Апартэід, апартхейд ( — «раздзеленасць» «адасобленасць», г. зн. раздзельнае пражыванне, праца, інш.) — афіцыйная палітыка расавай сегрэгацыі, што практыкавалася ў Паўднёвай Афрыцы ў 1948—1994, у тым ліку на тэрыторыі Паўднёва-Заходняй Афрыкі.
Сутнасць
Апартэід у ПАР прадпісваў народам банту пражываць у спецыяльных рэзервацыях (бантустанах) на тэрыторыі, якая складала каля 30 % плошчы рассялення банту на тэрыторыі Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі да прыходу еўрапейцаў. Выезд з рэзервацыі і з’яўленне ў буйных гарадах маглі здзяйсняцца толькі па спецыяльным дазволе або пры наяўнасці працоўнага месца (мясцовае насельніцтва было занята на непрэстыжных і нізкааплатных працах пераважна ў сферы абслугоўвання). У ходзе ўкаранення сістэмы апартэіду чарнаскурыя жыхары ПАР былі пазбаўленыя амаль усіх грамадзянскіх правоў. Сцвярджалася, што паслугі накшталт адукацыі і аховы здароўя былі «паасобнымі, але роўнымі», аднак якасць тых паслуг, што падаваліся чорным, была звычайна нашмат ніжэй. На падобныя папрокі з боку еўрапейскіх «левых» паўднёваафрыканскі ўрад адказваў, што ўзровень медыцынскага абслугоўвання неграў сапраўды ніжэй, пры роўнай і нават больш высокай удзельнай колькасці ўрачоў на душу насельніцтва сярод неграў. Паводле сцвярджэнняў уладаў, прычына гэтага — больш нізкі ўзровень кваліфікацыі негрыцянскіх лекараў. А ён, у сваю чаргу, быў выкліканы ранейшай памылковай дзяржаўнай палітыкай у галіне адукацыі — больш паблажлівым стаўленнем да негрыцянскіх абітурыентаў з мэтай павялічыць лік чорных студэнтаў. Урад меркаваў, што новыя меры цалкам ліквідуюць няроўнасць ва ўзроўні медыцынскага абслугоўвання да пачатку XXI стагоддзя. Але гэтым планам не наканавана было спраўдзіцца.
Пазбаўленне чорнага насельніцтва палітычных правоў было звычайнай практыкай у еўрапейскіх калоніях, аднак пасля дэкаланізацыі Афрыкі стала разглядацца як частка палітыкі апартэіду.
Барацьба з апартэідам стала адной з прыярытэтных задач ААН у 1970-х і 1980-х гадах. Да барацьбы падключыліся і многія іншыя міжнародныя праваабарончыя арганізацыі. У ПАР таксама актыўна дзейнічала ўнутраны дысідэнцкі рух. Падзенне рэжыму апартэіду звязваецца з актыўнай дзейнасцю Нэльсана Мандэлы і яго прыхільнікаў з Афрыканскага нацыянальнага кангрэса (АНК). Пазней Нэльсан Мандэла быў узнагароджаны за сваю барацьбу Нобелеўскай прэміяй міра. Разам з узброенай барацьбой АНК і міжнароднай ізаляцыяй расісцкага рэжыму асноўнымі прычынамі падзення рэжыму апартэіду стала падзенне колькасці белага насельніцтва з 21 % у 1940 годзе да 11 % у 1990 годзе, а таксама меры па дэмантажы сістэмы апартэіду, якія праводзяцца ў гады кіравання Фрэдэрыка дэ Клерка.
Сімвалам апартэіду лічыцца турма «Робен-Айлэнд», дзе ў часы апартэіду ўтрымліваліся тысячы палітвязняў. Зараз турма з’яўляецца адной з асноўных турыстычных славутасцей ПАР.
