Charles, marqués de Villette foi un escritor y políticu francés.
Biografía Nacíu nuna familia de financieros anoblecíos apocayá, el so padre, tesoreru de l'extraordinaire des guerres, dexólu 150.000 llibres de renta y gracies a una madre de gran espíritu y guapura, el marqués de Villette tuvo una vida fácil na so mocedá. Tres el so bachiller, consiguió en 1754 el diploma de llicenciáu in utroque jure, esto ye, en derechu civil y canónicu. El so padre mercó-y un cargu d'abogáu conseyeru del rei en Châtelet, pero reviende'l so cargu pa faese oficial. En 1757 adquirió'l cargu de mariscal de los aposentos xenerales de la caballería, depués, en 1758, el de maestru de campu de dragones y en 1759 el de primer edecán del príncipe de Condé. Recibió en 1763 la cruz de San Lluis poles sos firíes en combate.
De vuelta a París, nun tardó en consiguir una reputación de llibertín, polos sos gastos y los sos amoríos, tanto masculinos como femeninos, ente los que s'atopa la famosa Mademoiselle Raucourt. La so madre, amiga íntima de Voltaire (amistá que fizo suponer mientres enforma tiempu que Villette sería fíu natural de Voltaire), y conocida tantu pola so intelixencia como pola so guapura, presentó-y al filósofu. Villette acabó teniendo un amor filial por Voltaire. N'aprendiendo les sos idees filosófiques, ingresó na francmasonería.Na so residencia de Neuf Sœurs, de la que Voltaire convertir en miembru honorariu en 1778.
Un escándaluGrimm, nel so Correspondance littéraire (agostu de 1765), afirma en 1764 valió-y una lettre de cachet, que lo unvió mientres seis meses a la ciudadela de La Petite-Pierre n'Alsacia. Lliberáu tres la intervención del so padre, ordenar que nun vuelva a la capital: por tanto, foi a atopase con Voltaire en Ferney, que lo acoyó solícitu:
So los auspicios del filósofu, al que llamaba «el so padre» ensin mieu, Villete llanzar nel mundu lliterariu, escribió munchos versos, presentar a dellos premios de l'Academia francesa que nun llogró y, sobre manera, emponderó a Voltaire de toles formes posibles, que-y lo devolvió en demasía, llamándo-y el «Tibulo francés». a pesar d'ello, el so talentu lliterario yera menor. Marie Du Deffand llamar «un personaxe de comedia». Los intelectuales de la dómina nun aforraron crítiques; ríense sobre manera del usu que creía poder faer de la sonadía de Voltaire. Esti epigrama percorrió mientres llargu tiempu París:
Por cuenta de los sos enclinos polos homes, oxetu de múltiples chistes, Voltaire casar en 1777 na capiya de Ferney con Reine Philiberte Rouph de Varicourt, nueva muyer noble y probe, tan decorada poles sos virtúes como poles sos calidá atenta, que Voltaire sacara del conventu ya instaláu na so casa, a la que llamaba Belle et Bonne. El matrimoniu nun torgar que'l marqués de Villette, convertíu asina, según una chancia de Voltaire, en doctor in utroque,Alusión graciosa al diploma llográu por Villette como llicenciáu in utroque jure, esto ye, en «unu y otru derechu», fórmula que designa'l derechu civil y el derechu canónicu. Voltaire aplicó equí la espresión a los costumes de Villette, vueltes a unu y otru sexu. volviera a los sos antiguos amores, nin qu'urdiera intrigues escandaloses coles muyeres de moda, ente les que puede nomase a Sophie Arnould, en que la so residencia tuvo una disputa col conde de Lauraguais que lu llevó a la prisión de l'Abbaye, onde permaneció zarráu seis selmanes.Louis Petit de Bachaumont cunta l'anécdota nes sos Mémoires secrets el 17 d'agostu de 1766 :
