Грабніца Кіра () — месца апошняга спачыну Кіра Вялікага, заснавальніка старажытнай імперыі Ахеменідаў. Маўзалей знаходзіцца ў Пасаргадах, археалагічным помніку ў правінцыі Фарс, Іран.

Упершыню ён быў ідэнтыфікаваны як магіла Кіра Джэймсам Джасцінам Мор’е, які параўнаў помнік з тым, што апісана ў працах грэчаскага гісторыка АрыянаStrabo«The Geography of Strabo. Literally translated, with notes, in three volumes», W. Falconer, H.C. Hamilton (trl.), T.3, London: George Bell & Sons, 1889, Strb. XV.3.8, p.134.Briant P., From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire, Eisenbrauns, 2002, p.85, Stronach D., Pasargadae. A Report of the Excavations Conducted by the British Institute of Persian Studies from 1961 to 1963, Oxford University Press, Oxford 1978, p.22-23, 42, .

Маўзалей з’яўляецца значным гістарычным прыкладам сейсмічнай тэхнікі, паколькі ён лічыцца самай старой канструкцыяй з ізаляванай базай у свеце, што надае яму вялікую ўстойлівасць да сейсмічных небяспек. Гэта адзін з ключавых аб’ектаў іранскай культурнай спадчыны. 29 кастрычніка 2021 года іранская паліцыя забараніла людзям наведваць маўзалей.

Месца знаходжання магілы закрываецца кожны год падчас Дня Кіра Вялікага пасля пратэсту супраць манархіі ў 2016 годзе.

