El paisachi, tamién conocíu como paishachi, ye un idioma estinguíu de la India antigua, mentáu como un mediu d'alderique y la espresión lliteraria en delles fontes budistes theravada, y en delles gramátiques prácritas y sánscrites de l'antigüedá. Nun se sabe hasta qué puntu se trataba d'una llingua vernácula o una llingua artificial lliteraria, comparable a la llingua palí.
Los autores modernos consideren que la etimoloxía sánscrita de paisacha (que significa 'de los demonios') ye una chancia o a cencielles falsa. Como cola mayoría de los idiomes, el nome paez ser tresferíu d'un topónimu acomuñáu col país d'orixe del idioma. En delles obres sánscrites ―como'l poema Kavia-darsha, de Dandin, tamién lo conoz col nome de bhuta-bhasha ('idioma de les pantasmes demonios').
Na actualidá nun se caltienen obres nesi. La única obra que se cree que ta en paisaci ye'l Brijat-kathá (el gran rellatu), una gran coleición de cuentos escritos nel sieglu V d. C. Saber d'él al traviés de la so traducción y adautación al sánscritu, realizada por Somadeva nel sieglu XI col nome de Katha-sarit-sagara. Una de les series de rellatos más famoses d'esta obra ye'l Vikram y Vetal.
Alrodiu de la esistencia del paisachi, Sheldon Pollock escribe:Sheldon I. Pollock: The language of the gods in the world of men: sanskrit, culture, and power in premodern India. University of California Press, 2006. ISBN 9780520245006.
L'historiador Vishwanath Kashinath Rajwade afirma que dalgunes de les obres antigües como'l Krista-purana y el Majábharata (de Krisnadas Shama), compuestos en idioma konkani, revelen que'l modernu konkani podría ser el socesor del idioma paishachi.Manohararai Saradesai: 00A history of konkani literature: from 1500 to 1992'' (páxs. 39-40). Sahitya Akademi, 2000. ISBN 9788172016647.
Referencies
Categoría:Llingües de la India Categoría:Llingües muertes d'Asia