Францу́зскі Алжы́р ( да 1839, пазней AlgérieScheiner, Virgile (14 October 1839) Le pays occupé par les Français dans le nord de l'Afrique sera, à l'avenir, désigné sous le nom d'Algérie. (фр.) неафіцыйна Algérie française,Non exhaustive list of ancient and modern books named «Algérie française»: (фр.) 1848 ; 1856 ; 1864 ; 2007 ; and so on (англ.) Royal Institute for international affairs, African Boundaries, 1979, p. 89, Al-Jaza'ir Al-Fransiyah) існаваў з 1830 па 1962. З 1848 да абвяшчэння незалежнасці, увесь Міжземнаморскі рэгіён Алжыра быў неад’емнай часткай Францыі, накшталт сённяшняй Корсікі і Рэюньёна. Пераважна засушлівы ўнутраны Алжыр, як і рэшткі Французскай Паўночнай Афрыкі, ніколі не лічыліся часткай Францыі. Адна з найстарэйшых заморскіх тэрыторый Францыі, Алжыр стаў месцам для сотні тысяч еўрапейскіх імігрантаў, вядомых як пье-нуар. Аднак, карэнныя мусульмане — арабы і берберы заставаліся большасцю насельніцтва краю на працягу сваёй гісторыі. Паступова незадаволенасць сярод мусульманскага насельніцтва з-за адсутнасці палітычнага і эканамічнага статусу прывёў да патрабаванняў большай палітычнай аўтаноміі, і ў выніку да незалежнасці ад Францыі. Напружанасць у адносінах паміж гэтымі двума групамі насельніцтва зведала кульмінацыю ў 1954 годзе, калі пачаліся першыя сутычкі, якія пазней перараслі ў алжырскую вайну. Вайна скончылася ў 1962 годзе, калі Алжыр атрымаў поўную незалежнасць у адпаведнасці з Эўянскімі пагадненнямі, падпісанымі ў сакавіку 1962, і праведзеным у ліпені 1962 рэферэндумам аб самавызначэнні.
Гісторыя
Пачатковыя канфлікты З 1516 года — часу захопу Алжыра асманскімі адміраламі, братамі Арудж і Хайр ад-Дзін Барбароса, Алжыр стаў базай пірацтва ў Міжземным моры. У 1681 годзе Людовік XIV запрасіў адмірала Аўраама Дзюкена для барацьбы з берберскімі піратамі, а таксама загадаў атакаваць Алжыр паміж 1682 і 1683 пад падставай аказання дапамогі хрысціянскім палонным. Зноў Жан-д’Эстрэ бамбардзіраваў Трыпалі і Алжыр у 1685—1688 годзе, пасол Алжыра наведаў Версаль, і дагавор быў падпісаны ў 1690 годзе, які забяспечыў мір ва ўсім 18 стагоддзі
У XVIII—XIX стагоддзях Алжыр быў Алжырскім эялетам Асманскай імперыі, меў пэўную аўтаномію. Барбарыйскі бераг быў тады апорай піратаў-бербераў, якія праводзілі рэйды супраць еўрапейскіх і амерыканскіх караблёў.
Канфлікты паміж Барберыйскімі дзяржавамі і ЗША завяршыліся Першай (1801—1805) і Другой (1815) берберыйскімі войнамі. Англа-галандская група, якую ўзначальваў адмірал лорд Эксмута, правялі карную экспедыцыю, якая ў жніўні 1816 года бамбіла Алжыр. Дэй быў вымушаны падпісаць берэрыйскія дагаворы.
Нязгоды паміж Францыяй і алжырскімі кіраўнікамі пачаліся з самага пачатку рэстаўрацыі Бурбонаў. Яшчэ з XV стагоддзя ў Алжыры з’явілася французская гандлёвая кампанія, якая плаціла дэю штогадовую даніну ў памеры 60 тысяч франкаў. У 1815 дэй Алжыра Гусейн-Паша настаяў на павелічэнні гэтай даніны да 200 тысяч франкаў. Падатлівасць французскага консула Дэваля прывяла да яшчэ большых замахаў; адмова ў задавальненні апошніх выклікала з боку дэя санкцыі супраць кампаніі. Ён стаў усяляк прыгнятаць манапольную для французаў лоўлю жэмчуга, патрабаваў ад французскага ўрада неадкладнай выплаты 7000000 франкаў запазычанасці алжырскім гандлёвым дамам за розныя пастаўкі для метраполіі з часоў Дырэкторыі і Консульства і відавочна выяўляў намеры выгнаць французскую гандлёвую кампанію і знішчыць заснаваныя яе ўстановы. Нарэшце адбылася асабістая крыўда, нанесеная Гусейн-Пашой французскаму консулу. Гэтага Францыя не магла дараваць і стала рыхтавацца да рашучых дзеянняў.
У 1827 годзе да алжырскага берага была паслана невялікая эскадра. Але яе блакада доўжылася 3 гады і абышлася французам 20 мільёнаў франкаў і хоць яна змагла прадухіліць марскія разбоі, але не змагла схіліць Гусейн-Пашу да падатлівасці. Было прынята рашэнне звярнуцца да больш сапраўдных мер і паслаць моцны флот з дэсантным корпусам.
