thumb|450px|Les antigües unidaes de midida exipcies tamién sirvíen como unidaes de moneda. La humanidá aniciar n'África, y asina esistieron sociedaes humanes empezaron a realizar actividaes económiques. Los seres humanos más tempranos yeren cazadores-pañadores que vivíen en pequeños grupos familiares. Inclusive entós había un comerciu considerable que podría cubrir llargues distancies. Los arqueólogos atoparon evidencies de que'l comerciu d'artículos de luxu, como los metales preciosos y les conches diose al traviés de la totalidá del continente. Ye según empiézase a rexistrar la Historia económica d'África.
La hestoria económica africana de cutiu céntrase nes esplicaciones de la probeza y escurez otros aspeutos como los llogros de los llabradores, comerciantes y estaos africanos, incluyendo meyores na seguridá alimentaria y episodios de crecedera económica.
thumb|300px|Granxes en Malawi, 2010.
Historia Antigua
África tien la hestoria económica más llarga y más antigua una y bones la humanidá aniciar n'África, y ende tamién lo fixo l'actividá económica.Munro, J. F. (1976). Africa and the international economy, 1800-1960: an introduction to the modern economic history of Africa south of the Sahara. London: Dent. Delles cultures, como los bereberes, vivíen n'árees seques y convirtiéronse en pastores nómades, ente que nes cultures que vivíen na Sabana, cultivaben diversos granos y polo tanto l'asentamientu permanente yera posible. L'agricultura sofitó'l desenvolvimientu de grandes ciudaes, y de redes de comerciu ente les llocalidaes.Bar‐Yosef, O. (1998). The Natufian culture in the Levant, threshold to the origins of agriculture. Evolutionary Anthropology: Issues, News, and Reviews, 6(5), 159-177.
Oríxenes de l'agricultura
L'agricultura n'África empecipiar nel corazón del Desiertu d'El Sáḥara,Ehret, C. (2002). The civilizations of Africa: a history to 1800 (p. 15). Charlottesville: University Press of Virginia. qu'en 5200 antes de Cristu yera muncho más húmedu y densamente pobláu que güei. Fueron adomaos delles especies natives, la más importante ye'l mijo perla, el sorgu y el caupí, que s'estendió al traviés d'África Occidental y el Sahel. El Sahara nesti momentu yera como'l Sahel ye na actualidá. Los sos amplios campos abiertos dexen un fácil cultivu, pero faen imposible'l cultivu intensivu del suelu, yá que ye probe y l'agua llindada. Los cultivos locales tampoco yeren ideales y producieron menos caloríes que los d'otres rexones. Estos factores llindaron los escedentes y caltuvieron poblaciones escases y esperdigaes.
El Norte d'África tomó un camín bien distintu de les rexones del sur. Climáticamente ta venceyada al Oriente Mediu y al creciente Fértil, amás les téuniques agrícoles d'esa rexón fueron adoptaes al per mayor. Esto incluyó a distintos grupos de cultivos, como'l trigu, la cebada y uves. El norte d'África tamién foi bendicíu por una de les rexones agrícoles más riques del mundu nel valle del ríu Nilu. Cola llegada de l'agricultura, la rexón del Nilu convertir nuna de les zones más densamente poblaes del mundu, y d'Exiptu, el llar d'una de les primeres civilizaciones.
El Desiertu d'El Sáḥara crea una barrera terrible ente la parte norte y sur del continente. Esisten dos importantes esceiciones: el Sudán Nubiano, que foi venceyáu a Exiptu pol Nilo y Etiopía, que podíen axustar coles rexones del norte sobre'l Mar Roxu. Estaos poderosos crecieron nestes rexones como'l Reinu de Kush, en Nubia y Aksum n'Etiopía. Especialmente dende Nubia, idees y teunoloxíes procedentes d'Oriente Mediu y Europa llegaron el restu d'África.
Los historiadores creen que'l trabayu en fierro fueron desenvueltos de forma independiente n'África. A diferencia d'otros continentes, África nun tuvo un periodu de cobre y bronce antes del so Edá del Fierro. El cobre ye bastante raru n'África, ente que'l fierro ye bien común. En Nubia y Etiopía, el fierro, el comerciu y los escedentes agrícoles conducen a la creación de ciudaes y civilizaciones.