Unu y otru fueron condergaos finalmente a seis selmanes de prisión, Lauraguais en la Bastilla y Vilette en l'Abbaye. Esti matrimoniu desgraciáu nun torgar la nacencia d'un fíu, que foi bautizáu en 1792 col nome de Voltaire-Villette y Philiberte, que foi adoptáu más tarde por Marie Louise Mignot, la sobrina de Voltaire. Tanto Charles como Philiberte caltuviéronse fieles a Voltaire, que morrió nel so palaciu de París en 1778.Asitiáu na esquina de la rue de Beaune y del quai des Théatins (anguaño quai Voltaire). Habiendo decidíu dir a París pa defender la so obra Irène, Voltaire instalóse ellí'l 10 de febreru de 1778, con Madame Denis, pa nun dixebrase de Belle et Bonne, qu'apreciaba con estremu ciñu. Instalar nuna habitación que s'atopaba debaxo del apartamentu del marqués de Thibouville, «más apegáu entá que M. de Villette al cultu qu'esi amor que los nuesos sabios han proscritu tan rudamente, pero qu'aquellos na Antigua Grecia» escusaben con tanta indulxencia.(Grimm)
right|thumb|170px|Portada de Enfans de Sodome (1790), onde Villette ta nomáu. Mientres la dómina de la Revolución francesa, Villette redactó los cuadiernos del baliato de Senlis, nos que s'espresaba calurosamente a favor de los nuevos principios, y escribió artículos revolucionarios en la Chronique de Paris. Quemó públicamente los sos títulos de nobleza pa tomar el nome de Charles Villette y propunxo que Lluis XVI de Francia fuera quitáu de los sos poderes, pero calteníu como cabeza d'Estáu.
Dientro de la marea de panfletos que siguió, realizáronse numberoses alusiones a la so homosexualidá, como en Les Enfants de Sodome à l'Assemblée NationaleLes Enfants de Sodome à l'Assemblée nationale, ou Députation de l'ordre de la Manchette aux représentants de tous les ordres pris dans les soixante districts de Paris et Versailles y réunis. Avec Figures. A Paris, et se trouve chez le marquis de Vilette, grand commandeur de l'ordre, 1790. Esti panfletu ye una sátira contra'l Club de los xacobinos, pero tamién un auténticu cuadiernu de quexes sobre los sodomites y los berdaches. o en Vie du ci-derrière marquis de Villette.Vie privée et publique du ci-derrière marquis de Villette, citoyen rétroactif. s.l. (Paris), s.n., 1791 ca. (añu III de la llibertá). Villette respondió a estos ataques al traviés del so amigu Anacharsis Cloots, llamáu «l'orador del xéneru humanu».Louis Crompton, Homosexuality and Civilization, Cambridge, Massachusetts, and London, England, Belknap Press of Harvard University Press, 2003.
Villette foi escoyíu diputáu pol departamentu de OiseEn marquesáu de Villette ye atopa efeutivamente nesti departamentu. El castiellu de Villette (qu'inda esiste pero que foi reconstruyíu en 1903) ta asitiáu en Plessis-Villette, villa que foi absorbida a la comuña de Sarron en 1826, de la mesma absorbida por Pont-Sainte-Maxence en 1951. na Convención Nacional en 1792, onde tuvo la valentía de protestar vivamente nuna carta contra les Masacres de setiembre. Enfermu nel momentu del procesu de Lluis XVI, pudo tomar parte na votación, tomando partíu contra la voz del pueblu, a favor de la detención y el destierru, según pol sobreseimientu. Morrió dellos meses más tarde, tres una llarga enfermedá en París. Antoine-Augustin Auger asocedió-y na Convención. Fiel a los sos amigos, amosó mientres la Revolución una auténtica valentía, sosteniendo les sos opiniones al empar en contra de los prexuicios de la nobleza y contra los escesos revolucionarios.
