Бі́тва пад Та́ненбергамТаненберг (Tannenberg), цяпер Стэмбарк] (Stębark) — населены пункт у Польшчы, у Альштынскім ваяводстве (да 1945 года ў былой Усходняй Прусіі). У нямецкай літаратуры бітвай пад Таненбергам часцяком называюць гэтак жа, як Грунвальдскую битву, якая разгарнулася 15 ліпеня 1410 годзе паміж паселішчамі Грунвальд (лагер літоўска-польскага войска) і Таненберг (лагер Ордэна і саюзнікаў). (26—30 жніўня 1914 года) — буйная бітва паміж рускімі і германскімі войскамі ў ходзе Усходне-Прускай аперацыі Першай сусветнай вайны.
У расійскай і савецкай гістарыяграфіі гэтая бітва вядома як «самсонаўская аперацыя», «самсонаўская катастрофа», «аперацыя Гіндэнбург»Русская армия в Великой войне: Стратегический очерк войны 1914—1918 гг. Часть 1.
Гістарычныя перадумовы План Шліфена, пакладзены ў аснову нямецкай стратэгіі, з якой Германія пачынала Першую сусветную вайну, зыходзіў з здагадкі, што «паравы каток» расійскай арміі будзе пушчаны ў ход з затрымкай, неабходнай для яе мабілізацыі. Меркавалася, што за гэты час нямецкая армія здолее нанесці Францыі цяжкае паражэнне і авалодаць Парыжам, а потым усімі сіламі абрынецца на Расію. Аднак расійская армія нечакана хутка пачала наступ на Усходнім фронце, чым паставіла Германію ў цяжкае становішча.
Расійскае наступленне ажыццяўлялася сіламі двух армій. Ад Коўна (Каўнас) ішла 1-я армія пад камандаваннем генерала П. К. Рэненкампфа, а з міжрэчча Нарава і вярхоўі Віслы — 2-я армія, пад камандаваннем генерала А. В. Самсонава. 8-я нямецкая армія пад камандаваннем генерал-палкоўніка Прытвіца 20 жніўня пацярпела паразу ў баі пад Гумбіненам. А ў фланг і тыл ёй выходзіла 2-я армія Самсонава.
У выніку Прытвіц, баючыся акружэння, вырашыў пачаць адступленне і пакінуць усю тэрыторыю Усходняй Прусіі на ўсход ад Віслы.
Прызначэнне камандаваць суседнімі расійскімі арміямі А. В. Самсонава і П. К. Раненкамфа можна лічыць вельмі няўдалымі. Справа ў тым, што ў перыяд руска-японскай вайны гэтыя два генерала ўжо камандавалі на сумежных участках, іх непрымірымыя рознагалоссі на поле бою вылілася ў публічны кулачны бой на Мукдэнскім вакзале пасля Ляаянскай бітвы. Калі вострае суперніцтва генералаў можна аднесці да чуткаў, то адсутнасць узаемадзеянняў суседніх армій на полі бою відавочна (крыніцай чуткаў аб кулачным баі з’яўляюцца мемуары нямецкага генерала Макса Гофмана, былога ў гады Руска-японскай вайны ваенным агентам пры штабе японскай арміі). Адсутнасць узаемадзеянняў суседніх армій паказвае на слабы генеральны штаб.
Ход бітвы
Манеўраванне сіламі 21—25 жніўня Параза пры Гумбінене стварыла рэальную пагрозу акружэння 8-й германскай арміі, і ўвечары 20 жніўня Прытвіц прыняў рашэнне адступаць за Віслу, аб чым паведаміў у генштаб. Аднак гэтаму рашэнню запрацівілася германская Стаўка і насуперак планам Шліфена, які меркаваў пры неспрыяльным развіцці падзей на Усходнім фронце адступаць у глыб Германіі, але ні ў якім разе не здымаць войскаў з Заходняга фронту, каб гарантавана разграміць Францыю і пазбегнуць вайны на два фронты, прыняла рашэнне Усходнюю Прусію не здаваць і перакінуць у дапамогу 8-й арміі войскі з Заходняга фронту (2 карпусы і конную дывізію).
21 жніўня Мольтке зняў Прытвіца і начальніка штаба генерала Вальдэрзее і прызначыў на іх месца генерал-фельдмаршала Паўля фон Гіндэнбурга і генерала Эрыха фон Людэндорфа. На той момант Людэндорф ваяваў на заходнім фронце, а Гіндэнбург знаходзіўся ў адстаўцы, і жыў у Гановеры. Хуткім цягніком Людэндорф быў адпраўлены на Усходні фронт, па шляху да яго ў цягнік у 4 гадзіны раніцы сеў Гіндэнбург. Па прыбыцці ў штаб 8-й арміі 23 жніўня яны зацвердзілі план адбіцця расійскага наступу. Было вырашана перакінуць па ракаднай чыгунцы праз Кёнігсберг галоўныя сілы 8-й арміі супраць 2-й рускай арміі Самсонава і паспрабаваць разграміць яе раней, чым яна злучыцца з часцямі 1-й арміі Рэненкампфа, супраць якой пакідалася дзве з паловай дывізіі.