La espansión bantús thumb|right|200px|La moneda del Sultanatu de Mogadiscio. Na zona del continente más escasamente poblada, nesti mesmu periodu produció la espansión de los pueblos bantús. La espansión bantú empecipiar nel sur de Camerún hai unos 4000 años. anguaño fálense delles llingües bantús y hai evidencia arqueolóxica de que los llabradores neolíticos entrantes nel norte de Gabón c. 3800 antes de Cristu yeren bantús. Sábese que la espansión bantú yera desaxeradamente rápida y masiva, pero'l so motor exactu sigue siendo revesosu. Esti periodu ye anterior al fierro, qu'apaez nel rexistru arqueolóxicu por 2500 BP. thumb|left|300px|Moneda d'oru Aksumite de Endubis. Una de les primeres espansiones bantú foi la migración de los Bubis a Bioko. Ellos inda taben usando teunoloxía de la piedra nel primer contautu européu. Les dificultaes de baltar de la selva ecuatorial de l'agricultura llevaron a la suxerencia de que la espansión primaria foi a lo llargo de los valles fluviales, una hipótesis sofitada por estudios de nomes de peces. Otru factor que puede ser la llegada de los cultivos alimenticios-sureste asiáticu, especialmente'l plátanu AAB, la malanga y el ñame-agua. Reconstrucciones llingüístiques suxeren que la única ganadería que tien el proto-bantú yera la cabra. Al traviés de los sieglos a tola metá sur d'África taba habitada pol grupu, escluyendo solo'l desiertu Kalahari. La so espansión solo terminó fai relativamente pocu tiempu. Nel añu 1000, los comerciantes árabes describen que los bantús llegaren tan lloñe como Mozambique, y los colonos europeos repararon la espansión bantú en Sudáfrica sol nome de zulú y otros.
El llendo Bantú reformó la economía del continente. En dalgún momentu del primer mileniu un cambéu igualmente importante empezó como cultivos empezaron a llegar dende'l sureste d'Asia. L'Océanu Índicu foi siempres muncho más abiertu al comerciu que l'aturbolináu Atlánticu y Pacíficu. Los comerciantes podíen montar los monzones vientos del oeste a primeros d'añu y volver escontra l'este por ellos más tarde. Supúnxose qu'estos cultivos llegaron per primer vegada a Madagascar, que tamién adoptó llingües del sureste asiáticu, en dalgún momentu ente los años 300 y 800. Dende la isla de los cultivos cruciaron a África Oriental. Ellos inclúin munchos cultivos, siendo'l más importante'l del plátanu .
El plátanu y otros cultivos dexaos pa cultivu más intensivu nes rexones tropicales d'África, esto foi más notable na rexón de los Grandes Llagos d'África, un área con escelentes suelos, que vieron a munches ciudaes y estaos formase, les sos poblaciones alimentar en gran midida polos plátanos.
Les rutes comerciales
Ente que hubiera siempres un ciertu nivel de comerciu, la puxanza de les ciudaes y los imperios fixo muncho más importante l'actividá comercial na economía africana. El Norte d'África foi central pal comerciu de tola rexón del Mediterraneu. Fora d'Exiptu, esti comerciu yera principalmente controláu polos fenicios que llegaron a apoderar el norte d'África, con Cartago como la ciudá más importante. Los griegos controlaben gran parte del comerciu oriental, incluyendo'l que se daba a lo llargo del Mar Roxu con Etiopía. Nesta rexón una serie de ciudaes comerciales grieges estableciéronse y actuaron como conductu pa la so civilización y aprendizaxe.
La ciudá exipcia (y más tarde, romana) d'Alexandría (fundada por Alexandru Magnu nel 334 aC), foi unu de los centros de comerciu más importantes nel Mediterraneu dende va munchos sieglos. Hasta bien entráu'l sieglu XIX, Exiptu siguía siendo una de les partes más desenvueltes del mundu fora d'Europa. Nubia en Sudán tamién comerciaba colos países africanos del interior, como Chad y Libia, según con Exiptu, China, la India y la península arábiga.