Ідэнтыфікацыя

Грабніца, раней вядомая як «Магіла Мадрэ Сулеймана» (маецца на ўвазе альбо халіф Сулейман ібн Абд аль-Малік, альбо біблейская Вірсавія, маці Саламона), упершыню была ідэнтыфікаваная венецыянскім вандроўнікам Ясафатам Барбара, а пазней — Ёханам Альбрэхтэ дэ Мандэсла. Упершыню яна была ідэнтыфікавана як магіла Кіра ў пачатку дзевятнаццатага стагоддзя, спачатку Джэймсам Джасцінам Мор’е, а затым Робертам Керам ПортэрамPorter, 1821, Travels in Georgia, Persia, Armenia, ancient Babylonia… during the years 1817, 1818, 1819, and 1820, p.498-501. Мор’е апісаў магілу наступным чынам:[Гэты] будынак такой незвычайнай формы, што жыхары краіны часта называюць яго судом д’ябла. Ён абапіраецца на квадратную аснову з вялікіх мармуровых блокаў, якія ўзвышаюцца ў сем слаёў пірамідальна… На кожнай частцы самога помніка высечаны надпісы, якія сведчаць аб пашане яго наведвальнікаў; але няма ніякага следу ніводнага з персанажаў старажытнай Персіі ці нават старажытнай арабскай мовы. Ключ захоўваюць жанчыны, і нікому, акрамя жанчын, не дазваляецца ўваходзіць. Людзі звычайна лічаць яго помнікам маці Саламона, і ўсё яшчэ звязваюць некаторую дзейснасць з яго імем; бо яны паказваюць на некаторую ваду, да якой звяртаюцца тыя, каго, магчыма, укусіў шалёны сабака, і з дапамогай якой, калі выпіць цягам трыццаці дзён пазбаўляецца ад злых наступстваў раны. Ва ўсходняй гісторыі амаль усе цуды звязаны з Саламонам Святога Пісання: аднак кароль, чыёй маці, як кажуць, была збудавана гэта грабніца, меней непраўдападобны (як выказалі здагадку кармеліты Шыраза Мандэлсла) Шах Сулейман, чатырнаццаты халіф расы Алі. Але хоць гэтае меркаваньне больш верагоднае, чым тое, што гэта помнік Вірсавіі, яно, на мой пагляд, нездавальняльнае, бо цалкам адрозніваецца ад усіх магілаў магамеданскіх святых, якія я калі-небудзь бачыў у Персіі, Малой Азіі ці Турцыі.Затым Мор’е выказаў здагадку, што магіла можа быць магілай Кіра, грунтуючыся на апісанні Арыяна. Ён адзначыў падабенства, а таксама адрозненні, у тым ліку адсутнасць надпісу, адзначанага Арыянам, адсутнасць гая дрэў і трохкутнага даху ў параўнанні з «арачным» апісаннем Арыяна:Калі б месцазнаходжанне гэтага месца адпавядала месцам Пасагарды, а таксама форма гэтай канструкцыі адпавядала б апісанню магілы Кіра недалёка ад гэтага горада, у мяне ўзнікла б спакуса прыпісаць цяперашняму будынку гэтак славутае паходжанне. Тая магіла была ўзнята ў гаі; гэта быў невялікі будынак, накрыты арачным каменным дахам, і ўваход у яго быў такі вузкі, што самы стройны чалавек ледзь мог прайсці: ён абапіраўся на чатырохвугольную аснову з аднаго каменя і змяшчаў знакаміты надпіс: «Смяротныя, я Кір, сын Камбіза, заснавальнік персідскай манархіі і валадар Азіі, не крыўдуй на мяне таму гэты помнік». Тое, што раўніна вакол Месджеда Мадрэ Сулеймана была месцам вялікага горада, пацвярджаюць руіны, якімі яна ўсыпана; і што гэты горад меў такую ж агульную старажытнасць, што і Персепаль, можна зрабіць выснову з існавання падобнага сімвала ў надпісах на рэштках абодвух, хоць гэты канкрэтны будынак не адлюстроўвае ўнутраных сведчанняў тагачаснай даты. У сучаснай Персіі, натуральна, знік бы гай; канструкцыі адпавядаюць памерам; трохкутны дах таго, што я наведаў, можна было б назваць арачным у эпоху, калі сапраўдная паўкруглая арка была, верагодна, невядомая; дзверы былі настолькі вузкія, што, калі б мне дазволілі зрабіць спробу, я наўрад ці мог бы праціснуцца ў іх; і тыя, хто захоўваў ключ, сцвярджалі, што адзіным прадметам унутры быў велізарны камень, які мог бы быць «асновай адной часткі», апісанай Арыянам; але паколькі ён паўтараў апавяданне іншага, розніца не мае значэння, калі яна існуе. Аднак я падазраю, што многія будынкі ў Пэрсепалісе так сабраныя разам, што калісці маглі здавацца адным велізарным блокам, што цяперашняя канструкцыя ў свой час магла мець падобны выгляд. Вечнасць яго помніка, які Кір разважаў, замацаваўшы яго на адным вялізным камені, была б у роўнай ступені дасягнута канструкцыяй гэтай тканіны, якой, здаецца, наканавана перажыць рэвалюцыі стагоддзяў. І праз дзве тысячы чатырыста гадоў адсутнасць надпісу на Меседдзе Мадрэ Сулеймана не будзе рашаючым доказам супраць яго тоеснасці з магілай Кіра.

Будаўнічыя характарыстыкі Грабніца Кіра знаходзіцца ў паўднёвым куце пляцоўкі, якая калісці была каралеўскім паркам Пасаргады і пабудавана з жаўтлява-белага вапняку, верагодна, з шахты Сіванд. Будынак магілы быў устойлівым да прыродных і непрыродных фактараў на працягу 2500 гадоў і ўсё яшчэ стаіць на раўніне Пасаргады. Яго падмурак — гэта каменная пляцоўка, канструкцыя якой утварае прастакутны квадрат даўжынёй 13,35 метра і шырынёй 12,30 метра. Гэты будынак складаецца з дзвюх цалкам асобных частак; шасціступеньчатая каменная пляцоўка, а над шостай прыступкай — пакой з двухсхільным дахамShahbazi, 39-42.