Рэалізацыя гэтага плана цалкам залежала ад дзеянняў арміі Рэненкампфа, чыё хуткае прасоўванне на захад, па словах Людэндорфа, магло б зрабіць увесь манеўр бессэнсоўным. У гэты час камандаванне Паўночна-Заходнім фронтам, атрымаўшы рапарт аб хуткім адыход нямецкіх войскаў з фронту 1-й арміі, успрыняла гэта як адыход немцаў за Віслу. Палічыўшы аперацыю выкананай, камандаванне фронту змяніла першапачатковыя задачы. Асноўныя сілы 1-й арміі Рэненкампфа былі накіраваны не насустрач 2-й арміі Самсонава, а на адсячэнне Кёнігсберга, дзе па здагадцы камфронта схавалася частка 8-й арміі, і на пераслед «адступаўшых да Віслы» немцаў. Са свайго боку, галоўнакамандуючы 2-й арміі Самсонаў вырашыў перахапіць «адступаўшых да Віслы» немцаў і настойваў перад камандаваннем фронту на перанясенні галоўнага ўдару сваёй арміі з паўночнага напрамку на паўднёва-заходняе. У выніку расійскія арміі сталі наступаць па разбежным напрамках, і паміж імі ўтварылася пралом у 125 кіламетраў. Стаўка, у сваю чаргу, таксама палічыла аперацыю ва Усходняй Прусіі ў асноўным скончанай і працавала над планам наступу ўглыб Германіі, на Познань, у сувязі з чым камандуючаму фронтам Жылінскаму было адмоўлена ва ўзмацненні 2-й арміі Гвардзейскім корпусам.
Новае камандаванне 8-й германскай арміі вырашыла скарыстаць утварыўшыся разрыў паміж расійскімі арміямі, каб нанесці флангавыя ўдары па 2-й арміі Самсонава, акружыць яе і знішчыць.
Паражэнне 2-й рускай арміі ў Усходняй Прусіі
26 жніўня падышоўшыя ад Гольдапа 17-ы корпус Макензена і 1-ы рэзервовы корпус Белава з ландверной брыгадай атакавалі правафланговы 6-ы корпус 2-й арміі генерала Благавешчанскага і адкінулі яго ад Бішафсбурга да Ортэльсбургу. Дзве дывізіі корпуса страцілі 7500 чалавек і адступілі ў поўным беспарадку, пры гэтым генерал Благавешчанскі кінуў войска і збег у тыл. Правы фланг 2-й арміі апынуўся адкрытым на працягу дзясяткаў кіламетраў, але Самсонаў не атрымаў інфармацыі пра гэта і 27 жніўня загадаў арміі выконваць раней пастаўленую задачу.
На левым флангу 2-й арміі 27 жніўня 1-ы корпус Франсуа з часткай 20-га корпуса (Шольц) і ландверам нанёс ўдар па 1-му корпусу генерала Артамонова і адкінуў яго на поўдзень ад Сольдау. 23-ці корпус генерала Кандратовіча панёс страты і адступіў на Найдэнбургу (пасля — на поўдзень за горад). У выніку чаго, цэнтральныя 13-ы і 15-ы карпусы, далей за ўсіх прасунуўшыяся на тэрыторыю Усходняй Прусіі, апынуліся адкрытымі для ўдараў у фланг і тыл з боку нямецкіх карпусоў. Самсонаў у сваю чаргу атрымаў ад Артамонова памылковую інфармацыю аб сітуацыі і запланаваў на 28 жніўня ўдар сіламі 13-га корпуса генерала Клюева і 15-га корпуса генерала Мартаса у фланг заходняй германскай групоўкі, што яшчэ больш пагоршыла сітуацыю.
Для кіраўніцтва боем Самсонаў з аператыўнай часткай штаба арміі раніцай 28 жніўня прыбыў у штаб 15-га корпуса. У выніку была страчана сувязь са штабам фронту і флангавым карпусамі, а кіраванне арміяй — дэзарганізавана. Загад штабу фронту аб адводзе карпусоў 2-й арміі на лінію Ортэльсбург—Млава да войскаў не дайшоў. Раніцай 28 жніўня Мартас прапанаваў Самсонаву неадкладна пачаць адвод цэнтральных карпусоў, каб вывезці іх з-пад флангавых удараў, але Самсонаў вагаўся да вечара.
28 жніўня штаб фронту загадаў 1-й арміі рушыць наперад левафланговыя карпусы і кавалерыю для аказання дапамогі 2-й арміі, але ўжо ўвечары 29 жніўня наступленне было спынена. Жылінскі палічыў, што 2-я армія паводле яго загаду ўжо адышла да мяжы. У выніку да моманту адыходу карпусоў 2-й арміі пяхота Рэненкампфа знаходзілася ад іх на адлегласці каля 60 км, а кавалерыя — 50 км.