Villette tamién aprovechara la Revolución pa borrar na paré del palaciu que tenía y nel que viviera Voltaire, la inscripción «quai des Théatins» pa sustituyila por «quai de Voltaire». Foi un actu individual, por iniciativa propia, que xustificó diciendo: «Foi na mio casa que morrió esti gran home, la so alcordanza ye inmortal como les sos obres. Vamos Tener siempres un Voltaire y nun vamos tener enxamás teatinos.» La cai foi renomada oficialmente como Voltaire.
Villette caltenía los corazón de Voltaire nuna urna cola inscripción «el so espíritu ta perdayuri y el so corazón equí». Tresportar al castiellu de Ferney qu'adquiriera en 1779, antes de revendelo en 1785. La reliquia, caltenida pol so fíu, foi donada en 1864 al gobiernu, que la asitió na Biblioteca Imperial.Por ironía del destín, Charles-Voltaire de Villette, renegando del so nome de nacencia «Voltaire-Villette», convertir mientres la Restauración Francesa nun ultrarealista y caltúvose como legitimista hasta la so muerte en 1859. el so testamentu prevía inclusive mandar tolos sos bienes, incluyíu'l corazón de Voltaire, al conde de Chambord. Una llei de 1832, que declaraba incapaz al príncipe, dexó a la familia Villette contestar la voluntá de Charles-Voltaire, perdió'l procesu, apeló y consiguió finalmente ganar el procesu de casación en 1862. Un decretu del 30 de marzu de 1791, declarando propiedá del estáu los réfugos del filósofu, foi a propósito desenterráu pa reglar la suerte de la reliquia: los herederos ufiertaron en 1864 el corazón de Voltaire a Napoleón III. El corazón foi depositáu na Biblioteca Imperial, na actualidá Biblioteca Nacional de Francia, onde s'atopa inda, sellada na base del modelu d'escayola de la estatua de Houdon Voltaire sentáu.
Notes y referencies
Obra Éloge Historique de Charles V, Roi de France, en París, Ed. Grangé, 1767. Publicó, con ayuda del poeta del Xura Claude-Marie Guyétand (1748-1811), que foi'l so secretariu particular (y el so «negru») de 1781 a 1793, los sos Œuvres complètes en 1784. Réflexions d'un maître-perruquier sur les affaires de l'État (1787). Nesti folletu, Villette reprocha amargamente al Parlamentu'l so desobediencia contra'l rei. Los sos artículos na Chronique de Paris fueron aconceyaos y publicaos en 1792, sol títulu Lettres choisies sur les principaux événements de la Révolution.
Bibliografía Jean Chrétien Ferdinand Hoefer, Nouvelle Biographie générale, t. XV, Paris, Firmin-Didot, 1855, p. 218-9. Jeffrey Merrick, The Marquis de Villette and Mademoiselle de Raucourt: Representations of Male and Female Homosexuality in Late Eighteenth-Century France, en Homosexuality in Modern France, ed. Jeffrey Merrick and Bryant Ragan (New York, 1996), p. 30-53. Patrick Cardon, Les Enfans de Sodome à l'Assemblée Nationale , Lille, QuestionDeGenre/GKC, 2005. Inclúi Vie privée et publique du ci-derrière Marquis de Villette, citoyen rétroactif según en misceláneas sobre esa tema (p. 129 ss.) Simone et Jean-Charles Pigoni, Le Domaine de Villette - Pont-Sainte-Maxence, folletu, Creil, mayu de 2008.
Enllaces esternos Correspondance philosophique : Le marquis de Villette, aout 1765 (en francés)
Categoría:Escritores de Francia Categoría:Poetes de Francia Categoría:Escritores en francés Categoría:Políticos y polítiques de Francia Categoría:Ensayistes de Francia Categoría:Periodistes de Francia Categoría:Historia LGBT Categoría:Masones de Francia Categoría:Nobles de Francia Categoría:Persones de París