Auguste Ambroise Tardieu , fíu del artista y cartógrafu Ambroise Tardieu, yera un médicu legista francés del sieglu XIX. Foi presidente de l'Académie nationale de médecine, según deán de la facultá de Medicina y catedráticu de Medicina llegal na Universidá de París.
Estudiu del maltratu infantil Entres los sos numberosos apurras, Tardieu ye l'autor de lo qu'ensin dulda ye'l primer llibru escritu sobre'l maltratu y la violencia sexual contra los menores.Masson, 1984, pp. 15–19 and 34-38 Esta obra foi reeditada seis veces ente 1857 y 1878 sol títulu («Estudiu médicu llegal sobre los atentaos contra les costumes», l'atentáu contra les costumes» yera davezu un eufemismu pa referise a la violación). N'homenaxe a eses primeres descripciones clíniques de neños maltrataos, el síndrome tamién se llama «síndrome de Tardieu». Les manches de Tardieu» (equimosis subpleurales), reparaes tres la muerte por estrangulación o afuegu d'un ñácaru, fueron descrites per primer vegada por Tardieu en 1859.
Por cuenta de los ataques sexuales contra neños tendíen a incluyir firíes físiques —de cutiu mancaes series o fatales—, Tardieu clasificó los crímenes sexuales como un subtipo del ataque físicu. Poco común pa la so dómina, Tardieu emplegó un llinguaxe común pa describir crímenes sexuales y el dañu causáu a les sos víctimes. Afayó que los crímenes sexuales contra los neños yeren alarmantemente comunes: na edición de 1878 Tardieu señala que más del 75% de les violaciones o intentos de violación xulgaos en tribunales franceses fueron cometíos contra menores de 16 años, y la mayoría contra neñes menores de 12 años. Amás, señaló que la violación incestuosa nun yera rara. A pesar d'ello, les investigaciones de Tardieu fueron criticaes con violencia o inoraes poles autoridaes llegales y otros médicos, en parte porque les sos conclusiones y les pruebes contradicíen la creencies xenerales y violaben el tabú qu'arrodiaba'l discutiniu de crímenes sexualessobre manera l'incestu.Labbé, 2005
En 1960, la prestixosa revista Annales d'hygiène publique et de médecine légale publicó un artículu de Tardieu. Tituláu «» («Estudiu médicu-llegal sobre les sevicias y malos tratos exercíos sobre los neños») que catalogaba trenta y dos caso de malos tratos recibíos por neños a manes de los sos cuidadores. Nesos casos Tardieu fuera encargáu por un tribunal a esaminar a los neños dende un puntu de vista médicu llegal. El casu más ellaboráu nel artículu ye unu qu'inclúi abusu sexual (esperiencia vital de Adelina Defert).Adelina Defert, pp.377-389 El tribunal de Reims, el 3 d'avientu de 1859, xulgó'l casu de Adelina Defert, de diecisiete años d'edá. El Dr. Nidart, un médicu en Sainte-Ménehould, foi encargáu pol tribunal a esaminala. El Dr. Nidart escribió'l so primeru de los sos dos informes el 22 de xunetu de 1859, el segundu'l 29 de xunetu.Masson, pp. 20, 21 Dambos informes formen parte del artículu de Tardieu. Masson afirma que Tardieu consideraba l'abusu sexual como una forma d'abusu o malos tratos físicos, yá que incluyó'l casu nel artículu.
Por cuenta de que l'artículu nun foi mentáu na lliteratura posterior, Tardieu decidió reproducilo nel so llibru sobre mancaes (Étude sur les Blessures), publicáu diecinueve años dempués, en 1879, l'añu de la so muerte. Masson cita a Tardieu nes páxina 70 d'esi llibru: «Esti estudiu, realizáu va dieciocho años, ye'l primeru que s'intentó con esta tema, sobre'l que los escritores nel campu de la medicina llegal caltuvieron darréu un silenciu completu.»Masson, p. 22
Estudiu de la homosexualidá El Étude médicu-mánda-y sur les attentats aux mœurs ye per otra parte un monumentu a la homofobia médica: Ambroise Tardieu convierte al homosexual nuna auténtica bisarma, creando una teratoloxía que darréu sería enseñada nes facultaes de medicina mientres un sieglu. Asimila al homosexual masculín a la muyer, de la que tendría les propiedaes físiques (sobre manera compara'l cursu del sodomita cola vulva femenina), y a los animales (sobre manera al perru, una y bones el sodomita activu tendría los pene con forma del pene del perru). Los homes que realizaren sexu oral con otros homes tendríen boques torcíes, dientes curtios y llabios carnosos. Afitó pa xeneraciones d'estudiantes de medicina les supuestes carauterístiques anatómiques de la población homosexual masculina:
Llamaba a los poderes públicos a esmolese pol calter de subversión social que tendría la homosexualidá, poniendo en contautu a los franceses colos estranxeros (denuncia'l cosmopolitismu d'estes degradantes pasiones»), de los homes de mundu y los homes del pueblu. P'acabar, acomuña la homosexualidá al crime; toa una serie d'asesinatos manifestaríen, según Tardieu, la rellación de los homosexuales con «la hez del mundu más llaín», al que «van buscar el prestu de los sos deseos monstruosos».
Nesti sentíu, les contradicciones abonden: la so esmolición pol calter científicu clínicu ta acompañáu pola retórica de la depravación; la tesis del innatismu de la pederastia», como llamaba la homosexualidá, va al par de la tesis del viciu, esto ye, de la eleición inmoral. Tardieu ilustra hasta qué puntu la medicina del comportamientu del sieglu XIX, pretendidamente positivista, yera tributaria del prexuiciu, sobre manera del relixosu.
Obra
Referencies
Enllaces esternos Etude médicu-mánda-y sur les sévices et mauvais traitements exercés sur des enfants, Par -y Dr Ambroise Tardieu - Annales d'hygiène publique et de médecine mánda-y. - 1860: Pages 361-398
Categoría:Médicos y médiques de Francia Categoría:Persones de París Categoría:Homofobia Categoría:Historia LGBT Categoría:LGBT en Francia Categoría:Medicina forense