Стварэнне сістэмы апартэіду
Наколькі цяпер вядома, упершыню слова «апартэід» (дакладней, «апартхейд», у перакладзе з мовы афрыкаанс — «адасобленасць») ужыў у сваёй прамове ў 1917 годзе Ян Хрысціян Смэтс, які стаў у 1919 годзе прэм’ер-міністрам ПАС. Хоць звычайна апартэід звязваюць з перавагай афрыканёраў ва ўрадзе з 1948 па 1994 год, Брытанская імперыя яшчэ ў XIX стагоддзі абмяжоўвала правы на перасяленне чарнаскурых афрыканцаў са сваіх тэрыторый у рэгіёны Капскай калоніі і Наталя, занятыя белымі і каляровымі. Чарнаскурым афрыканцам забаранялася не толькі перасяляцца ў гэтыя землі, але і наогул перасоўвацца з адной акругі ў іншай без адпаведнага пропуску, які яны павінны былі заўсёды мець пры сабе. У Кейптаўне і гарадах Наталя ім забаранялася выходзіць на вуліцу пасля заходу.
Тым самым часам сцвярджаецца, што палітыка апартэіду была працягам і пашырэннем той сегрэгацыі, якую практыкавалі белыя ўрады ў Паўднёвай Афрыцы. Сярод прыкладаў гэтай палітыкі можна назваць Зямельны акт 1912 года і абмежаванні на наём чарнаскурых афрыканцаў на працу, з’яўленне якіх было звязана з дамоўленасцямі, дасягнутымі бурскімі рэспублікамі (Трансвааль і Аранжавай свабоднай дзяржавай) з Брытанскай імперыяй пасля англа-бурскай вайны. З іншага боку, існуе меркаванне, быццам спачатку ідэя апартэіду мела на ўвазе толькі палітычны падзел («вялікі апартэід»), але не бытавую сегрэгацыю («дробны апартэід»). Напрыклад, падчас Другой сусветнай вайны ўрад Аб’яднанай партыі Смэтса не надта строга сачыў за выкананнем сегрэгацыянісцкіх законаў.
У ходзе перадвыбарчай кампаніі перад усеагульнымі выбарамі 1948 года Нацыянальная партыя (НП) зрабіла асновай сваёй праграмы палітыку апартэіду. НП з невялікім адрывам выйграла выбары, нанёсшы паразу Аб’яднанай партыі Смэтса, і сфармавала кааліцыйны ўрад разам з Партыяй афрыканёраў, які ўзначаліў пратэстанцкі святар Д. Ф. Малан.
Урад неадкладна пачаў рыхтавацца да ўкаранення апартэіду. Былі прынятыя законы, якія забаранялі змешаныя шлюбы, ўведзена расавая класіфікацыя ўсіх грамадзян і створана камісія для разгляду цяжкіх выпадкаў. Асновай апартэіду стаў прыняты ў 1950 годзе Закон аб групавых абласцях (Group Areas Act), мэтай якога быў геаграфічны падзел расавых груп. Афармленне сістэмы апартхейда праходзіла ва ўмовах уздыму антыкаланіяльнай барацьбы ў краінах Азіі і Афрыкі, што не магло не адбіцца на агульным характары палітыкі ўрада Нацыянальнай партыі. Апартхейд павінен быў дапамагчы белым захаваць сваё панаванне праз абмежаванне тэрыторыі пражывання чарнаскурых афрыканцаў адмысловымі тэрыторыямі, хоўмлендамі, якія сталі пасля вядомымі як бантустаны. У іх пад кантролем уласных уладаў, якія складаліся з прадстаўнікоў мясцовай афрыканскай палітычнай эліты, павінна была засяродзіцца асноўная частка чарнаскурага насельніцтва, а на тэрыторыях, зарэзерваваных за белымі, заставаліся толькі тыя, чыя праца была неабходнай для працы прамысловых прадпрыемстваў і абслугоўвання белых. У 1953 годзе быў прыняты закон аб паасобных паслугах (Separate Amenities Act), увод паасобных пляжаў, грамадскага транспарту, бальніц, школ і ўніверсітэтаў. Пашпартны рэжым быў яшчэ больш жорсткім: цяпер чарнаскурыя афрыканцы павінны былі заўсёды мець пры сабе пасведчанні асобы, што моцна ўскладняла іх міграцыю ў «белыя» раёны краіны. З увядзеннем гэтага закона чарнаскурым афрыканцам было забаронена без спецыяльнага дазволу жыць у «белых» гарадах і нават проста наведваць іх. Пражыванне ў вялікіх гарадах дазвалялася толькі тым, хто меў там працу, але не членам іх сем’яў.
