, trespasó l'asuntu a la comisión de puntos constitucionales al cargu de los señores Fonte y Boves quien alcordaron:
Na so carta d'arrenunciu empobináu escontra'l Congresu, Arista pidía que Juan Bautista Ceballos encargar del gobiernu, en calidá de Presidente de la Suprema Corte de Xusticia, mientres el Congresu llamaba a eleiciones. En analizándose l'arrenunciu d'Arista, y depués d'un curtiu discutiniu promovida por Juan José Baz, los ochenta y dos diputaos presentes aprobaron la dimisión del xeneral. Darréu, la Cámara de Diputaos procedió al nomamientu de presidente interín, saliendo nomaos Mariano Riva Palacio, Benito Juárez, Ángel Trías, Juan Nepomuceno Almonte, Melchor Ocampo y Juan Múgica y Osorio. Riva Palacio utilizó la so influencia pa sofitar a Ceballos y la mayoría de los diputaos decidir pol entós Presidente de la Suprema Corte pa sustituyir a Arista.
De venticuatro diputaciones que votaron… Ceballos: 19 votos Juan Nepomuceno Almonte: 1 votu * Juan Álvarez: 1 votu * Mariano Riva Palacio: 2 votos
D'ochenta y cuatro diputaos… Ceballos: 59 votos Mariano Riva Palacio: 14 votos Juan Nepomuceno Almonte: 4 votos Melchor Ocampo: 2 votos Juan Álvarez: 2 votos Juan Múgica: 1 votu
Tres el contéu de les votaciones; Ceballos yera'l nuevu Presidente Interín de Méxicu, cargu qu'ostentó per un mes y un día. Juan Bautista asumió'l so cargu a los siete y media de la nueche del xueves 6 de xineru de 1853 na Cámara de Diputaos, onde emprestó xuramentu y pronunció un discursu nel que protestó la so adhesión a les instituciones. Ezequiel Montes contestó que'l Congresu sofitaría los esfuercios del nuevu gobiernu.
Gabinete El mesmu sábadu 8 de xineru de 1853 quedó constituyíu'l gabinete del llicenciáu Ceballos, que taba formáu por persones inespertes y desaparentes pa les esixencies de la dómina. Fueron convidaos a formar parte del gobiernu Teodisio Llares, Mariano Riva Palacio, Tomás López Pimentel y Mariano Yáñez. A la fin iguóse la siguiente combinación:
{| cellpadding="1" cellspacing="2" style="float: center; margin:1em 1em 1em 0; border:1px solid #000000;font-size:85%;" align="center" !bgcolor="#dcdcdc" colspan="3"|Gabinete de Juan Bautista Ceballos |- |align="left"|CARGU||align="left"|NOME|| |- !bgcolor="#000000" colspan="3"| |- |align="left"|Secretariu de Rellaciones||align="left" |Juan Antonio Fonte|| |- !bgcolor="#000000" colspan="3"| |- |align="left"|Secretariu de Xusticia||align="left" |Joaquín Ladrón de Guevara|| |- !bgcolor="#000000" colspan="3"| |- |align="left"|Secretariu Facienda ||align="left"|Francisco Iturbe|| |- |align="left"|Secretariu de Facienda||align="left"|José María Urquidi|| |- !bgcolor="#000000" colspan="3"| |- |align="left"|Secretariu de Guerra ||Santiago Blanco||
Juan Antonio Fonte: diputáu por Coahuila y convidáu a formar parte del gabinete de Ceballos, d'idees moderaes, aceptó'l puestu de ministru de Rellaciones ensin la esperiencia nin la práutica política que riquía'l so cargu.
Joaquín Ladrón de Guevara: eclesiásticu y Senador, estremar en 1844 por defender en xuiciu a Santa Anna; fuera ministru de Xusticia n'otres causes pero nun s'estremó pol so trabayu.
José María Urquidi: lliberal moderáu, trabayador y conocedor d'asuntos de creitu públicu; el so calter cobarde y irresoluto nun lo fixeron un bon ministru de Facienda nunos tiempos de cutida crisis económica.
