Юлія Уладзіміраўна Друніна (; ) — савецкая паэтэса. Сакратар Саюза пісьменнікаў СССР і Саюза пісьменнікаў РСФСР. Народны дэпутат СССР.
Біяграфія Удзельніца Вялікай Айчыннай вайны.
У пачатку 1945 года ў часопісе «Знамя» была надрукавана падборка вершаў Юліі Друнінай. У сакавіку 1947 года Друніна прыняла ўдзел у Першай Усесаюзнай нарадзе маладых пісьменнікаў, што падтрымала яе маральна і дало магчымасць працягваць сваю творчую дзейнасць. У 1948 годзе выйшла першая кніга вершаў Юліі Друнінай «У салдацкім шынялі». Затым паэтэса была прынята ў кандыдаты Саюза пісьменнікаў — быў тады такі інстытут.
У 1952 годзе пасля выхаду другой кніжкі Друніна падала заяву пра перавод з кандыдатаў у члены Саюза пісьменнікаў. Друніну падтрымаў Твардоўскі, толькі пасля яго выступу сакратарыят СП прыняў рашэнне перавесці яе ў сябры СП СССР.
У наступныя гады зборнікі выходзілі адзін за адным: у 1955 годзе — зборнік «Гутарка з сэрцам», у 1958 годзе — «Вецер з фронту», у 1960 годзе — «Сучаснікі», у 1963 годзе — «Трывога» і іншыя. У 1967 годзе Друніна пабывала ў Германіі, у Заходнім Берліне. Падчас паездкі па ФРГ яе спыталі: «Як Вы здолелі захаваць пяшчоту і жаноцкасць пасля ўдзелу ў такой жорсткай вайне?». Яна адказала: «Для нас увесь сэнс вайны з фашызмам менавіта ў абароне гэтай жаноцкасці, спакойнага мацярынства, дабрабыту дзяцей, свету для новага чалавека».
У 1970-я гады выходзяць зборнікі: «У двух вымярэннях», «Я родам не з дзяцінства», «Акопная зорка», «Не бывае кахання нешчаслівай» і іншыя. У 1980 годзе — «Бабінае лета», у 1983 годзе — «Сонца — на лета». Сярод нямногіх празаічных твораў Друнінай — аповесць «Аліска» (1973), аўтабіяграфічная аповесць «З тых вяршыняў…» (1979), публіцыстыка.
Прэміі і ўзнагароды Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя М. Горкага (1975).
Крыніцы
Літаратура
Спасылкі
Катэгорыя:Рускамоўныя паэты