Mientres la mayor parte del primer mileniu AD, el Reinu d'Aksum n'Etiopía y Eritrea tenía una poderosa marina y venceyos comerciales que llegaben hasta l'Imperiu Bizantín y la India. Ente los sieglos XIV y XVII, el sultanatu de Ajuran, centráu na moderna Somalia, practicó la inxeniería hidráulica y desenvolvió nuevos sistemes pa l'agricultura y la fiscalidá, que siguieron siendo utilizaos en delles partes del Cuernu d'África hasta finales del sieglu XIX.
Na mariña este del continente, los comerciantes Suaḥili venceyaron la rexón nuna rede comercial del Océanu Índicu, trayendo importaciones de cerámica china y teles indies en cuenta de oru, marfil y esclavos. Los reinos Swahili crearon un imperiu comercial prósperu, qu'ocupó'l territoriu, anguaño, de Kenia, Tanzania y Uganda. Les ciudaes suaḥili yeren puertos comerciales importantes pal comerciu col Oriente Mediu y l'Alloñáu Oriente.Wonders of the African World: The Suaḥili People
Nel interior d'África, el comerciu yera muncho más llindáu. La baxa densidá de población volvía'l comerciu pocu rentable. La barrera masiva de les selves tropicales del Congo yeren más pimpanu que'l Sahara, bloquiando'l comerciu al traviés del centru del continente.
La llegada de los exércitos islamistes tresformaron les economíes de gran parte d'África. Anque l'Islam tuvo relativamente pocu impautu nel norte d'África, onde les grandes ciudaes, l'alfabetización y los Estaos centralizaos fueren la norma, los musulmanes yeren muncho más eficaces que los cristianos n'enfusar nel Sahara. Esto foi en gran parte por cuenta de los camellos, que llevara la espansión árabe y grande cantidaes de comerciu al traviés del desiertu. Una serie d'estaos desenvolver nel Sahel nel estremu sur del Sahara, que fizo inmenses ganancies del comerciu al traviés del Sahara. El primeru d'ellos foi l'Imperiu de Ghana, llegando a a la so máxima estensión nel sieglu XII. Llueu, otros, como l'imperiu de Malí y Kanem-Bornu, tamién surdieron na rexón. El principal comerciu d'estos estaos yera l'oru, que yera abondosu en Guinea. Tamién foi importante'l tráficu d'esclavos al traviés del Sahara que s'inclúi un gran númberu d'esclavos al norte d'África.
600-1600 d. C. thumb|Una variedá Okpoho de Maniya de la xente del Igbo del sureste de Nixeria
Munchos imperios crecieron alredor de les árees costeres o grandes ríos que sirven como parte d'importantes rutes comerciales. Los reinos de Malí y l'Imperiu songhai crecieron a lo llargo del ríu Níxer ente 1200 y 1590. Comerciantes bereberes del Sahel, una rexón al sur del Desiertu d'El Sáḥara, comerciaron con cobre, caballos, armes y ropa que traíen dende'l norte d'África nos trenes del camellu. El comerciu colos bereberes, y otros grupos, llevó a la crecedera del imperiu de Ghana, qu'intercambiaba oru, nueces de kola, y esclavos. Los africanos occidentales tuvieron una demanda de sal, que se recueyen nos oasis del desiertu, y que s'utilicen pa caltener los alimentos, según para sazonar.
L'imperiu de Ghana, sol lideralgu de Tunka Manin en 1062, esperimentó una edá d'oru económico, política y cultural. La so organización, la fuercia militar (200.000 profesionales militares) y la prosperidá económica podría comparase favorablemente con munchos de los reinos de la Europa de la dómina.
En 1324, Mansa Musa, el rei de Malí, fixo una pelegrinación a La Meca. Hubo un enorme grupu entamáu pa llevar a cabu'l Hach col rei. La pelegrinación incluyía "60.000 homes, ente ellos 1.200 siervos" y los rexistros amuesen que Mansa Musa fixo entrega de tanto oru n'Exiptu, que la so economía ablayóse.
thumb|left|Primeres rutes comerciales transaharianas.