Santiago Blanco''': comandante xeneral de Sonora, nun tenía partíu definíu, dacuando yera de la oposición y los sos enclinos tendíen ser conservadores.
Obres El so primer actu foi eslleir les dos cámares del Congresu, que yá s'entainaben a ponese a los pies de Santa Anna; diputaos y senadores oponer a la midida y socatraron a la guarnición de la Ciudá de Méxicu al mandu de Manuel María Lombardini, por que se sublevara en sofitu a la torna de Santa Anna. La presión foi tan grande que Ceballos viose obligáu a axustar, p'aselar les pasiones entamó una xunta de notables formada por representantes del cleru, del exércitu, maxistraos, propietarios, comerciantes ya industriales.
La xunta alcordó designar un presidente que duraría un añu, al términu del añu'l Congresu resolvería'l destín de la nación. Sicasí, el baturiciu políticu diba n'aumentu y p'evitar un inútil derramamiento de sangre, consciente del peligru y de les consecuencies de la nueva revuelta pa la sociedá, Juan Bautista Ceballos, tornó la presidencia fuxendo d'esta función dada la ingobernabilidad que quitaba nel país y apurre la presidencia al Xeneral Manuel María Lombardini el 20 d'abril de 1853. En 1856, acepta ser diputáu por Michoacán y Colima. Inexplicablemente colar a Europa y muerre el 20 d'agostu de 1859 na ciudá de París, Francia.
Últimos años y muerte Ceballos dexó'l poder en manes de Lombardini y foi reivindicáu nel so cargu como Presidente de la Suprema Corte de Xusticia. El presidente Santa Anna, fiel al so enclín monárquicu, per mediu del so ministru de Rellación Manuel Díez de Bonilla; ufiertó-y a Ceballos nomalo caballeru de la Orde de Guadalupe el 22 de payares de 1853. Dos díes depués Ceballos dio la so respuesta, tornando'l nomamientu argumentando que diba en contra de los sos principios y que lo consideraba desaparente la institución d'aquella Orde nun país republicanu.
Díez de Bonilla indignóse y acusó a Ceballos faltu de virtú, de llealtá, de méritu y patriotismu. Santa Anna declarar sospechosu y el 29 de payares del mesmu añu deponer del so cargu de presidente de la Suprema Corte de Xusticia; pos nun aceptó ser parte de la Orde de Guadalupe a pesar de que los maxistraos yeren inamovibles. Más tarde, en 1856 foi eleutu diputáu por Michoacán y Colima y formó parte del Congresu Constituyente de 1857, anque nun robló la Constitución.
Al empecipiase la Guerra de Reforma en 1857; Juan Bautista Ceballos dexó Méxicu y establecióse en París, nuna modesta residencia asitiada nel númberu 24 de la cai Louis-le-Grand. Ende, a los 48 años d'edá, morrió'l 28 d'agostu de 1859. Nel so testamentu, dexó 5000 pesos al so albacea, el llicenciáu José María Lafragua, por que concluyera los sos asuntos pindios. El restu de la so fortuna partir ente'l so sobrín José Ceballos Cepeda (1831), fíu del so hermanu José Alejandro y Feliciana Cepeda; y la Casa de Correición de Mozos Delincuentes. Los sos funerales fueron pagos y presidíos pol ministru José María Lafragua na ilesia de San Roque, allugada nel númberu 284 de Rue Saint-Honoré; a onde allegaron mexicanos residentes en París, ente los que s'atopaba'l xeneral Ramón Tavera, el xeneral Ignacio Comonfort, el coronel Juan Orbegozo y Francisco Olaguibel.
Ver tamién Presidentes de Méxicu
Referencies
Enllaces esternos
Categoría:Políticos y polítiques de Méxicu Categoría:Presidentes de Méxicu Categoría:Abogaos y abogaes de Méxicu Categoría:Lliberales de Méxicu Categoría:Masones de Méxicu Categoría:Gobernadores de Méxicu Categoría:Ministros y ministres de Méxicu Categoría:Diputaos y diputaes de Méxicu Categoría:Persones de Durango