Музей Пія-Клімента () — найбуйнейшы музейны комплекс у складзе Музеяў Ватыкана, размешчаны ў палацы Бельведэр. Музей быў заснаваны ў 1771 годзе па даручэнні папы Клімента XIV і значна пашыраны яго пераемнікам Піем VI з мэтай захавання і дэманстрацыі твораў мастацтва антычнага Рыма і Грэцыі. Калекцыя ўключае выбітныя ўзоры класічнай скульптуры, творы манументальнага мастацтва, звязаныя з пахавальнымі рытуаламі (саркафагі, алтары), а таксама антычныя мазаікі.
Гісторыя Пачаткі папскіх збораў класічнай скульптуры сягаюць часоў папы Юлія II, калі статуі размяшчаліся ў так званым Дворыку статуй (цяпер Васьмівугольны дворык). У эпоху Асветніцтва паўстала ідэя стварэння публічнага музея для сістэматызаванага збору і абароны старажытных твораў мастацтва. У 1770 годзе папа Клімент XIV пры падтрымцы свайго казначэя Джавані Анджэла Браскі (будучага папы Пія VI) распарадзіўся збіраць усе археалагічныя знаходкі і набываць новыя творы. Першымі набыткамі сталі манументальныя мармуровыя «кандэлябры Барберыні» з калекцыі Франчэска Фусконі і збор скульптур з калекцыі Матэі. Першапачаткова экспанаты планавалі размясціць у галерэях Ватыканскай бібліятэкі, але шырокі маштаб закупак запатрабаваў новага месца, якім стаў палац Бельведэр, пабудаваны ў часы Адраджэння архітэктарам Даната Брамантэ.
Лоджыя будынка і некаторыя сумежныя пакоі былі пераабсталяваныя архітэктарам Алесандра Доры. Пасля абрання Пія VI на папскі прастол у лютым 1775 года праект набыў шырокія маштабы дзякуючы будаўніцтву новых залаў. Работы, якія працягваліся да 1793 года, пасля смерці Доры ўзначалілі архітэктары Мікеланджэла Сіманеці і Джузэпэ Кампарэзэ. Вялікі ўклад у развіццё музея зрабіў Джавані Батыста Вісконці, Упаўнаважаны па старажытнасцях Рыма. Ён адбіраў скульптуры ў майстэрнях і антыквараў, кіраваў рэстаўрацыяй і складаў анатацыі да экспанатаў на лацінскай мове. Вісконці таксама пачаў складанне шырокіх каталогаў Музея Пія-Клімента, выданне якіх было працягнута яго сынам Эніа Квірына Вісконці (выдадзены ў сямі тамах з 1782 па 1807 год) . У 1792 годзе Паскуале Масі апублікаваў двухмоўны даведнік па музеі.
У 1797 годзе, у выніку заваяванняў Напалеона Банапарта і палажэнняў Таленцінскага дагавора, Папская дзяржава была вымушана перадаць галоўныя шэдэўры музея ў Парыж. Аднак дзякуючы дыпламатычным намаганням скульптара Антоніа Кановы пасля Венскага кангрэса ў 1815 годзе большасць твораў была вернутая ў Ватыкан.
Экспазіцыя і маршрут Музей Пія-Клімента сёння складаецца з дванаццаці залаў, уключаючы Васьмікутны дворык. Стандартны маршрут для наведвальнікаў праходзіць у зваротным кірунку адносна першапачатковай нумарацыі залаў.
Галерэя кандэлябраў Галерэя была адкрыта ў 1788 годзе папам Піем VI. Яна складаецца з шасці секцый, якія падзеленыя гіганцкімі мармуровымі кандэлябрамі. Тут сабраны разнастайныя рымскія скульптуры, у тым ліку вядомыя творы, такія як статуя Артэміды Эфескай, фігура маладога сатыра (так званы «Геркулес-дзіця са змеем») і выява Дыяны-паляўнічай (II—III стагоддзі).
Зала бігі Гэтае памяшканне () атрымала сваю назву ад галоўнага экспаната — антычнай бігі, параднай калясніцы, запрэжанай двума коньмі. Твор з'яўляецца кампазіцыяй са старажытных частак (кузаў калясніцы з раслінным дэкорам пачатку I стагоддзя і частка правага каня) і сучасных дапаўненняў. Кузаў калясніцы да пачатку XVI стагоддзя служыў епіскапскім крэслам у базіліцы Сан-Марка. Правы конь належаў да калекцыі Маркантоніа Баргезэ і быў дапоўнены ў 1788 годзе скульптарам Франчэска Антоніа Францоні, які таксама цалкам стварыў левага каня, які сёння лічыцца шэдэўрам рэстаўрацыйнага мастацтва. Акрамя таго, у зале знаходзіцца знакаміты «Дыскабол» тыпу Ланчэлоці (цела з'яўляецца рымскай копіяй II стагоддзя з грэчаскага арыгінала скульптара Мірана, а галава — дадатак XVIII стагоддзя), знойдзены ў 1791 годзе на віле Адрыяна ў Цівалі.
