Amado Boudou Mayol, Federico: Amado (páx. 19). Buenos Aires: Planeta, 2012. ye un economista y políticu arxentín. Foi vicepresidente de la Nación Arxentina, en siendo escoyíu pal cargu nes eleiciones xenerales de 2011 como compañeru de fórmula de Cristina Fernández de Kirchner, dende'l 10 d'avientu de 2011 hasta'l 9 d'avientu de 2015 a la medianueche.Por fallu del 9 d'avientu de 2015 de la xueza María Servini de Cubría los mandatos presidenciales n'Arxentina empiecen a los cero hora del día d'empiezu del mandatu y rematen cuatro años dempués, a la medianueche del día ordinal anterior.
Desempeñóse tamién como titular de l'Alministración Nacional de la Seguridá Social (ANSES) y en 2009 foi designáu pola presidenta Cristina Fernández de Kirchner como ministru d'Economía, en reemplazu de Carlos Fernández.
Na so carrera política destácase'l papel desempeñáu na estatización de les AFJP ―considerada una de les midíes principales de los gobiernos kirchneristes―, y una socesión de denuncies penales y pidíos de xuiciu políticu, lo mesmo que de desestimaciones de denuncies penales y refugu de pidíos de xuiciu políticu. N'agostu de 2018, l'ex vicepresidente foi condergáu preliminarmente a 5 años y 10 meses de prisión ya inhabilitáu pa tola vida pal exerciciu de cargos públicos, polos delitos de confechu pasivu y negociaciones incompatibles cola función pública nel Casu Ciccone. La sentencia nun s'atopa firme, pero a pesar d'ello'l tribunal oral refugó la escarcelación de Boudou, quien tien d'esperar en prisión el fallu definitivu.
L'ex vicepresidente declaró que ye oxetu de persecución mediática» y que les denuncies y procesamientos son consecuencia del so papel na estatización de les AFJP. La mesma tuvo llugar nel añu 2008, ya implicó nos primeros cinco años un aforru de 58.500 millones ARS (aproximadamente 6.866 millones USD), monto que dexó de percibir el sector priváu en materia de comisiones sobre apurrir previsionales de la población.
Biografía
Comienzos Nació en Buenos Aires y cuando tenía cinco años camudar cola so familia a Mar del Plata.
En cursando los sos estudios secundarios nel Institutu Minerva, Boudou intentó siguir la carrera d'Inxeniería Mecánica. Depués de dos años d'estudiar esa carrera, decidió camudar l'aldu y estudiar Economía na Facultá de Ciencies Económiques y Sociales de la Universidá Nacional de Mar del Plata, onde recibió la so llicenciatura n'Economía en 1986, con un permediu de . Depués llogró la maestría n'Economía de la Universidá del CEMA (2003), onde amás foi miembru académicu de la institución como profesor titular de la cátedra d'Analís Económicu de les Empreses. Tamién se desempeñó como docente de la materia Microeconomía na Universidá Arxentina de la Empresa. Amás realizó una especialización na Universidá de Bologna en Buenos Aires en Sistemes d'alministración pública: salú y mediu ambiente.«Currículum vítae d'Amado Boudou», publicáu nel sitiu web del Conseyu Profesional de Ciencies Económiques de la Ciudá Autónoma de Buenos Aires. Consultáu'l 2 de marzu de 2013.
Mientres la so mocedá, Amado Boudou participó na producción de recitales multitudinarios na sablera y foi disc jockey. En 1987 entamó'l festival Rock in Bali, que tuvo cuatro ediciones. Tamién ye aficionáu a tocar la guitarra y declaróse fanáticu del rock arxentín. Desque presentó la so candidatura a vicepresidente, participó en dellos espectáculos tocando la guitarra.«Boudou coles bandexes de DJ», artículu del 8 d'agostu de 2011 nel diariu Página/12 (Buenos Aires). Consultáu'l 30 de xineru de 2013.