Французскае заваяванне Алжыра Заваяванне Алжыра было пачата ў апошнія дні рэстаўрацыі Бурбонаў Карлам X, які паспрабаваў павялічыць сваю папулярнасць сярод французскага народа, асабліва ў Парыжы, дзе было шмат ветэранаў напалеонаўскіх войнаў. Яго мэтай было ўмацаваць пачуццё патрыятызму, і адцягнуць увагу ад няўмелай унутранай палітыкі.
Адмірал Гі Віктар Дзюперэ ўзначаліў армаду з 600 судоў, якая выйшла з Тулона і накіравалася ў Алжыр. Выкарыстоўваючы план Напалеона ад 1808 года для ўварвання ў Ірак, генерал дэ Бурмон высадзіўся ў 27 км да захаду ад горада Алжыр, у Сідзі Фрэдж 14 чэрвеня 1830, з 34 000 салдат. У адказ на дзеянні французаў, алжырскі дэй выставіў войска з 7000 янычараў, 19000 байцоў з Канстанціны і Арана, і 17000 кабілаў. Французы стварылі моцны плацдарм і пачалі наступ на горад Алжыр, маючы перавагу ў артылерыі. Французы перамаглі ў бітве пры Staouéli 19 чэрвеня, і ўвайшлі ў Ірак 5 ліпеня пасля трохтыднёвай кампаніі. Дэй пагадзіўся здацца ў абмен на яго свабоду. Праз пяць дзён ён адплыў са сваёй сям’ёй, на французскім караблі ў Італію, якая тады была пад кантролем Аўстрыйскай імперыі. Ссылка дэя завяршыла 313 гады асманскага панавання на тэрыторыі Алжыра.
Па заваяванні, у кастрычніку французская армія мабілізавала першых зуаваў (назва дадзена некаторым часцям лёгкай пяхоты), пазней былі створаны часці сіпахаў, адначасова Францыя экспрапрыявала ўсе землі і маёмасць, якія належалі турэцкім пасяленцам (белікс). У заходнім рэгіёне Аран, Султан Марока Мауля Абд ар-Рахман бін Хішам, камандуючы прававерных, не мог заставацца абыякавым да разні, якую учынілі французскія хрысціянскія войскі і заклікаў мурабіт да джыхаду. Таксама Султан Абд ар-Рахман аказаў дапамогу алжырскім паўстанцам на чале з Абд аль-Кадзірам. Узначальваючы войска з 12000 мужчын, Абд эль-Кадзіра арганізаваў блакаду Арана.
Ледзь вестка аб узяцці Алжыра дасягнула Парыжа, Карл X быў скінуты ў ходзе трох слаўных дзён у ліпені 1830 года, і яго стрыечны брат Луі-Філіп I узначаліў канстытуцыйную манархію. Новы ўрад, які складаўся з ліберальных апанентаў экспедыцыі ў Алжыр, што выступалі супраць заваявання, якое было пачата старым рэжымам, але ўтрымаць Алжыр апынулася складаней, чым заваяваць яго.
Але ўнутраныя вобласці захапіць было складаней, каб вырашыць гэтую задачу французскае камандаванне ўжылі прынцып «падзяляй і ўладар». Спачатку дамовіліся з нацыяналістычным рухам у Кабіліі і засяродзіліся на знішчэнні праасманскіх сіл. У 1837 годзе, пасля захопу Канстанціны праасманскія сілы былі разгромленыя і французы звярнулі ўвагу на нацыяналістаў. Канчаткова Алжыр быў захоплены ў 1847 годзе. З 1848 года Алжыр быў абвешчаны часткай Францыі, падзелены на дэпартамэнты на чале з прэфектам і французскім генерал-губернатарам. Тэрыторыю Алжыра падзялілі на тры заморскіх дэпартамента — Алжыр, Аран і Канстанціну. Пазней адбылася серыя паўстанняў, але французы іх паспяхова задушылі.
Алжыр пад французскім панаваннем З сярэдзіны ХІХ стагоддзя пачынаецца актыўная каланізацыя Алжыра. Прычым, французы сярод каланістаў не былі большасцю — сярод іх былі іспанцы, італьянцы, партугальцы і мальтыйцы. Пасля паразы Францыі ў франка-прускай вайне 1870—1871 гадоў у Алжыр прыехала шмат французаў з правінцый Эльзас і Латарынгія, якія перадалі Германіі. Пераязджалі ў Алжыр і рускія белаэмігранты, якія збеглі ў ходзе Грамадзянскай вайны з Расіі. Улілася ў групу франкаалжырцаў і яўрэйская абшчына Алжыра. Французская адміністрацыя заахвочвала працэс «еўрапеізацыі» Алжыра, для гэтага была створана сетка адукацыйных і культурных устаноў, якая абслугоўвала ўсе сферы жыццядзейнасці новых мігрантаў і дазваляла ім досыць хутка згуртавацца ў адзіную франкамоўную хрысціянскую этнакультурную супольнасць. Дзякуючы больш высокаму культурнаму і адукацыйнаму ўзроўню, дзяржаўнай падтрымкі і дзелавой актыўнасці франкаалжырцы хутка дасягнулі больш высокага ўзроўню дабрабыту, чым тубыльцы. І, нягледзячы на нязначную долю (прыкладна 15% насельніцтва ў 1930-х гадах, больш за 1 млн. чалавек), яны дамінавалі ў асноўных аспектах жыцця алжырскага грамадства, стаўшы культурнай, эканамічнай і кіраўніцкай элітай краіны. У гэты перыяд народная гаспадарка краіны прыкметна вырасла, падняўся і ўзровень дабрабыту мясцовага мусульманскага насельніцтва.