Дванаццатая зала: Квадратны вестыбюль Квадратны вестыбюль () першапачаткова быў адаптаваны папам Юліем III як німфей, фрэскі для якога стварыў Даніэле да Вальтэра. Памяшканне страціла гэтую функцыю ў часы Клімента XIV. Над аркай пераходу ў наступны пакой знаходзіцца надпіс «Museum Clementinum». Цэнтральным экспанатам вестыбюля з'яўляецца саркафаг з пеперыну, які належаў Луцыю Карнэлію Сцыпіёну Барбату (каля 270 года да н.э.). Саркафаг быў знойдзены ў грабніцы Сцыпіёнаў на Апіевай дарозе. На ім змешчаны надпіс на архаічнай лаціне, які ўслаўляе дасягненні дзеяча: «Карнэлій Луцый Сцыпіён Барбат, нашчадак Гнея, свайго бацькі, чалавек мужны і адукаваны, чыя прыгажосць не саступала толькі яго мужнасці; ён быў сярод вас консулам, цэнзарам, эдылам; ён заваяваў Таўрасію, Цызаўну, Самній, падпарадкаваў усю Луканію і павёў закладнікаў».
Круглы вестыбюль Круглы вестыбюль () — гэта авальнае памяшканне з мармуровым басейнам фантана ў цэнтры. Кесоннае скляпенне нагадвае архітэктуру рымскага Пантэона. Зводу завяршае карціна Хрыстафора Унтэрпергера з алегорыяй Царквы і Рыма. З балкона памяшкання адкрываецца від на Фантан Галеры () ў Ватыканскіх садах.
Дзясятая зала: Кабінет Апаксіямена У цэнтры кабінета () выстаўлена выдатная рымская копія статуі атлета «Апаксіямен» з бронзавага арыгінала працы грэчаскага скульптара Лісіпа (каля 320—310 гадоў да н.э.). Скульптура паказвае атлета, які з дапамогай стрыгіля саскрабае са скуры алей і пот пасля спаборніцтваў. Статуя была знойдзена ў раёне Трастэверэ ў 1849 годзе. Таксама ў пакоі знаходзіцца бюст Клімента XIV, старажытныя інскрыпцыі (напрыклад, надпіс Луцыя Мумія) і галава юнака, увянчаная лаўром, знойдзеная ў грабніцы Сцыпіёнаў. З кабінета можна ўбачыць знакамітую вінтавую лесвіцу, спраектаваную Брамантэ.
Восьмая зала: Васьмікутны дворык Васьмікутны дворык () з'яўляецца гістарычным ядром музея. Пабудаваны ў XV стагоддзі архітэктарам Брамантэ, ён першапачаткова ўяўляў сабой квадратны «Дворык статуй» з апельсінавым садам. Тут размяшчаліся першыя шэдэўры папскай калекцыі часоў Юлія II. У 1772—1773 гадах архітэктар Мікеланджэла Сіманеці цалкам перабудаваў яго, надаўшы васьмікутную форму і стварыўшы ўнутраны порцік. У чатырох кутах дворыка ў 1803 годзе былі ўладкаваныя нішы (кабінеты), у якіх выстаўлены найважнейшыя антычныя творы: Кабінет Апалона: Тут размяшчаецца Апалон Бельведэрскі, рымская мармуровая копія з бронзавага арыгінала грэчаскага скульптара Леахара. Статуя знаходзіцца ў калекцыі з 1509 года. Кабінет Лаакаона: Змяшчае знакамітую мармуровую групу «Лаакаон і яго сыны» (I ст. да н.э.), знойдзеную ў 1506 годзе на тэрыторыі Залатога дома Нерона. Скульптура, створаная радаскімі майстрамі Агесандрам, Палідорам і Афінадорам, была адрэстаўраваная Мікеланджэла. Кабінет Гермеса: У ім знаходзіцца статуя Гермеса (раней памылкова лічылася выявай Антыноя) — рымская копія грэчаскага арыгінала часоў Праксіцеля. Кабінет Кановы: Прысвечаны працам Антоніа Кановы, у цэнтры якога ўсталяваны «Персей з галавой Медузы Гаргоны» (1800—1801), створаны на замову Пія VII для замены арыгіналаў, вывезеных Напалеонам. Скульптура паказвае Персея ў шлеме Аіда, з мячом Гефеста і сандаліямі Гермеса. Таксама ў нішы стаяць статуі барцоў Крэўгаса і Дамаксена.
Акрамя таго, у порціку выстаўлены статуя ляжачага рачнога боства (рака Тыгр), якое ўсталявана на мармуровым саркафагу са сцэнамі бітвы амазонак (амазонамахіі), а таксама статуя «Венера Шчаслівая» (Venus Felix) з сынам Купідонам (I ст.).