Na Facultá d'Económiques ingresó na Unión pa l'Apertura Universitaria, agrupación universitaria venceyada a la UCeDé. Según el diariu Perfil, na militancia na UceDé, conoció a quien dempués sería titular del ONCCA, Ricardo Echegaray, referente lliberal na Facultá de Derechu.
Nel ámbitu priváu, ente 1990 y 1995 trabayó nel departamentu comercial de la empresa Venturino ESHIUR SA. Ente 1995 y 1998, Boudou desempeñar na empresa Ecoplata, dedicada a la hixene urbana onde participó dende l'entamu del desarrollu corporativu. Nel añu 1995 interesó capitales por que participen del negociu dada la so potencialidá. Lideró (como xerente de proyeutu) la estratexa d'ingresu al mercáu y diseñó el circuitu alministrativu-financieru de la firma. Realizó la xestión comercial y la presentación en distintos conceyos.
Tamién se desempeñó como alministrador de dos grandes empreses de servicios de recoyida de residuos en Mar del Plata, Pinamar y Villa Gesell: Venturino Eshiur SA y Ecoplata SA. La primera d'elles quebró cuando-y rescindieron el contratu de la basura.
Xestión na ANSES Ingresó como analista a l'Alministración Nacional de la Seguridá Social (ANSES) en 1998. En 2002 foi designáu por Sergio Massa como xerente del área de presupuestu. En 2003 participó na campaña de Juan de Jesús pa la intendencia del partíu de la Mariña. Col trunfu d'esti candidatu, Boudou pasaría a ocupar el cargu de secretariu de Facienda y Finances del partíu de La Mariña ente avientu de 2003 y avientu de 2005.
Retornó a la ANSES nel añu 2006, exerciendo nesta ocasión como secretariu xeneral de la caxa previsional y nel añu 2008 foi designáu pola presidenta Cristina Fernández de Kirchner como titular del organismu.«Claudio Moroni va conducir la AFIP», artículu del 6 de mayu de 2008 nel diariu Página/12 (Buenos Aires). Consultáu'l 2 de marzu de 2013. El trabayador qu'optara poles AFJP tenía d'apurrir compulsivamente un porcentaxe del so salariu (que varió ente'l 7 y el 11 %). Les AFJP actuaben como alministradores financieres.Bancu Interamericano de Desarrollu (Ochobre de 2003). «Les AFJP y les compañíes de seguru de retiru na Arxentina», artículu publicáu nel sitiu web IDBDOCS IADB. Consultáu'l 26 de xunetu de 2012. y caúna afitaba les comisiones que se-y descontaben al trabayador sobre dichu apurra, en conceutu de costu de seguru de vida y de gastos alministrativos. Les comisiones amenorgaben l'apurra del trabayador que finalmente yera capitalizáu nun porcentaxe en redol al 30 %, algamando en dellos momentos hasta un 54 % del apurra mensual del trabayador, dependiendo de la AFJP y el monto del apurra (una y bones una parte de la comisión podía establecese como un cargu fixu, y non porcentual).«AFJP: la comisión llega hasta'l 54 % del apurra» , artículu del 8 d'agostu de 1998 nel diariu Clarín (Buenos Aires). Consultáu'l 26 de xunetu de 2012.Fundación de Sofitu al Trabayu na Arxentina. «Eleición d'una AFJP: un cambéu de cultura», artículu nel sitiu web Por Trabayar (Buenos Aires). Consultáu'l 26 de xunetu de 2012. Les AFJP apoderar d'unos 10 000 millones de dólares en comisiones, mientres otros 35 000 millones partir en conceutu d'utilidaes d'empreses beneficiaes con rebaxar d'apurras patronales.«Cumplir 20 anos de la creacion de les AFJP», artículu de setiembre de 2013 nel sitiu web de l'axencia Télam.«Denuncien a diez AFJP por defraudación na lliquidación de bonos» , artículu del 21 d'ochobre de 2008 nel Diariu de Cuyo (Mendoza).
