Conozse como la Segunda Coalición (1798-1800) al segundu esfuerciu combináu de múltiples países europeos, lideraos pol Archiducáu d'Austria y l'Imperiu rusu, pa contener a la Revolución francesa. Ciertu númberu d'enemigos de Francia prepararon una nueva alianza con Inglaterra pa desfaer les anteriores conquistes franceses. Austria y Rusia movilizaron exércitos de refrescu pa les campañes d'Alemaña ya Italia en 1799.
La coalición englobaba a: Archiducáu d'Austria (parte del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu) Inglaterra (yá en guerra con Francia dende 1793) Imperiu rusu Imperiu otomanu Reinu de Portugal Reinu de Nápoles Estaos Papales
Nel branu de 1798, Napoleón dirixó una espedición a Exiptu, llogrando numberoses victories, pero foi incapaz de tresportar al so exércitu de vuelta a Francia per mar tres la batalla del Nilu. Na so ausencia d'Europa, un españíu de violencia en Suiza riquió'l sofitu francés contra l'antigua Confederación Suiza. Cuando los revolucionarios depunxeron el gobiernu cantonal de Berna, l'exércitu francés de los Alpes empezó la invasión de Suiza, col sofitu de los suizos republicanos.
1799 miniaturadeimagen|left|Situación estratéxica d'Europa en 1798 Nel norte d'Italia, el xeneral rusu Aleksandr Suvorov encadenó una serie de victories qu'emburriaron a los franceses lideraos por Moreau fuera del valle del Po y obligar a recular hasta los Alpes franceses y a la mariña alredor de Xénova. Sicasí, l'exércitu rusu foi ganáu en Suiza pol comandante francés André Massena y Suvorov finalmente rindióse. A lo postrero los rusos abandonaron la coalición cuando Gran Bretaña aportunó en arrogarse el derechu de rexistrar cualquier embarcación que detuviera nel mar.
N'Alemaña, l'Archiduque Carlos fixo recular hasta'l Rin al exércitu francés sol mandu de Jean-Baptiste Jourdan y llogró numberoses victories en territoriu suizu. Jourdan foi sustituyíu por Masséna, quien combinó entós los exércitos del Danubiu y de Suiza.
A finales del añu, Napoleón volvió d'Exiptu, dexando tres de sigo al so exércitu, y tomó el control de Francia nun golpe d'Estáu. Reorganizó a los exércitos franceses y los comandó mientres la campaña del siguiente añu.
1800 En xunu de 1800, Napoleón punxérase personalmente al mandu del exércitu d'Italia y ganó la batalla de Marengo contra les tropes austriaques del xeneral Michael Melas, conduciendo a los austriacos de vuelta a los Alpes (venciendo a la Segunda Coalición).
N'Alemaña, el xeneral Moreau ganó al Archiduque Carlos na batalla de Hohenlinden, forzándo-y a roblar un armisticiu.
1801 En febreru de 1801, los austriacos roblaron el Tratáu de Lunéville, aceptando'l dominiu francés sobre'l Rin y les repúbliques-satélite franceses n'Italia y los Países Baxos. El subsiguiente Tratáu de Amiens ente Francia y Gran Bretaña empecipió'l mayor periodu de paz ente Francia y Gran Bretaña mientres el periodu napoleónicu. A pesar de que la Toscana aguantara al sitiu de Porto Ferrajo y calteníu el so control, cola firma del Tratáu de Amiens, esti pueblu fortificáu pasó a pertenecer a Francia. Los franceses, sicasí, tuvieron qu'abandonar el Reinu de Nápoles.
Ver tamién Guerres Revolucionaries Franceses Guerres Napoleóniques Primer Coalición Tercer Coalición Cuarta Coalición Quinta Coalición Sesta Coalición Séptima Coalición
Referencies
Enllaces esternos
C2 C2 Categoría:Política en 1798 Categoría:Política en 1799 Categoría:Política en 1800 Categoría:Política en 1801 Categoría:Política en 1802 Categoría:Aliances militares