Ёханэс Стрэйдам, які стаў прэм’ер-міністрам пасля Малана, пазбавіў чарнаскурых афрыканцаў тых нешматлікіх правоў на галасаванне, якія яны мелі. Папярэдні ўрад у 1951 годзе прыняў Закон аб асобным прадстаўніцтве выбаршчыкаў, аднак яго канстытуцыйнасць была аспрэчана ў судзе групай з чатырох выбаршчыкаў пры падтрымцы Аб’яднанай партыі. Вярхоўны суд Капскай правінцыі адмовіў ім, але Апеляцыйны суд прыняў іх пратэст і прызнаў закон такім, што не мае сілы, паколькі для змены канстытуцыі патрабаваліся галасы за дзве траціны дэпутатаў абедзвюх палат парламента. Тады ўрад прыняў Закон пра парламенцкі вярхоўны суд, даўшы парламенту права адмяняць судовыя рашэнні. Гэта было прызнана незаконным і Апеляцыйным судом, і судом Капскай правінцыі. У 1955 годзе ўрад Стрэйдама павялічыла лік суддзяў у Апеляцыйным судзе з пяці да адзінаццаці, прызначыўшы на новыя месцы суддзяў-прыхільнікаў палітыкі апартэіду. У тым жа годзе з’явіўся Закон аб Сенаце, павялічваецца колькасць дэпутатаў з 49 да 89, прычым у выніку пераразмеркавання ў НП аказалася 79 месцаў. Нарэшце на сумесным пасяджэнні абедзвюх палат Закон аб асобным прадстаўніцтве выбаршчыкаў быў прыняты, у выніку чаго ў Капскай правінцыі быў сфармаваны асобны спіс каляровых выбаршчыкаў.
Галоўнымі «законамі апартэіду» былі наступныя:
Папраўка да Закона аб забароне змешаных шлюбаў (1949) Папраўка да Закона аб амаральнасці (1950) Гэты закон зрабіў крымінальным злачынствам сексуальныя кантакты белага і чалавека іншай расы. Закон аб рэгістрацыі насельніцтва (1950) Паводле гэтага закона, кожны грамадзянін павінен быў быць зарэгістраваны як белы, каляровы або банту (урад Нацыянальнай партыі выключыў з афіцыйных дакументаў ужыванне слова «тубылец», звычайна якое выкарыстоўвалася да гэтага для абазначэння прадстаўнікоў карэннага насельніцтва, і замяніла яго словам «банту»). Акт аб групавых абласцях (27 красавіка 1950) Па гэтым законе краіна была падзелена на некалькі абласцей, кожная з якіх была аддадзена пэўнай расавай групе. Ён стаў асновай апартэіду, бо менавіта на яго аснове будавалася сістэма палітычнага і сацыяльнага падзелу. Закон аб самакіраванні банту (1951) Гэты закон стварыў для чарнаскурых афрыканцаў асобныя «ўрадавыя» структуры. Закон аб барацьбе з незаконным заняткам памяшканняў (1951) Гэты закон дазваляў уладам зносіць трушчобы, дзе жылі чарнаскурыя афрыканцы. Закон аб тубыльных будаўнічых рабочых, увядзенні падатку на туземныя паслугі (1951) Гэты закон абавязваў белых наймальнікаў аплачваць будаўніцтва жылля для чарнаскурых рабочых, прызнаных законнымі жыхарамі гарадоў. Закон аб забеспячэнні паасобных паслуг (1953) Гэты закон забараняў людзям розных рас карыстацца аднымі і тымі ж грамадскімі ўстановамі (пакоямі адпачынку і інш.) Закон аб адукацыі банту (1953) Гэты закон цалкам перадаў дзяржаве кантроль над школьнай адукацыяй сярод чарнаскурых афрыканцаў, спыніўшы існаванне місійных школ. Закон аб гарадскіх абласцях банту (1954) Гэты закон абмежаваў міграцыю чарнаскурых афрыканцаў у гарады. Закон аб шахтах і працы (1956) Гэты закон рабіў афіцыйнай расавую дыскрымінацыю пры прыёме на працу. Закон аб паляпшэнні самакіравання чарнаскурых афрыканцаў (1958) Гэты закон увёў асобныя тэрытарыяльныя ўрады ў бантустанах — спецыяльных галінах, дзе ў чарнаскурых афрыканцаў было права голасу. Меркавалася, што яны ў рэшце рэшт стануць незалежныя, аднак на практыцы ПАР аказвала на іх вырашальны ўплыў, нават пасля прадастаўлення некаторым з іх фармальнай незалежнасці. Закон аб інвестыцыйных карпарацыях банту (1959) Гэты закон стварыў механізм перакладу капіталу ў бантустаны, што дазволіла б ствараць там рабочыя месцы. Закон аб пашырэнні ўніверсітэцкай адукацыі (1959) Гэты закон увёў асобныя ўніверсітэты для чарнаскурых, каляровых і індыйцаў. Закон аб фізічным планаванні і выкарыстанні рэсурсаў (1967) Гэты закон дазволіў ураду спыніць будаўніцтва прамысловых прадпрыемстваў у «белых» раёнах і перавесці іх у прыгранічныя раёны бантустанаў. Тым самым магла паскорыцца міграцыя чарнаскурых афрыканцаў у бантустаны, дзе ім было лягчэй знайсці працу. Закон аб грамадзянстве бантустанаў (1970) Гэты закон памяняў статус насельнікаў бантустанаў: яны страцілі грамадзянства ПАР. Тым самым меркавалася зрабіць белых большасцю ў «белай» часткі краіны. Указ пра выкладанне на афрыкаанс (1974) Паводле гэтага закона, па-за бантустанаў выкладанне павінна было весціся напалову на англійскай, напалову на афрыкаанс. У той час як іншыя краіны (напрыклад, ЗША) адмянялі дыскрымінацыйныя законы, у Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі, насупраць, уводзіліся ўсё новыя акты, якія рэгулююць расавыя адносіны. Збольшага падтрымка апартэіду белымі паўднёваафрыканцаў была звязана з дэмаграфіяй: яны імкнуліся захаваць уладу ў краіне, колькасць белага насельніцтва ў якой у сувязі з натуральнай стратай скарачалася, у той час як прырост колькасці чарнаскурых у XX стагоддзі быў значны.
Сістэма апартэіду
Штодзённае жыццё
Сістэматыка апартэіду была ўсталяваная законам: усе пералічаныя ніжэй абмежаванні былі замацаваны заканадаўча. Да прыкладу, Закон аб забеспячэнні паасобных паслуг прама дазваляў уладам прадастаўляць розным расам паслугі рознай якасці.
Афрыканцам забаранялася адкрываць прадпрыемствы або весці практыку ў абласцях, пазначаных як «белая Паўднёвая Афрыка» (па сутнасці, усе важныя гарады і эканамічныя зоны), без спецыяльнага дазволу. Меркавалася, што ім варта пераязджаць у бантустаны і працаваць там. Сегрэгацыя праводзілася на транспарце і ў іншых грамадскіх месцах.