Estatización de los fondos jubilatorios En 2008 desempeñó un papel decisivu na reestatización del sistema de xubilaciones y pensiones, revirtiendo la privatización realizada mientres la presidencia de Carlos Menem y que diera orixe al sistema de les AFJP, al puntu de ser llamáu «l'ideólogu de la estatización de les AFJP».Calero, José (2011): «Boudou, l'ideólogu de la estatización de les AFJP que supo ganase l'enfotu de Cristina», artículu del 20 de xunu de 2011 nel sitiu web Tribuna de Periodistes (Buenos Aires). Consultáu'l 29 d'avientu de 2015. La propuesta de Boudou foi aceptada tantu pola presidenta Cristina Fernández de Kirchner como pol ex-presidente Néstor Kirchner, dando llugar a la unviada al Congresu d'un proyeutu que se tresformó na Llei 26.425 el 19 de payares d'esi añu. Yá nos años noventa, el sistema de capitalización individual alministráu poles AFJP (instaláu en 1994) empezaba a amosar señales de vulnerabilidá frente a la inestabilidá del capitalismu financieru y les variaciones de los mercaos mundiales, principalmente mientres la crisis del efeutu tequila», la llamada crisis del Fondu Monetariu Internacional, en 1997(onde, ente otros efeutos, en poques selmanes perdieron unos 600 millones de pesos/dólares),Bermúdez, Ismael (2007): «Les AFJP pierden 7 % pola crisis» , artículu del 4 de payares de 1997 nel diariu Clarín (Buenos Aires). Consultáu'l 27 de xunetu de 2012. y la «crisis del rublu» que cutió principalmente a Rusia nel añu siguiente y xeneró l'efeutu vodca» nos mercaos internacionales.
La midida foi una de les más importantes que se tomaren mientres los dolce años de Gobiernos kirchneristes, siendo definida pol diariu La Nación como «unu de les pilastres de la economía kirchnerista». El periodista Federico Mayol, autor del llibru Amado, diz que:
miniatura|300px|Amado Boudou, cuando se desempeñaba como ministru xunto con Cristina Fernández de Kirchner, Carlos Tomada y Jorge Taiana nes Naciones Xuníes (en 2009).
La magnitú económica de la midida significó una gran tresferencia d'ingresos qu'afectó sustancialmente al sector financieru priváu y la organización d'un nuevu sistema previsional basáu na repartida solidaria:
Amado Boudou y Carlos Tomada (ministru de Trabayu) fueron los encargaos d'esplicar les razones de la midida nel Congresu. Nesa ocasión Boudou esplicó que «dende ochobre del 2007 a ochobre de 2008 les empreses perdieron el 17.46 per cientu de la so capital, magar que los aportantes apurrieron un millón de pesos per mes nos últimos dolce meses».
Dende'l so estatizacion diose una crecedera de les inversiones del Fondu de Garantía de Sustentabilidad que pasó de 98 083 millones de dólares en 2008 (últimu añu priváu) a 482 660 millones de dólares en 31 d'ochobre de 2014, significando una crecedera del 392 %.
El proyeutu foi sofitáu pol Frente pa la Victoria, el Partíu Socialista, el sector radical lideráu por Julio Cobos, el Movimientu Proyeutu Sur, el Movimientu Popular Neuquino y l'ARI de Tierra del Fueu. Tamién lo sofitaron los dos centrales sindicales esistentes nesi momentu; el secretariu xeneral de la CTA Hugo Yasky consideró que se trataba de "una midida trascendental pa recuperar un sistema jubilatorio que nun tenga esclusiones".
En contra votaron la Unión Cívica Radical, la Coalición Cívica, el PRO, dellos parllamentarios peronistes disidentes lideraos por Felipe Solá, el Frente Cívicu y Social de Catamarca, el Partíu Renovador de Salta, Fuercia Republicano de Tucumán.
Les AFJP pel so llau empecipiaron una verdadera guerra contra la llei, que foi retrucada por denuncies penales por alministración fraudulenta.