Баляслаў Васькевіч (; ) — прафесійны вайсковец, Расейскай, Сярэднелітоўскай і польскай службы. Удзельнік руска-японскай, першай сусветнай, Польска- савецкай вайны. Палкоўнік пяхоты Расейскай арміі і Войска Польскага, кавалер ордэна Virtuti Militari, ахвяра Катынскага злачынства .
Рэзюмэ Сын Аляксандра Васькевіча і Разаліі Янушкевіч . Скончыў сярэднюю школу ў Гродне і афіцэрскую школу ў Вільні . З 1902 года служыў у расійскай арміі . Удзельнічаў у руска-японскай вайне . Дасягнуў звання штабс-капітана . З 1914 года ўдзельнічаў у Першай сусветнай вайне. У бітве пад Таненбергам трапіў у палон да немцаў. З 1918 года меў званне капітана ў Войску Польскім. Камандзір самаабароны ў Новым Двары каля Гродна. Удзельнік польска-бальшавіцкай вайны ў якасці камандзіра батальёна Гродзенскага стралковага палка, затым стаў камандзірам Навагрудскага стралковага палка (15 жніўня — 20 лістапада 1920 г.) .
У 1921 годзе ён камандаваў 2-й Літоўска-Беларускай дывізіяй . У сакавіку 1921 года быў пераведзены ў 50-ы пяхотны полк . 3 мая 1922 года яму было прысвоена званне падпалкоўніка са старшынством з 1 чэрвеня 1919 года і 85-я пасада ў Корпусе пяхотных афіцэраў, яго матчыным падраздзяленнем у той час быў 81-ы пяхотны полк. Пазней ён быў пераведзены ў рэзерв штабных афіцэраў камандавання акругі корпусу № II . У жніўні 1923 года ён быў пераведзены ў 61-ы Вялікапольскі пяхотны полк у Быдгашчы на пасаду камандзіра палка. 3 мая 1926 года ён быў павышаны да звання палкоўніка са старшынством з 1 ліпеня 1925 года і 4-я пасада ў Корпусе пяхотных афіцэраў. 1 студзеня 1931 года ён быў звольнены з пасады і адпраўлены ў двухмесячны водпуск з захаваннем заробку і выслугі, а 28 лютага таго ж года выйшаў на пенсію. Жыў у Гродне.
У вераснёўскай кампаніі 1939 года камандаваў 2-м «Гродзенскім» пяхотным палком. Камандаваў паўночным участкам абароны Львова. Пасля савецкай агрэсіі супраць Польшчы пры невядомых абставінах быў узяты ў палон і ўтрымліваўся ў Старабельскім лагеры. Вясной 1940 года быў забіты супрацоўнікамі НКУС у Харкаве і таемна пахаваны ў непазначанай брацкай магіле ў Пяціхатках, дзе з 17 чэрвеня 2000 года афіцыйна размяшчаюцца Могілкі ахвяр таталітарызму ў Харкаве. Ён значыцца ў Старабельскім спісе НКУС пад нумарам 509.
5 кастрычніка 2007 года міністр нацыянальнай абароны Аляксандр Шчыгла пасмяротна павысіў яго да звання палкоўніка (sic!). Аб "павышэнні" было абвешчана 9 лістапада 2007 года ў Варшаве падчас цырымоніі «Мы памятаем Катынь — ушануем памяць герояў».
Ордэны і ўзнагароды
Сярэбраны крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari № 2111 – 15 сакавіка 1921 г. Крыж Доблесці Памятны медаль за вайну 1918–1921 гг. «Польшча — яе абаронцу» Медаль Дзесятай гадавіны адноўленай незалежнасці Крыж Заслугі Цэнтральна-Літоўскай Арміі – 3 сакавіка 1926 г.
Зноскі
Бібліяграфія
Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928. Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X. Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2. Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
Катэгорыя:Афіцэры Польскай Рэспублікі (1918—1939)