29 жніўня адступленне пяці рускіх дывізій 13-га і 15-га карпусоў, якія займалі цэнтр фронту і якія трапілі пад галоўны ўдар нямецкай арміі, праходзіла пад растучым флангавым ціскам 1-га корпуса Франсуа і 1-га рэзервовага корпуса Белава. На флангах 2-й арміі 1-м і 23-м карпусамі германскія атакі былі адбітыя, але ў цэнтры ў цэлым расійскае адступленне прыняло бязладны характар, а пяць дывізій 13-га і 15-га карпусоў (каля 30 тысяч чалавек) пры 200 гарматах) былі акружаны ў раёне Камусінскага/Канюшынскага (Грунфліскага) лесукаля :pl:Koniuszyn/:pl:Napiwoda, гл. :pl:Puszcza Napiwodzko-Ramucka. У ноч на 30 жніўня генерал Самсонаў, які знаходзіўся сярод акружаных часцей, застрэліўся. Генерал Мартас быў узяты ў палон, генерал Клюеў спрабаваў вывесці войскі з акружэння трыма калонамі, але дзве калоны былі разбітыя, і Клюеў аддаў загад аб здачы ў палон.
Такім чынам, страты 2-й арміі склалі 6 тысяч забітых, паранена каля 20 тысяч (амаль усе трапілі ў палон), палонных — 30 тысяч (разам з якія трапілі ў палон параненымі — 50 тысяч), захоплена 230 гармат. Забітыя 10 генералаў, 13 узятыя ў палон. Агульныя страты 2-й арміі забітымі, параненымі і палоннымі — 56 тысяч чалавек. Нямецкія страты забітымі і параненымі склалі 30 тысяч чалавек.
2-я армія (1-ы, 6-ы, 23-ці карпусы і рэшткі, якія трапілі ў акружэнне 13-га і 15-га карпусоў) адступіла за раку Нараў.
У гэтай бітве рускія разбілі 6-ю і 70-ю ландверные брыгады ў і , ГольцаА ў лесе Камервальдэ [Kämmerei Wald, каля :pl:Gryźliny (powiat olsztyński)] была разматлашана Неўскім палком другая германская дывізія і штаб яе., пад Хохенштэйнам, пад (:de:Gefecht von Waplitz), пад , , (:it:Battaglia di Orlau-Frankenau)Хоць міру звонку вымалёўвалася паражэнне немцаў у Прусіі, але ў Парыжы, пад няўхільным прарывам нямецкай моцы з поўначы, французскае міністэрства замежных спраў, паддаючыся ці то уласнай панічнай выдумцы, ці то чыёй-то містыфікацыі, дало істэрычную тэлеграму свайму паслу ў Пецярбургу, што «па звестках з самай дакладнай крыніцы» немцы знялі два дзеючых карпусы з Прусіі ў Францыю — а таму зноў настойваць на неадкладным наступе рускіх на Берлін. На самай жа справе германская Стаўка 11-га жніўня сапраўды зняла два дзеючых карпусы — Рэзервовы Гвардзейскі корпус (Германская iмперыя) і XІ корпус (Германская імперыя) — але менавіта з Марнскай бітвы, з заходзячага на Парыж правага крыла, — і ў Прусію. Гэта цяжкае рашэнне генерал граф Мольтке-малодшы прыняў пасля весткі аб ўчорашнім паражэнні пад Орлаў. Да паражэнню пад Гумбіненам гэта быў ужо нясцерпны давесак, Германія не магла аддаваць Прусію ні нават на час. А па вялікаму плану Шліфена менавіта ў правым крыле і была ўся сіла бітвы за Парыж, каб расправіцца з французамі за першыя 40 дзён вайны. (Пасля «цуду на Марне» звольнены і Мольтке.) Так згубленым у гісторыі боем нікім не славутага карпуснога генерала Мартаса быў сарваны захоп Парыжа немцамі — а тым самым і ўся вайна.; нарэшце, яны нанеслі паражэнне 2-й пяхотнай дывізіі пад (:de:Gefecht von Usdau), але асобныя поспехі рускіх не былі ўвязаныя ў агульную перамогу. Ланцуг пераможных баёў асобных рускіх палкоў і дывізій вылілася ў паразу шасці дывізій. Германцы ж цярпелі шэраг тактычных паразаў у рамках асобных баёў, але выйгралі аперацыю на акружэнне цэнтра арміі Самсонава. Акружаныя часці працягвалі весці баі да 31 жніўня, спрабуючы выйсці з акружэння.
Нямецкія страты забітымі, параненымі і прапаўшымі без вестак склалі 30—40 тысяч чалавек. 2-я руская армія страціла каля 150 тысяч чалавек забітымі, параненымі і прапаўшымі без вестак, у асноўным са складу цэнтральных карпусоў. Таксама было страчана не менш 298 гармат.