Па Кодэксу паводзін ад 1865 года алжырцы заставаліся суб’ектамі мусульманскага заканадаўства, але маглі быць мабілізаваны ва Узброеныя сілы Францыі, і яны таксама мелі права атрымаць французскае грамадзянства. Але працэдура набыцця мусульманскім насельніцтвам Алжыра французскага грамадзянства была моцна абцяжараная, таму да сярэдзіны 20 стагоддзя яго мелі толькі прыкладна 13% тубыльцаў Алжыра, а астатнія мелі грамадзянства Французскага Саюза і не мелі права займаць высокія дзяржаўныя пасады, служыць у шэрагу дзяржаўных устаноў. Французская ўлада захавала традыцыйны інстытут старэйшын, якія захоўвалі сваю ўладу на мясцовым узроўні і таму былі досыць лаяльныя. У французскіх узброеных сілах існавалі алжырскія падраздзялення — ціральеры, гумы, табары, спагі. Яны змагаліся ў складзе французскай арміі ў Першай і Другой сусветных войнах, а затым і ў Індакітаі.
Пачатак вызваленчай барацьбы Пасля Першай сусветнай вайны ў Алжыры некаторыя інтэлектуалы сталі гаварыць аб аўтаноміі і самакіраванні. У 1926 годзе быў заснаваны нацыянальна-рэвалюцыйны рух «Паўночнаафрыканская зорка», які ставіў пытанні сацыяльна-эканамічнага характару (паляпшэнне ўмоў працы, рост заробкаў і г. д.). У 1938 годзе створаны Алжырскі народны саюз, пазней пераназваны ў Маніфест алжырскага народа (патрабаванне незалежнасці), а ў 1946 годзе названы Дэмакратычны саюз Алжырскага маніфесту. Патрабаванні аўтаноміі або незалежнасці атрымалі шырокае распаўсюджванне. У маі 1945 года дэманстрацыя нацыяналістаў перарасла ў беспарадкі, падчас якіх было забіта да сотні еўрапейцаў і яўрэяў. Улада адказала самым жорсткім тэрорам з ужываннем авіяцыі, бронетэхнікі і артылерыі — па розных ацэнках, за некалькі месяцаў было забіта ад 10 да 45 тысяч алжырцаў.
Нацыяналісты бяруць курс на ўзброеную рэвалюцыю. У 1946 годзе заснавана «Спецыяльная арганізацыя» (СА) — разгалінаваная падпольная сетка узброеных груп, якая дзейнічала ў гарадах. У 1949 годзе «Спецыяльную арганізацыю» ўзначаліў Ахмед бен Бела, які ў гады Другой сусветнай вайны быў сяржантам французскай арміі. За СА сталі з’яўляцца і іншыя падобныя арганізацыі, якія вялі збор сродкаў, закупку зброі, боепрыпасаў, вярбоўкі і навучання будучых байцоў. З сакавіка 1947 года ў горных раёнах Алжыра былі сфармаваныя першыя партызанскія атрады. У 1953 годзе Спецыяльная арганізацыя аб’ядналася з узброенымі атрадамі Дэмакратычнага саюз Алжырскага маніфеста. Узброеныя групоўкі падпарадкоўваліся цэнтру кіравання, што знаходзіўся ў Егіпце і Тунісе. 1 лістапада 1954 года быў арганізаваны Фронт нацыянальнага вызвалення (ФНВ), галоўнай задачай якога было дасягненне незалежнасці Алжыра ўзброеным шляхам. У яго ўвайшлі не толькі нацыяналісты, але і прадстаўнікі сацыялістычнага руху, патрыярхальна-феадальных груповак. Ужо ў ходзе вайны сацыялістычныя элементы ўзялі ўверх, і пасля атрымання Алжырам незалежнасці ФНВ была ператворана ў партыю (ПФНО), якая захоўвае ўладу да сённяшняга дня.
Асноўныя перадумовы вайны ў Алжыры
Рост нацыянальна-вызваленчага руху па ўсёй планеце пасля Першай сусветнай вайны і хвалі рэвалюцый пасля яе. Другая сусветная вайна нанесла новы ўдар па старой каланіяльнай сістэме. Глабальная перабудова ўсёй сусветнай палітычнай сістэмы, і Алжыр стаў часткай гэтай мадэрнізацыі. Антыфранцузская палітыка Брытаніі, ЗША і Іспаніі ў Паўночнай Афрыцы.