Антоні Лонгін Мірза Туган-Бараноўскі герба Астоя, беларуск.: Антон-Лагвін Юрьевич Бараноўскі (нар. 15 сакавіка 1854 г. у Бурбішках, памёр 31 мая 1922 г. у Вільні ) — генерал-маёр арміі Расійскай імперыі, генерал-падпаручнік Польскай арміі Другой Польскай Рэспублікі, кавалер ордэна Virtuti Militari .
Біяграфія Антоні Лангін Бараноўскі нарадзіўся 15 сакавіка 1854 года ў Бурбішках, Троцкага павета тагачаснай Віленскай губерні, у сям'і Ежы (Юрыя) які належаў да бакавой галіны княжаскага татарскага роду Туган Бараноўскіх. Сярэднюю адукацыю ён атрымаў у Вільні.
12 студзеня 1872 года ён паступіў у Чугуеўскае пяхотнае юнкерскае вучылішча ў Чугуеве . Праз два гады, пасля заканчэння вучылішча і атрымання звання прапаршчыка са старшынствам 25 жніўня 1874 года, быў прызначаны ў 123-ці Казлоўскі пяхотны полк, які ўваходзіў у склад 31-й пяхотнай дывізіі і дыслакаваўся ў Курску . У гэты час ён удзельнічаў у Сербскім паўстанні (1876 г.) і руска-турэцкай вайне (1877–1878 гг.). 14 мая 1896 года яму было прысвоенае званне падпалкоўніка.
У 1904–1905 гадах удзельнічаў у руска-японскай вайне. Быў паранены. У 1907 годзе атрымаў званне палкоўніка са старшынством ад 3 студзеня 1905 года.
13 лютага 1907 года ён стаў камандзірам 3-га батальёна 114-га Наватаржоцкага пяхотнага палка, які ўваходзіў у склад 29-й пяхотнай дывізіі і дыслакаваўся ў Мітаве (цяпер Елгава ) у Латвіі. 30 красавіка 1908 года ён стаў ваенным камандзірам Бабруйскага павета . 9 жніўня 1908 года ён прыняў камандаванне 25-м Усходне-Сібірскім стралковым палком генерал-паручніка Кандраценкі, дыслакаваным ва Іркуцку .
1 сакавіка 1911 года ён быў звольнены ў адстаўку з правам нашэння формы. Падчас Першай сусветнай вайны быў мабілізаваны ў царскую армію і ваяваў з 1915 года да мяжы 1917/1918 гадоў. 21 мая 1916 года яму было прысвоена званне генерал-маёра.
З мая 1919 г. у Войску Польскім. 27 верасня 1919 г. генерал Войцех Фалевіч тэлеграфам паведаміў кіраўніку дзяржавы, што генерал Бараноўскі «згодны адправіцца ў Сібір» . У кастрычніку 1919 г. ён стаў кіраўніком Польскай ваеннай місіі ў Сібіры. На гэтай пасадзе 1 мая 1920 г. ён быў зацверджаны ў званні генерал-падпаручніка, якое дзейнічала з 1 красавіка 1920 г., у групе афіцэраў былога Усходняга корпуса і былой Расійскай арміі .
Пасля вяртання з Сібіры ён стаў намеснікам камандзіра 1-га корпуса Сярэднелітоўскай арміі . З 26 лютага 1921 г. ён часова, у якасці замяшчальніка, выконываў абавязкі камандзіра групы армій Сярэдняй Літвы, якая была створана з перайменаванага 1-га корпуса . 1 красавіка 1921 г. ён выйшаў у адстаўку . Памёр 31 мая 1922 г. у Вільні. Пахаваны на вайсковых могілках у Антакалі .
Генерал Бараноўскі быў жанаты на Марыі Захаржэўскай, ад якой меў сына - Канстантына Бараноўскага .
Ордэны і ўзнагароды
Сярэбраны крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari (1922) Крыж Доблесці — двойчы, 1921 г.
Залаты медаль імя Мілаша Обіліча «За адвагу» (1876) Медаль Мілаша Обіліча за адвагу ў срэбры (1876) Ордэн Святой Ганны 3-й ступені (1889) Ордэн Святога Станіслава 3-й ступені (1895) Святы Станіслаў, 2-я ступень (1895) Святая Ганна, 2-я ступень (1895) Ордэн Святога Уладзіміра 4-й ступені (1905) Залатая стрэльба (1905) Ордэн Святога Уладзіміра 3-й ступені (1910) Медаль у памяць аб праўленні імператара Аляксандра III Медаль у памяць аб руска-японскай вайне
Зноскі
Бібліяграфія
Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych. Artur Kijas, Polacy w Rosji od XVII wieku do 1917 roku, Inst. Wydawniczy PAX, Wydawnictwo Poznańskie, . Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
.
Катэгорыя:Памерлі ў 1922 годзе Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1854 годзе Катэгорыя:Постаці Вільні