Чацвёртая зала: Зала жывёл Зала жывёл () была закладзена яшчэ ў часы Пія IV, але пашырана і аформлена Сіманеці ў 1776 годзе. Тут знаходзіцца самае багатае ў свеце сабранне антычных скульптур з выявамі жывёл (каля 150 статуй) са шматколернага і белага мармуру і алебастру. Частка твораў з'яўляецца рымскімі копіямі, іншыя былі майстэрскі складзеныя з антычных фрагментаў скульптарам Франчэска Антоніа Францоні ў XVIII стагоддзі. У зале экспануюцца фігуры дзікіх і свойскіх жывёл, а таксама міфалагічных істот (цэнтаўры, грыфоны, Мінатаўр). Вылучаюцца статуя Мелеагра з сабакам і галавой калідонскага дзіка (рымская копія твора Скопаса), скульптура Мітры, які забівае быка (таўрактанія), і рымскія саркафагі членаў патрыцыянскай сям'і Сцыпіёнаў. У пераходзе паміж дзвюма часткамі залы знаходзіцца мазаіка са сцэнай «Ястраб, які паядае зайца».
Пятая зала: Галерэя статуй Першапачаткова галерэя () служыла летняй лоджыяй у палацы папы Інакенція VIII. У XV стагоддзі яна была ўпрыгожана фрэскамі з пейзажамі Пінтурык’я і Андрэа Мантэньі, аднак пазней гэтыя роспісы былі шмат у чым знішчаны пры рэканструкцыі. У 1771—1772 гадах праёмы лоджыі заклалі і ператварылі памяшканне ў галерэю, якую распісаў Хрыстафор Унтэрпергер (1776—1778). Тут сабрана калекцыя рымскіх скульптур і копій грэчаскіх арыгіналаў класічнага перыяду. Сярод іх: «Спячая Арыядна» (копія з эліністычнага арыгінала), «Апалон Саўрактон» (Апалон, які забівае яшчарку, копія працы Праксіцеля), «Амазонка Матэі» (копія арыгінала Фідзія), а таксама статуі «Гермес Інжэнуі», «Дэмасфен», Юпітэр Вероспі, Нептун, параненыя амазонкі, Нарцыс і Пенелопа. Раней тут таксама захоўваліся кандэлябры Барберыні са знаходкі ў Цівалі.
Шостая зала: Галерэя бюстаў Галерэя бюстаў () была ўтворана ў часы Клімента XIV шляхам аб'яднання чатырох пакояў. У ёй прадстаўлена багатая калекцыя антычных бюстаў рымскіх імператараў, багоў і знакамітых грамадзян. Сярод экспанатаў — выявы Нервы ў вобразе Юпітэра, Марка Аўрэлія, Клаўдзія, Каракалы і юнага Актавіяна Аўгуста.
Сёмая зала: Кабінет масак Квадратнае памяшканне Кабінета масак () было перароблена ў музейную залу архітэктарам Алесандра Доры ў 1771—1772 гадах і мадыфікавана Сіманеці ў 1780 годзе. Назва паходзіць ад антычных мазаік з выявамі тэатральных масак, знойдзеных на віле імператара Адрыяна ў Цівалі. Уздоўж сцен выстаўлены шэдэўры мармуровай скульптуры: статуя «Афрадыта Кнідская» (Венера Калона — найлепшая з вядомых копій знакамітага твора Праксіцеля), група «Тры Грацыі», «Венера на кукішках», «Танцуючая жанчына» і фігура Німфы.
Трэцяя зала: Зала муз Васьмікутная Зала муз () была пабудавана ў 1780—1782 гадах Мікеланджэла Сіманеці. Кесонны купал залы аздоблены фрэскамі Тамаза Конкі, на якіх намаляваны Апалон і музы. Памяшканне ўпрыгожана 16 калонамі карынфскага ордара з карарскага мармуру. Зала спецыяльна стваралася для дэманстрацыі статуй Апалона Кіфарэда і дзевяці муз (копіі грэчаскіх арыгіналаў), знойдзеных падчас раскопак на віле Касія ў Цівалі ў 1774 годзе. Тут вылучаюцца скульптуры муз Каліёпы і Таліі. У цэнтры залы з 1973 года ўсталяваны знакаміты «Бельведэрскі торс» (I ст. да н.э.), які моцна паўплываў на мастакоў Адраджэння, у тым ліку на Мікеланджэла. На пастаменце торса захаваўся надпіс: «твор Апалонія, сына Нестара, з Афін».
Другая зала: Зала Ратонды Зала Ратонды () выканана ў неакласічным стылі па праекце Сіманеці (1779—1780 гады) і натхнёная архітэктурай рымскага Пантэона. У цэнтры памяшкання ўстаноўлена велізарная маналітная чаша з чырвонага парфіру (перыметр 13 метраў), прывезеная з Залатога дома Нерона. Падлогу ўпрыгожваюць выдатныя рымскія мазаікі (III ст.) з тэрм Атрыкалі і Сакрофана, якія адлюстроўваюць бітвы грэкаў з цэнтаўрамі і трытонамі. У нішах па перыметры залы ўсталяваны каласальныя статуі і бюсты: пазалочаная бронзавая статуя Геркулеса (II ст., знойдзена каля тэатра Пампея), каласальная галава Зеўса (Юпітэра з Атрыкалі), статуі Антыноя Браскі ў абліччы Дыяніса-Асірыса, Геры Барберыні, імператараў Клаўдзія і Адрыяна.
Першая зала: Зала грэчаскага крыжа