Агульная вышыня будынка складае крыху больш за 11 метраў. Першая платформа, якая ўтварае першую прыступку, мае вышыню 165 см, але каля 60 см першапачаткова яна была неразрэзанай і схаванай; гэта значыць, што, як і другая і трэцяя прыступкі, яна была роўна 105 см у вышыню. Чацвёртая, пятая і шостая прыступкі маюць вышыню па 57,5 см. Шырыня платформаў складае паўметра, а ўзровень шостай платформы, якая ўтварае аснову пахавальні, складае каля 6,40 метра на 5,35 метра.

Даўжыня магілы 3,17 метра, шырыня 2,11 метра, вышыня 2,11 метра. Яе сцяна тоўстая, з таўшчынёй да 1,5 метраў, складзена з чатырох шэрагаў добра асечанага каменя. Першы і другі шэраг вышэйшыя за трэці і чацвёрты, а на паўночна-заходнім баку, відаць, былі падвойныя дзверы, якія рассоўна адчыняліся, якіх цяпер няма. Цяперашні ўваход мае шырыню 78 см і вышыню 140 см, а парог яго глыбокі. У кожным з двух кутоў малога парога зроблена паглыбленне для пяткі дзвярэй і гарызантальныя пазы глыбінёй 16 см з аднаго боку і 10 см з другога боку, каб можна было знайсці і ўставіць дзве перамычкі пры іх адкрыцціShahbazi, 39-42.

У пярэдняй частцы грабніцы, у верхнім трохкутніку брамы, была вельмі ўпрыгожаная кветка, ад якой сёння захавалася толькі вельмі слабая палова. Еўрапейскі падарожнік па імі Ёган Альбрэхт фон Мандэльсла ўбачыў кветку ў 1638 годзе і адлюстраваў яе на карціне магілы Кіра, але яна была даўно забытай ці іншай інтэрпрэтацыяй да Давіда. Стронах аднавіў, апісаў і інтэрпрэтаваў яе ў 1964 годзе. Кветка, пра якую ідзе гаворка, мела 12 асноўных пёраў, з якіх 24 знаходзіліся па-за дваром, а 24 — звонкуStronach, «circular symbol», Iran .. Гэтая роля адлюстроўвае рэшткі сонца, і, улічваючы тое, што іранцы прыстасавалі імя Кіра да сонца, гэты сланечнік быў сімвалам і праявай асобы Кіра і схемай яго духоўнага становішча ў іранцаўShahbazi, 39-42.

Дах грабніцы знутры гладкі і просты, але звонку двухсхільны і яго двухбаковы схіл мае форму лічбы восем. Дах зроблены з двух каштоўных камянёў, на якіх ляжыць камень-піраміда з асновай 6,25 метра на 3 метра і таўшчынёй паўметра, а на ім быў камень над дахам, якога цяпер няма. Лічыцца, што па традыцыі Ахеменідаў, каб асвятліць і лепш перамясціць каштоўныя камяні, яны капалі ўнутры дахуShahbazi, 39-42. Форсат аль-Даўла Шыразі заўважыў пустую прастору паміж унутраным дахам і аднасхільным дахам звонку і палічыў гэта месцам пахавання памерлыхForsat Shirazi, Ajam Works, 229:Яго дах аднасхільны звонку, але плоскі знутры; такім чынам, з тыльнага боку гэтага плоскага даху знутры да ніжэй увагнутага даху ён полы ў форме трыхвугольніка, і тут было месца пахавання памерлых, а ў мінулым дах быў прабіты і яго камяні былі разбітыя. Некаторыя з людзей, якія падымаліся адтуль, убачылі склеп, дзе згадвалася, што каменная труна і ў ёй нябожчык. Цяпер гэта труп прозы гебы [як рассыпаны пыл].Гэтая сярэдняя частка, пра якую згадвае Шыразі, уяўляе сабой лагчыну даўжынёй 4,75 метра, шырынёй каля аднаго метра і глыбінёй 85 сантыметраў. Каб не пахіснуць цягавітасць гэтай ямы, дах быў зроблены з двух частакShahbazi, Pasargad Comprehensive Guide, 43. Аднак думка, што пустая прастора была месцам размяшчэння труны ці нават двух трун (з-за падзелу сярэдняй прасторы на дзве), была папулярнай у мінулымIn addition to the opportunity of Shirazi, Ajam works, frankly to Hosseini Fasaei, Naseri Farsnameh, second speech, 1560.

Падлога ў памяшканні грабніцы складзена з двух вялікіх каменных пліт. Паводле Джорджа Керзона (1892), шыфер быў большы, чым вялікія ямы, у якіх ён быў выкапаны. Напэўна, каб даведацца, што пад імGoerge Curzon, Persia, vol 2, 77.

Маўзалей быў пабудаваны без раствора, але металічныя пучкі курганоў злучалі камяні, амаль усе яны былі раскапаныя і вывезеныя, заставаліся непрыемныя ямкі, якія псавалі трываласць будынка. Каманда на чале з Алірэза Шапур Шахбазі адрамантавала гэтыя канавы як мага больш з кавалачкамі прывезеных з шахты СівадShahbazi, Comprehensive Guide to Pasargad, 46.

Тыя, хто наведваў магілу ў дзевятнаццатым стагоддзі і запісваў свае назіранні, казалі пра далёкія слупы магілы КіраFor example, see Morier, [First] Journey, 150; Porter, Travels vol1, 499; Curzon, Persia vol2, 76; Weissbach.. У цяперашні час ад гэтых калон і іншых збудаванняў вакол магілы няма слядоў. Напрыклад, Франц Генрых Вайсбах, нямецкі вучоны і ўсходазнавец, які наведаў Пасаргады ў канцы дзевятнаццатага стагоддзя і напісаў апісанне будынкаў у Пасаргадах, так апісвае слупы вакол магілы Кіра:Тры бакі магілы акружаны 22 калонамі. Ад двухсценнай сцяны, якая акружае калоны, бачныя сляды. Даўжыня кожнага шэрагу слупоў, пастаўленых адзін да аднаго, складае 30 метраў, а даўжыня шэрагу слупоў, перпендыкулярных гэтым двум радам, складае 32 метра. Даўжыня двух супрацьлеглых шэрагаў ад унутранай сцяны 35 метраў, а другой часткі ад унутранай сцяны 42 метры. Ёсць сумневы, што знешняя сцяна існавала ад пачатку. Знешняя сцяна ўяўляе сабой вялізную сцяну, на якой абапіраюцца рэшткі брамы.За некалькі дзесяцігоддзяў да Вайсбаха Кэр Портэр, які наведаў магілу ў 1818 годзе, выказаў сваё меркаванне аб стане калонKer Porter, Travels, vol 1, 499:Вялікая плошча, вызначаная асновай з 24 круглых слупоў, ахоплівае будынак як квадрат. Дыяметр кожнай калоны складае 3 футы і 3 цалі [прыкладна 99 см]. Кожны бок квадрата завершаны 6 калонамі, кожная з якіх знаходзіцца на адлегласці 14 футаў [прыкладна 4,27 м] ад бакавой калоны. 17 слупоў усё яшчэ стаяць, але яны акружаны смеццем і наўмысна злучаны муравай сцяной.Аб паходжанні архітэктурнага стылю будынка выказваліся розныя меркаванні. Дыяпазон гэтых поглядаў шырокі і ўключае грэцкае паходжанне з Малой Азіі, Міжземнамор’я, егіпцян, эламітаў і першапачатковых іранцаў. Б. Фараваш пра асвятленне Хрпштхай на магіле Кіра пісаў, што магілы Ряяны таксама пакрытыя першым шоўкам, і гэта прыводзіць да часу магілы першага цара Ахеменідаў, па традыцыі ў раёнах Барахыза на поўнач ад Ірана звычайна так рабіліFarhoshi, Iranview, 73..

Рэканструкцыя магілы